Cheat the Grave by Vicki Pettersson (eng)

Like City Of Souls, I again ‘possess’ Cheat the Grave with the kindness of May of Mostly Romance blog; and so, any gratitude and appreciation are all going to May, and yes, our miss Vicki Pettersson and RT! (The statement is very much sounds like last year indeed!)

Genre : Urban Fantasy / Epic/ Superheroes
Series : Sign of the Zodiac, Book 5
Publisher : Eos (May 25, 2010)
No of page : 368

At the end of the last book, City Of Souls, Joanna sacrifices her superhero power to save one mortal child, and that means she no longer possesses the super ability and is reduced to just another mere mortal . Thus, Warren, the head of Light side, banishes her from the group and orders other superheroes from helping or even contacting her.

Joanna may live happily afterwards. Unfortunately, she is now a mortal who has learnt about the super world, and who has been a target of Shadow…still. So, apart from being betrayed and feeling disappointed with losing those being her friends after her power, our lady is also living in dread of having her life taken, especially when Sleepy Mac, lethal killer from Midheaven has been sent to Las Vegas to end her.

In order to survive, she has no other choices than taking up offer from unlikely allies and walking through unlikely path.

The first thing coming to my mind after finishing Cheat the Grave is Vicki Pettersson (or VP onwards) has done splendid job on plotting complex yet elegant story lines. All the events and incidents in the series prove that she has carefully designed and laid her outlines in multi-layered ties. And they are all elegant in the way that everything is in harmony and supported by reasons and ideas that makes even every little thing makes sense!

For that, a lot of beyond-expectations have been mentioned and solved in this book. Particularly, puzzles on her mother, Zoe. As we have seen Jo feeling bitter and neglected by her mother’s abandon after the abusive damage happened to her. (Spoiler) [Nevertheless, Zoe never leaves her daughters at all. She disguises into Suzanne, the stepmother of Cher who was Oliver’s best friend. So, having become Olivia, Jo is being close to Suzanne too.]
Personally, this is one of the greatest twisters for two reasons. One is VP has created the impossible to become possible, for the opposite differences between two characters had prevented us readers from such possibility. This also serves as an explanation and reconciliation between the daughter and the mother. Since, while what her mother has done is for saving Jo herself, yet leaving Jo in time the daughter needed her most is quite unforgivable or irreconcilable. Still, such turning plot eases up everything.

Another solved enigma is the truth about Hunter. (Spoiler) [In the end, the weapon master did not betray Jo as herself and the readers may think. He has been exploited by his ‘wife’ and Warren. (Warren could not allow having anything or anybody to have Jo’s attention, bar from completing her Kairos duty for Warren. Most importantly, the one he loves the most is Jo!)] This explanation may sound plain and simple; however, the story lines in book three and four show the cleverness of VP in inputting us with misleading anticipation, one that loaded with one-sided information that will later trick us, especially when what has happened is not what has been early predicted.

And that is also VP’s success in turning Hunter’s status (Spoiler) [from the very active betrayer and mean plotter in the last book into passive victim in Cheat the Grave. After the current book, readers won’t be left with his bad actions and impressions any longer. On the other hand, we will pray for book six and pray for the time when Jo returns to Midheaven to rescue Hunter to the real world!]

Thinking out of the box also fills the book with excitement. Should things be normal, when virtue and evil are together, we always choose the former. Yet, sometimes boundaries and lines dividing such virtue and evil are never clear. And so, we can not place the Light over or have them win over the Shadow, since everything should live equally for the right balance. As we have seen this kind of balance in the book, (Spoiler) [there is a forming/ rising of the Grays, which consist of the former Shadow and Light members who see the potential of middle realm.]; and this also confirms the fifth sign for (Spoiler) [the Shadow binding with the Light.] Seriously, such directions are more interesting than taking one’s side blindly.

This is simply true when those assisting her in this book are simply her former enemies,
(Spoiler) [and the ones who save Jo are the former Shadows turning Grays, in particular Harlan Tripp, the rogue Shadow member who fought with Jo before in Midheaven, who offers his life for saving Jo near the end of the book.] And, at the same time, those who once stood with Jo are now her nemesis.

Somewhat, this turning also presents the dark side of the Light. As for claiming themselves with the reason of protecting the ‘goodness’ and doing the good deeds, they take any means (and even ‘mean’ approaches) and see the world around them so one-sidedly that their minds have become restricted. It has been announced that the troop opens for everyone. Yet, in reality, this side is under the domination of Warren and Tekla, and can not accept and respect those outside their own group. For instance, they say they protect mortals, but they also see these lives are more inferior and have less meaningful than theirs. Additionally, this sense of protection is from their sense of duty, rather than the needs to help other people at all.

As for Jo herself, coming from outside society and being half-shadow means they never ever truly accept her, no matter how much she has done a great boons. What best reflects the depravity of the Light apart from discarding after she stops being useful to them is that (Spoiler) [ Warren and Tekla, upon seeing Jo as not being a pure Light, failed to let Jo know that she needed to trade her life essence for passing in and out Midheaven world. And, at that time, Jo was still even in full use for the troop.]

While the bad guy is no doubt Tulpa, and the series see him with almighty power; the last two books finds him with a lot of limits. Still, such limitations are somewhat one of the great charms of Sign of the Zodiac series, for nothing is absolute, nothing is perfect in itself; anything imperfect is more alluring and interesting. In my view, the real villain is certainly Warren. Again, the man uses everyone around him as a prawn and does not hesitate to throw those no longer being useful for him away. I like Machiavelli and try to see Warren that way, but I can’t refrain myself from loathing him. (Not even refrain my thoughts though!) Therefore, I only felt satisfied Warren when upon hearing Jo exposing Warren’s action; trust in this leader has gone wavered. Although the level of doubt is still low, it will definitely affect his status in the troop in the future. (Sweet time to come!)

Without Warren who sees everything cut clear in black and white, the coalition of the Light and the Shadow would eventually be more likely.

On the other hand, being separated from the troop and living her own life (and later on re-making her identity) helps bring about the new direction of the series. Had it not been this way, it would have follow the same old script, which Jo acted by her own instinct during the assigned job and messed everything up, making the whole Light side get furious and suspicious about her. But then, all her good deeds and feat (especially the confrontation with Tulpa) would let the group re-embrace her back. And had the book gone along with this pattern, and with emphasizing on her Kairos status; it would make a predictable storyline for readers, leaving us tired at the end. (However, the one-great-nemesis-per-one-book concept is still on.)

One striking potential is another growth of Jo in Cheat the Grave. This is because after her life being shaped and molded as Kairos and the troop’s member and fighter, she had lived and lived with those expectations placed upon her. That’s why when that life has gone, her identity as well as reason for living is also gone. For her to search for the new identity coming from the new purpose of life brings about one great development, one that teaches Jo on understanding life and its meaning with her own terms, apart from what others (Warren, to be precise) created and imposed upon her. (And this is ironic that the one who gives Jo this reason of life is dying Tripp.) And seeing and knowing her life’s worth helps Joanne to see her ability – she now realizes, even now as a mere mortal, she can make differences, huge differences. (Actually, Jo is never a mere mortal anyway, when she still continues her unbelievable performances such as touching and using others’ conduits.)

Eventually, she stands up and acts for herself. As said in the City Of Souls review, the development of Jo herself is ongoing - and she is getting better and better from each book to the next, especially when compared to Book One. Definitely, this is one of the most outstanding features of this series. Sign of the Zodiac creates its characters and let us see the better and the best of the main characters along their transformation, although during the path these characters (Jo, actually) see the worst of their reality that they are off tract and lost from time to time. Nevertheless, somewhat detours and difficulties are indeed the part that makes the series realistic and full of life from never-give-up attitude and action, which is very different from easy happy ending in any fixed formula.

Nevertheless, ignorance, Jo’s one greatest flaw, is here still. The series of crises makes her befall in the bottom of self-pitiness and neglect things around her. In this aspect, while she may be regarded as self-loving and self-centered creature, she becomes careless with the world. From the beginning of the series, had she looked wider, Jo could have grabbed as well as created many opportunities to favor herself better. Alternatively, she claimed that the beauty-without-brain character that she inherits from Olivia is for tricking other people. Nevertheless, there have been too many times she plays along with the attribute far too much. For example, she knows the board meeting that she is to for the first time as a head will be held in the morning, but she still goes to Suzanne’s wild party until the late of the night. The party (including the incident with Shadow) makes her doze up during the meeting, yet she is furious when others look down at her. She also tells herself that she has already paid attention to her meeting documents but she understands only nothing, even though she can find someone to explain the materials to her.

In City of Souls, there was an introduction of Midheaven. And with the complexity of that created dimension, combined with Jo leaving part of her essence/ ability there; there was also an expectation that she may return there again. And here in book five, the expectation just met with the actual reality! The significance of Midheaven as a relative variant affecting her power - both in personal terms as a superhero and in group term as a supporting/ adding arsenal - seems to be large. This is especially true when (Spoiler) [Jo needs to save Hunter there.]

While reading the previous releases, it has been clear that the heroine has only seen the dark and cruel parts of life. Therefore, we readers have become reluctantly familiar to see what will happen to her during our thrilled reading, for nothing comes easily and free. This is especially true when I was given this book, and the giver warned me that she had talked to VP in RT, and VP said that Cheat the Grave was much, much more terrible than the last one!

Nevertheless, after finishing this book, it must be stressed that this has been the only one in the series that we start to see light at the end of the tunnel! Our dear superhero-turns-mortal has not much been through a lot of real horrible adventures. (Somewhat, the cruel thing that happens to Luna the Cat is the most sickening time in the book, and yes, in the series) For the sum-up, it should be, should be, should be …. something I don’t yet come up with! And for the grade, I would like to give A for its beautiful plots and use of words. However, I was a bit annoyed with Jo in the beginning of the book, although I realise that I should have not. For what she has been through, to go back and function normally was unlikely. Also, the book should indeed take time to relay these hard moments of her: let the readers see her hurt feeling and later her bring back to action. And so, A for realistic transformation and B+/A for bringing the readers to edge with her never-stable life!

And the conclusion is “Cheat the Grave made me Cheat the Bed”!

I’m happy, Happy, and happy! (Spoiler) [Here we will see the comeback of Hunter in the next book. This couple is for the couple! From my reading experience, exchange of essence between the characters (which is done through aureole in this case.) usually links to creating bonds that last eternal between them. (That also is the reason why Hunter’s betrayal was hard to read!) Also, this book sees the more delicate feelings of the two!]

Cheat the Grave by Vicki Pettersson (th)

ได้หนังสือมาด้วยความกรุณาของคุณเมย์แห่ง Mostly Romance และดังนั้น คำขอบคุณและความซาบซึ้งใด ๆ ที่มียกให้คุณเมย์ Vicki Pettersson และงาน RT นะคะ (พูดเหมือนเล่มที่แล้วตอนปีที่แล้วเลยเชียว)


ชนิด : Urban Fantasy / Epic/ Superheroes
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 5
สำนักพิมพ์ : Eos (May 25, 2010)
จำนวนหน้า : 368 หน้า

จากท้ายเล่มที่แล้ว (City Of Souls) ตัว Joanna เสียสละพลังของซุปเปอร์ฮีโร่ที่เธอมีไปเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งหมายความว่าทำให้เธอหมดพลังพิเศษต่าง ๆ ไปและกลายเป็นแค่คนธรรมดา ดังนั้น Warren หัวหน้าของฝ่าย Light จึงขับไล่เธอออกมาจากกลุ่ม และออกคำสั่งไม่ให้ซุปเปอร์ฮีโร่ช่วยเหลือ หรือแม้แต่ติดต่อใด ๆ กับ Joanna เลย

Joanna อาจจะอยู่เป็นปกติสุขหลังจากนั้นได้ แต่บัดนี้เธอเป็นคนธรรมดาที่รู้จักโลกเหนือมนุษย์แล้ว และก็เป็นเป้าหมายของฝ่าย Shadow ไม่ต่างไปจากเดิม ซึ่งทำให้นอกเหนือจากความผิดหวังและการสูญเสียคนที่เคยเป็นเพื่อน หลังจากสูญเสียพลังไปแล้ว เธอก็ต้องหวาดระแวงกับการถูกจ้องเอาชีวิตตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อ Sleepy Mack นักฆ่าอันตรายจากโลก Midheaven ถูกส่งมากำจัดเธอ

เพื่อรักษาชีวิตให้รอด เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความช่วยเหลือจากกลุ่มคนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ และเลือกหนทางที่ไม่น่าจะมีอยู่

เมื่ออ่านเล่มนี้จบ สิ่งแรกที่คิดก็คือตัวคนเขียน เป็นคนที่วางโครงเรื่องได้ซับซ้อน และสละสลวยมากที่สุดคนหนึ่ง เหตุการณ์ที่ดำเนินมาจนถึงเล่มนี้ แสดงให้เห็นชัดว่า เธอวางและผูกโครงเรื่องที่มีอย่างละเอียด พลิกแพลงหลายชั้น และที่ใส่คำว่า “สละสลวย” ลงไปด้วยก็เพราะทุกอย่างสอดคล้อง และมีเหตุผลประกอบการกระทำทำให้ทุกอย่างที่เกิดมีที่มาที่ไปอยู่ทั้งหมด

และนั่นก็หมายความว่า สิ่งเหนือความคาดหมายหลาย ๆ อย่างถูกพูดถึง และเฉลยในเล่มนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สิ่งที่เกี่ยวกับ Zoe แม่ของเธอ (สปอยล์) [Jo รู้สึกขมขื่นและน้อยใจมาตลอดที่ถูกแม่ทิ้งไปเมื่อเกิดเรื่องกับเธอในวัยเด็ก แต่ที่จริงแล้ว Zoe ไม่ได้จากลูกสาวไปไหนเลย แต่กลับมาเป็น Suzanne แม่เลี้ยงของ Cher ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของ Olivia ซึ่งเมื่อเธอกลายเป็น Olivia ก็หมายความว่า Jo ก็ได้ใกล้ชิดและสนิทสนมกับ Suzanne ไปด้วย] ซึ่งส่วนตัว คิดว่าเป็นการหักมุมที่เก่งในสองด้าน นั่นก็คือ สร้างความไม่น่าจะเป็นให้เกิดขึ้น เพราะบุคลิกของคนทั้งคู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และก็ทำให้ไม่มีใครคาดคิดถึงความเป็นได้เช่นนี้มาก่อน และสิ่งที่สองก็คือ อธิบายและแก้ไขความแตกร้าวที่เกิดขึ้นระหว่าง Jo และแม่ได้ เพราะแม้สิ่งที่แม่ของเธอทำไปเป็นเพื่อปกป้องตัวเธอก็ตาม แต่การทิ้งลูกสาวในยามที่ต้องการแม่ที่สุดไป ก็ไม่น่าจะให้อภัย หรือสมานความสัมพันธ์ที่กลายเป็นร้าวฉานได้ หากแต่การหักมุมที่เกิดขึ้นก็ทำให้ทุกอย่างคลี่คลายได้ลงตัว

หรือสิ่งที่สองที่เกิดก็คือ ความจริงเกี่ยวกับ Hunter (สปอยล์) [เพราะท้ายที่สุดแล้ว Hunter ไม่ได้ทรยศเธออย่างที่ Jo คิด เขาก็ถูกภริยาของเขา และ Warren หลอกใช้เช่นกัน (เพราะ Warren ยอมไม่ได้ที่ สิ่งอื่นหรือคนอื่นจะมีความสำคัญกับ Jo นอกเหนือจากการทำหน้าที่เป็น Kairos ให้กับ Warren) และคนที่เขารักที่สุดก็คือ Jo] ซึ่งแม้สิ่งที่เกิดจะดูเรียบง่าย และธรรมดา แต่ถ้าตามเนื้อเรื่องมาตั้งแต่ช่วงเล่มสาม และเล่มสี่ก็จะทำให้เราเห็นความฉลาดของคนเขียนในการป้อนข้อมูล ระหว่างเนื้อเรื่องเพื่อบ่มเพาะความคาดหมายของเรา หากก็เป็นข้อมูลด้านเดียวที่ทำให้เราสร้างสมมติฐานและความเชื่อที่มาหลอกเราในภายหลังด้วย โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นแต่อย่างใด

และก็เป็นความสำเร็จของผู้เขียนที่เปลี่ยนสภาพของ Hunter (สปอยล์) [จากคนทรยศในเล่มที่แล้ว มาเป็นเหยื่อได้ เพราะเมื่ออ่านเล่มนี้จบ ผู้อ่านจะไม่หลงเหลือการกระทำหรือภาพไม่ดีของเขาในเล่มที่แล้วอยู่แล้ว แต่กลับเป็นในทางตรงกันข้าม ที่รอให้เล่มหกมาถึงโดยไว และรอเหตุการณ์ที่ Jo จะเข้าไปช่วยเหลือ Hunter กลับออกมาสู่โลกปกติอีกครั้ง]

การคิดนอกกรอบเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หนังสือเล่มนี้สนุกและน่าติดตาม เพราะหากเป็นอย่างปกติธรรมดาแล้ว เมื่อความดีกับความชั่วมาอยู่ด้วยกัน เราก็มักจะให้ข้างความดีเป็นฝ่ายถูกเสมอ แต่บางครั้งกรอบและเส้นแบ่งความดีความชั่วก็ไม่ชัดเจน และนั่นก็หมายถึงว่า เราไม่สามารถให้น้ำหนักฝ่าย Light เหนือกว่า หรือมีชัยชนะเหนือฝ่าย Shadow ได้ เพราะทุกอย่างควรจะมีอยู่อย่างเท่าเทียมกัน เพื่อความสมดุลซึ่งในเล่มนี้ ก็เกิดการสร้างสมดุลเช่นนี้ขึ้น (สปอยล์) [โดยการเกิดขึ้นของกลุ่ม Grays ซึ่งเป็นการรวมตัวของฝ่าย Shadow และ Light บางส่วนที่เห็นความเป็นไปได้ของการเกิดพื้นที่ตรงกลาง] ซึ่งก็ตรงกับสัญญาณอย่างที่ห้าด้วย (สปอยล์) [The Shadow binding with the Light] และการดำเนินเรื่องเช่นนี้ก็สนุกกว่าการอยู่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยเฉพาะเจาะจงมาก

โดยเฉพาะเมื่อคนที่มาช่วยเหลือเธอมาจากคนที่เป็นศัตรูของเธอมาก่อน (สปอยล์) [เล่มนี้คนที่ช่วยให้เธอรอดชีวิตมาจาก Sleepy Mac ก็คือเหล่าบรรดา Shadow ที่กลายมาเป็น Grays และโดยเฉพาะ Harlan Tripp อดีต Shadow ที่เธอเจอใน Midheaven และสละชีวิตของตัวเองปกป้อง Jo ในตอนท้ายเรื่อง] ซึ่งในขณะเดียวกัน คนที่เคยเป็นพวกเดียวกับเธอก็กลายมาเป็นศัตรูด้วย

ซึ่งก็หมายถึงการนำเสนอด้านมืดของฝ่าย Light ด้วย เพราะกลายเป็นว่าแม้ทุกอย่างที่ฝ่ายนี้ทำไปด้วยเหตุผลที่จะปกป้องความดี แต่ก็กลายเป็นไม่เลือกวิธีการ และมองสิ่งรอบตัวด้วยมุมมองด้านเดียวจนมีจิตใจที่คับแคบเสียด้วย ดังเช่น แม้จะบอกว่าเปิดโอกาสให้ทุกคน แต่ในความจริง ฝ่ายนี้ก็เผด็จการด้วยการครอบงำของ Warren กับ Tekla และก็ไม่สามารถยอมรับและให้เกียรติคนที่ไม่ใช่ฝ่ายเดียวกับตนได้ เช่น แม้จะปกป้องมนุษย์ แต่ก็มองว่า เหล่ามนุษย์ธรรมดาอยู่ต่ำ และมีคุณค่าน้อยกว่าพวกตน และแม้การปกป้องนี้จะเป็นไปตามหน้าที่ แต่ก็ไม่ได้ออกมาจากความต้องการที่จะช่วยเหลือคนอื่นแต่อย่างใด

อย่างสำหรับกับตัว Jo เอง การที่เธอมาจากสังคมข้างนอก และมีฝ่าย Shadow อยู่ครึ่งหนึ่งในตัว ก็ทำให้พวกนี้ไม่เคยจะยอมรับเธอจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะทำดีหรือสร้างประโยชน์ให้อย่างใด ซึ่งสิ่งที่สะท้อนความเลวร้ายของฝ่าย Light ที่สุด นอกเหนือจากการที่ทิ้งขว้าง Jo เมื่อเธอหมดประโยชน์แล้ว ก็คือ (สปอยล์) [แม้ว่าจะรู้ว่าเธอจะต้องใช้พลังชีวิตแลกเพื่อผ่านเข้าออก Midheaven ตัว Warren กับ Tekla ก็ไม่คิดบอกเธอ เพราะมองว่า เธอไม่ใช่ฝ่าย Light ที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นช่วงที่ Jo ยังมีประโยชน์ และคุณค่าใช้สอยเต็มที่กับฝ่าย Light ด้วยซ้ำ]

แม้ตัวร้ายตัวจริงจะเป็น Tulpa และหนังสือจะสร้างให้ตัว Tulpa มีอำนาจเหลือล้นก็ตาม แต่สองเล่มหลังไม่รู้สึกไปเช่นนั้น โดยเฉพาะเล่มนี้ที่เห็นข้อจำกัดหลายอย่างของเจ้าตัว แต่ก็อาจจะเป็นข้อดีข้อหนึ่งของหนังสือชุดนี้ ที่ไม่มีอะไรเด็ดขาด และสมบูรณ์แบบในตัวเองก็ได้ ทุกอย่างที่มีจุดบกพร่อง น่าสนใจและมีเสน่ห์กว่าเสมอ .... แต่ในแง่หนึ่งก็ทำให้รู้สึกว่าตัวร้ายที่แท้จริง น่าจะเป็นตัว Warren มากกว่า โดยเฉพาะเมื่อ ให้ทุกคนรอบข้างเป็นหมากในมือ เพื่อจุดประสงค์ของตัวเอง และก็พร้อมที่จะทิ้งคนเหล่านนี้โดยไม่รีรอ หากหมดประโยชน์กับตน ่ในฐานะที่ชอบ Machiavelli พยายามมองให้ Warren อยู่ในสภาพนั้น แต่ก็ยังทำใจให้ไม่เกลียด Warren ไม่ได้ (และไม่คิดจะทำด้วย) ซึ่งก็ทำให้สะใจแกมสมน้ำหน้า Warren เมื่อฝ่าย Light (หรือที่ออกเสียงได้ว่า ฝ่าย-ร้ายย) มาเผชิญหน้ากับ Jo และได้ยิน Jo เปิดโปงพฤติกรรมของของ Warren แล้วก็ทำให้ความเชื่อมั่นในตัว Warren สั่นคลอน ซึ่งแม้ตอนนี้จะไม่ใช่ระดับสำคัญอะไร แต่ก็น่าจะมีผลกับฐานะของเขา (หรือ “มัน”) ในกลุ่มในเวลาต่อไป

ซึ่งหากปราศจาก Warren ที่มองทุกอย่างเป็นขาวดำชัดเจน ก็คงจะทำให้การรวมเป็นหนึ่งของ Light และ Shadow ในอนาคตมีความเป็นไปได้ชัดเจนขึ้น

อย่างไรก็ตาม การแยกตัวมาจากกลุ่ม และมาใช้ชีวิตของตัวเอง (รวมไปถึงการสร้างตัวตนใหม่ในภายหลัง) ก็ช่วยให้หนังสือมีรูปแบบใหม่ได้ เพราะมิฉะนั้นก็จะกลายเป็นแบบแผนว่า Jo ทำตามสัญชาตญาณของตัวเองในระหว่างที่ได้รับมอบหมายงาน และก็ก่อเรื่องวุ่นวาย จนกลุ่มโกรธเคืองและหวาดระแวงเธอ แต่ความดีความชอบที่เธอทำ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเผชิญหน้ากับ Tulpa) ก็ทำให้กลุ่มกลับยอมรับเธอใหม่ในภายหลัง ซึ่งหากหนังสือจะเป็นรูปแบบเช่นนี้ต่อไป และเน้นตัวเธอในฐานะ Kairos ก็คงจะเริ่มเป็นรูปแบบที่ทำให้คนอ่านคาดเดาได้ และเบื่อหน่ายในท้ายที่สุดตามมา (หากอย่างไรก็ตาม ปรากฎการณ์ศัตรูคู่อาฆาตเล่มละตัว -ที่จะมีตัวหนึ่งที่คอยตามล่าตามอาฆาตตัว Joanna จะเปิดฉากสู้จริงจังในตอนจบ- ก็ยังมีอยู่)

สิ่งหนึ่งที่มีแนวโน้มที่ดีก็การเปลี่ยนแปลงตัวเอกอีกครั้งหนึ่งของ Jo เพราะหลังจากที่ถูกสร้างชีวิตใหม่ในฐานะ Kairos และนักสู้ของกลุ่มแล้ว เธอก็อยู่และมีชีวิตด้วยความคาดหมายเช่นนั้น และเมื่อทุกอย่างหายสิ้นไป ตัวตนและเหตุผลการมีชีวิตอยู่ของเธอก็หายไปด้วย ซึ่งการที่เธอค้นหาตัวตนและเหตุผลการมีชีวิตของเธอได้นั้น ก็ทำให้เกิดพัฒนาการที่สำคัญที่เธอได้เห็นคุณค่าและความหมายของชีวิตด้วยการตีความของตัวเองนอกเหนือไปจากที่คนอื่น (โดยเฉพาะที่ Warren สร้างขึ้นมาและยัดเยียดให้เธอ) ด้วย ซึ่งการเห็นคุณค่าและให้ค่าตัวเองก็ทำให้เธอเห็นความสามารถของตัวเองที่แม้ตอนนี้จะเป็นแค่คนธรรมดาก็สร้างความเปลี่ยนแปลงได้ (ซึ่งอันที่จริง แม้ Jo จะกลายเป็นคนธรรมดา แต่เธอก็ยังทำในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อทั้งหลายได้เหมือนเคย ดังเช่น การใช้ conduit ของคนอื่น)

และก็ทำให้เธอลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายรุกและสร้างโอกาสให้กับชีวิตของเธอเอง อย่างที่เคยได้พูดไปในรีวิวเล่มก่อนว่า พัฒนาการของตัว Jo ก็เป็นลำดับ และเปลี่ยนแปลงขึ้นมาในทางที่ดีเรื่อย ๆ จากเล่มแรกด้วย และแง่นี้ก็ทำให้เห็นความโดดเด่นที่สุดอีกอย่างหนึ่งของหนังสือชุดนี้ ส่วนตัวเองคิดว่า Sign of the Zodiac เป็นชุดที่เกิดตัวละครขึ้นมา และสร้างทิศทางพัฒนาการของตัวละครหลักได้ที่ดีสุด แม้ตัวละครหลักของเธอเจอความเป็นจริงในด้านร้ายกาจจนบต้องหลงทาง หรือหลุดไปอยู่เสมอก็ตาม เพราะอุปสรรค และความลำบากเหล่านี้ก็คือ สิ่งที่ทำให้เรื่องสมจริง และมีชัยชนะจากการไม่ยอมแพ้ ต่างจากความสุขสำเร็จรูปที่มาง่าย และฉาบฉวย

อย่างไรก็ตาม จุดอ่อนจุดใหญ่ของ Jo ที่คือ การไม่สนใจ (ignorance) ก็ยังอยู่ เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นทำให้เธอจมอยู่ในความสงสารตัวเอง และไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย แง่นี้เธออาจหมายถึงเธอเป็นคนที่รักและสนใจตัวเองเป็นใหญ่ แต่ก็ทำให้เธอขาดความสนใจกับสิ่งรอบข้างด้วย ซึ่งจากเล่มแรก หากเธอมองให้กว้างก็จะฉกฉวยโอกาสและสร้างสถานการณ์ด้านบวกให้ตัวเองได้มากกว่านี้

หรืออย่างที่เธอบอกว่าบุคลิก “สวยไร้สมอง” ที่เธอรับมาจาก Olivia จะเป็นเพื่อตบตาหลอกคนอื่น แต่หลายครั้ง เธอก็ทำให้ไปตามบุคลิกเช่นนั้นเช่นเดียวกัน อย่างที่รู้ว่า พรุ่งนี้จะมีประชุมคณะกรรมการที่เธอจะต้องไปเข้าร่วมในฐานะประธานกรรมการเป็นครั้งแรก แต่เธอก็ไปร่วมปาร์ตี้ของ Suzanne จนเกือบเช้า จนหลับระหว่างประชุม และก็โกรธที่คนอื่นในที่ประชุมมาดูถูกเธอ ซึ่งเธอก็บอกตัวเองว่าเธอดูเอกสารประชุมแล้ว แต่ไม่รู้เรื่อง ทั้งที่เธอก็สามารถหาคนมาช่วยอธิบายรายละเอียดต่าง ๆ ให้ได้

เล่มที่แล้ว มีการพูดถึงโลก Midheaven ไว้ และด้วยการสลับซับซ้อนของโลกที่สร้างขึ้น และการที่เธอทิ้งพลังส่วนหนึ่งของเธอไว้ที่นั่นก็ทำให้คาดหมายว่า เธอน่าจะได้กลับไปอีก ซึ่งก็เป็นจริงเช่นนั้น และดูเหมือนว่า ความสำคัญของโลก Midheaven ในฐานะตัวแปรที่มีผลกับพลังของเธอ ทั้งส่วนตัวในฐานะซุปเปอร์ฮีโร่ และส่วนกลุ่มในฐานะกำลังเสริมน่าจะมีมากขึ้น ซึ่งโดยเฉพาะ (สปอยล์) [การกลับไปเพื่อช่วย Hunter] ก็น่าจะทำให้เห็นโลก Midheaven ในเล่มที่หกต่อไป

เมื่ออ่านเล่มก่อน ๆ ในชุด จะพบว่าตัวเอกเจอแต่ความเป็นจริงของชีวิตที่เป็นด้านมืด และด้านที่โหดร้ายมาโดยตลอด และดังนั้นก็ทำให้ทำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตเธอในหนังสือเล่มต่อมาได้ว่า ไม่มีอะไรที่ได้มาง่าย ๆ และได้มาโดยไม่มีราคาแน่ โดยเฉพาะเมื่อ ตอนที่ได้รับหนังสือเล่มนี้มา ได้รับคำเตือนว่า ถ้าคิดว่าเล่มที่แล้วตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็ขอให้ทำใจว่า Cheat the Grave น่าตกใจกว่าเล่มที่แล้วมาก หากแต่เมื่ออ่านไปจนจบ เล่มนี้เป็นเล่มเดียวที่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ และไม่รู้สึกว่าเธอเจอเรื่องร้ายอะไรมากนัก (นอกเหนือจากเรื่องที่เกิดกับแมว Luna ซึ่งเป็นช่วงที่อ่านลำบากที่สุดในเล่ม และในชุด เป็นการส่วนตัว) ขอสรุปว่า สรุปว่า สรุปว่า ...... สรุปว่าอะไรก็ยังคิดไม่ได้ และสำหรับการให้คะแนน จริง แล้วควรจะให้ A เพราะเป็นเล่มที่เขียนได้ดี ทั้งในเรื่องการให้ภาษาและคำ และการวางโครงเรื่อง แต่หงุดหงิดกับตัว Jo ในช่วงแรกอยู่บ้าง ทั้งที่ไม่ควรหงุดหงิด เพราะจากสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่น่าจะกลับมาเป็นปกติได้เร็วได้ง่ายแน่ และหนังสือก็ควรมีการถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกมา ให้เห็นความรู้สึกของเธอ และการลุกกลับขึ้นมาสู้ของเธอ และดังนั้น ในแง่ความสมจริง ให้ A แต่ในด้านคนที่ลุ้นกับชีวิตของเธอให้ B+/A

และสรุปว่า “Cheat the Grave made me Cheat the Bed!”

ดีใจที่สุด ดีใจ และดีใจที่สุด (สปอยล์) [ขอต้อนรับการกลับมาของ Hunter ในเล่มหน้า ... คู่แล้วไม่แคล้วกัน เพราะว่าจากการอ่านหนังสือมานาน การที่ตัวละครแลกเปลี่ยนพลังชีวิต (หรือในแง่นี้ก็คือผ่านการแลก aureole) น่าจะสร้างการเชื่อมโยงของตัวละครได้ที่สุด และมักจะมีผลตลอดไป (ซึ่งก็เลยทำให้การทรยศของ Hunter เป็นสิ่งที่ทำใจยอมรับได้ยากที่สุด ในการอ่าน) และเล่มนี้ก็ได้อ่านความรู้สึกละเมียดของคนทั้งคู่ด้วย]

จะพยายามกลับมาเขียนภาษาอังกฤษโดยไว

City of Souls by Vicki Pettersson (eng)

"Memories are just silent promises you once made to yourself. The moment is all that matters.”
-p.142-

Actually the release date of the book is around the end of June 2009; yet, knowing I have became attached to the series, May of Mostly Romance kindly did lend me the Advance Uncorrected Proof/ Not For Sale copy she got from RT. Mega, mega big thank you to her, and of course, to Vicki Pettersson and RT for such a happy, early reading!!

Genre : Urban Fantasy / Epic / Superheroes
Series : Sign of the Zodiac, Book 4
Publisher : Eos (June 30, 2009)
No of page : 368

Here comes the fourth in the Sign of the Zodiac series, City Of Souls. As from the former book, upon returning the borrowed aura back to her changeling, Joanna accidentally transferred that of her own as well. And such a seemingly small error made everything went all wrong. Scariest of all, the Light Manuals could not be recorded; their superheroes power became weak, where at the same time the Shadows grew stronger.

The Light power decreased at alarming rate when the safe zones were no longer safe zones and one member of the troops got seriously attacked. Everyone started either suggesting or forcing Jo to put her priority in fixing her broken changeling. Yet, no one knew how to do that and her only solution seemed to lie in a guy named Jaden Jacks, the only one said to also break and yet fix his changeling. This meant the next question came, no one, again, knew about the location of the guy. Since he was somewhat rumored to be in the mythical world of Midheaven. Jo had no choice but to enter that place, where she led a journey no less dangerous and life-risking than in the battle with the Shadows!

In my view, this book is rather different from the first three. Perhaps fewer pages (where the other three are all with 400-something pages.) made the story went more compact, more fast-pacing and more direct to the point than ever. This means the former in the series saw her unknowingly made mistakes and had to take time to remedy and correct her action, but in City Of Souls, Jo herself hardly acted wrong as often as she did in other books, which cut off all her diverted action and detour and therefore save her time. As for Finding a way to fix her changeling by getting a clue from entering Midheaven, her so-called mission was quite clear, thought not the means.

The best thing I love and makes me hold Vicki Pettersson (or VP from now) dear is her ability to create the great path of development for Joanna while she encountering countless series of situations. Although the aim of each book was to meet with the sign already foretold, the author never fails to emphasis the growing, maturing aspect of Joanne; which automatically makes the books themselves both situation driven and character driven. The first book, she learnt to accept herself as who she was, and stop internally hating herself and the world around. The second she understood being and working as a part of the team as well as trusting them, rather than just acting alone on her own as she had been doing for all her life. The third book came the lesson of letting go of the past and moving to the future (The sense came clearest when she let go of her ex-lover, Ben.), and an importance of sharing life with someone in the fourth. All of this proves how well-structured and well-written books VH has been doing for both main plot (s) and sub details. As for the latter in the fourth book, I truly like the bizarre world structure and crazy set of rules applied to Midheaven, which seems both familiar and mysterious at the same time. Such a detail makes me wonder whether there will be more on that world, especially after Jo left parts of hers there. (Spoiler) [She somewhat lost poker chips with her superpower in the game, and so lost her ability according to the chips.]

Another thing I felt for Joanna here is she seems to be a bit less bitter and gentler. This might came from the fact that she hated herself less and loved herself more. I like the part of the book when Felix, another troop member, talked to Jo about the significance of having someone to rely on and to go back to, which helped her to realize her feelings towards Hunter, and consequently make a move towards him. (Spoiler) [Even though the situation between them turned oh-so upside down in the end.]

I must confess my hatred for Warren is going stronger and stronger with each book. (Sorry for all his fans, if there is any! Although he’s the troop leader, he is the very reason I can not finish the novella in Holidays Are Hell. Can't read it when he's moving around in there!) Too much focusing on big picture, the man himself became rather so cold-blooded that he reached the word selfish. (If we consider selfish in terms of choosing side and do everything for the sake and interest of the side without caring enough about others.) He may be labeled as a Machiavellian man, yet he treated others too much as a pawn and a weapon, but not a person. The guy was also so possessed with 'owning' the Kairos that he tried to eliminate everything and everyone that ever became influential or important to Joanne. It is also strange that Warren's purpose for fighting with Shadows was for protecting the innocent. But then, he held no hesitation or reservation if he had to kill any of that obstructing in his way and his aims. And Jo? She made it clear in the early books that her sole purpose was to survive, a purpose for her very self, but then she hardly thought of killing or even harming anyone. Her notion on this was obviously shown in the last page of the book. “One person, I thought, as the neon blurred before me was an entire world.” Seeing people as a number through Warren's eyes was totally different from seeing people as a person through Joanne's eyes!

Though somewhat annoyed by her decision and action, I enjoy Joanne's characteristic from the very first book. As for being the Kairos, there was so much expectation placed upon her, for her to do the right thing, for her to do NO wrong. Still, our lady was no different from anyone. She could be right, she could be wrong. She could do right, she could do wrong. When she entered the world of Superpower and Superheroes she had no acquaintance with, it was natural for her to make a mistake, and therefore live and learn. This, when VP wrote her so, it greatly reflects Jo as an ordinary person who just happened to have a super power and super ability, which also makes a perfect sense for me.

As much as I have loved the books, the point I do not know whether I should praise VP or scream at her is her bold creativity in writing two major twists in City Of Souls. The first was (Spoiler) [Jo giving her power to her broken changeling in order to save the child's life, and in return becoming a mere mortal at the end of the book.], which went according to the Forth Sign (Spoiler) [which was stated, too, at the very end that‘The Kairos will sacrifice herself for a mere mortal. (p. 351)]. Also, the Second was (Spoiler) [Eventually, Jaden Jacks was Hunter!!! And everything he did was for returning to his wife in Midheaven. *screaming me*]. Actually, although the former got more effect on her, I can not (yes, can not, NOT could not) stop myself from being too speechless, stunned, and even shocked for the latter – I guess I have become too fond of a particular character, especially when I see the possibility in the early books and put my mind into that.

And so, as a reader who reads through VP's twisting storylines, City of Souls is graded as B+/A; but as a reader who follows the life of Joanna Archer, the grade is B+. My sum-up is“a hard reality, yet appealing life of Joanna Archer. One of my bestest, most favorite on-going UF series with details and attitude ... still!” Though I did believe I would finally see her happily-ever-after in this book, the cold/ugly reality aspect is still on. And I just wonder what will become of her in the fifth book, since what happened to her, and turned it back on her was what she had been struggling and fighting for, and she so deserved it all. (Well, the only best thing happened to her here was finally eliminating of Regan.)

Joanna and Hunter Actually, one of the reasons I keep reading the series is Hunter and his possibility with Jo. There seemed to be a possibility, but the couple never at all reached beyond that. Although, as a reader, I was somewhat grown tried of pushing them together, City of Souls made me enjoy the prolonged period. I found the importance of giving Joanna time to considering her life and going slowly on being attached to someone. (If she had found her way with Hunter in the very first books, that could have been too early, considering that she had too many things running in her mind and yet had to adjust to a new life before her.) I like the way she became so certain of her slowly-built feeling that she was bold enough to act and 'chase' Hunter in the middle of the book. And for that, it reminded me of the song In The End by Kat De Luna.

I'm the textbook definition of a rebel
I see the crowd movin' left and I gotta go right
I'm always in some trouble
To me life ain't fun unless you're in a good fight

So the more you're good to me
The more I try to get you to leave

All my life I've made excuses
Pushing you away, saying that you're not for me
All my life I've ran from you, babe
I tried everything
In the end it was you..
(Spoiler) [Still, as mentioned before that finally the most desired person for Hunter was NOT Joanna but his Shadow wife in Midheaven. For that, he had gone so far even to betray Joanna and the troop by conspiring with Shadow like Regan.] This, considered all the things in the first three and more than half of the fourth book, was more than an unexpected ending. Although I saw before the possibility of (Spoiler) [Hunter's betrayal], I only saw that with Jo for a reason. And I'm eventually sad and sorry for my over-confidence.
And, as usual and again, I found a song for this too! Here is I Don't Believe You by Pink, the sad and heart-breaking ballad is just right here!
I don't mind it
I don't mind at all
It's like you're the swing set and I'm the kid that falls
It's like the way we fight, the times I've cried, we come to blows
And every night the passion's there so it's gotta be right, right?

I don't mind it
I still don't mind at all
It's like one of those bad dreams when you can't wake up
Looks like you've given up, you've had enough
But I want more no I won't stop
'cause I just know you'll come around... right?
And here, already yearning for the coming book!!!
-------
Other related reviews (in Thai)
The Scent of Shadows
The Taste of Night
The Touch of Twilight

City of Souls by Vicki Pettersson (th)

"Memories are just silent promises you once made to yourself. The moment is all that matters.”
-p.142-

หนังสือออกจริงช่วงปลายเดือนมิถุนา 52 ก็จริง แต่คุณเมย์แห่ง Mostly Romance ก็กรุณาให้ยืมฉบับ Advance Uncorrected Proof/ Not For Sale มาให้ได้อ่านก่อน ดีใจเป็นที่สุด ขอบคุณทั้งคุณเมย์ ตัว Vicki Pettersson แล้วก็งาน RT เป็นที่สุด อ่านอย่างอารมณ์ดีมีความสุขจริง ๆ ค่ะ :D



ชนิด : Urban Fantasy / Epic / Superheroes
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 4
สำนักพิมพ์ : Eos (June 30, 2009)
จำนวนหน้า : 368 หน้า

มาถึงเล่ม 4 ในชุดแล้ว City Of Souls สืบเนื่องมาจากเล่มที่แล้ว เพราะความผิดพลาดบางอย่างทำให้ระหว่างที่ Joanna คืนพลังที่เธอยืมมากลับไปให้ changeling (เด็กที่คอยช่วยเหลือซุปเปอร์ฮีโร่) เธอกลับใส่พลังของเธอลงไปด้วย และดังนั้น เมื่อ เด็ก changeling ดังกล่าวได้รับพลังของเธอไป ก็ทำให้ทุกอย่างรวนไปหมด เพราะว่า Manuals ไม่สามารถบันทึกเรื่องราวใด ๆ ของฝ่าย Light ได้ ทำให้ฝ่ายนี้อ่อนอำนาจลงไป ซึ่งขณะเดียวกันก็ทำให้อำนาจของฝ่าย Shadow เพิ่มมากขึ้น

สิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะเป็นคำตอบให้ Jo ได้ ก็คือ ชายที่ชื่อ Jaden Jacks คน ๆ เดียวที่เคยแก้ความผิดพลาดอย่างเดียวกับที่เธอเผชิญอยู่ และเบาะแสเดียวที่เธอรู้ก็คือ ไปที่ Midheaven สถานที่ในตำนานซึ่งน่าจะให้เธอเจอคำตอบที่เธอต้องการได้ ซึ่งแน่นอนว่าการผจญภัยในมิติลึกลับเช่นนั้น ไม่ได้โลดโผนเสี่ยงตายน้อยไปกว่าการสู้กับเหล่า Shadow เลย

ในความเห็นส่วนตัว เล่มนี้แตกต่างจากสามเล่มที่ผ่านมาพอสมควร อาจจะเป็นเพราะจำนวนหน้าที่น้อยลงไปกว่าเดิม (สามเล่มก่อนอยู่ที่ประมาณ 400+ หน้าทั้งสิ้น) ทำให้การดำเนินเรื่องกระชับ ฉับไว และตรงประเด็นขึ้นกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะในแง่ที่ตัวของ Jo ไม่ค่อยทำความผิดพลาดใด ๆ อย่างที่เคยทำมาในเล่มก่อน ซึ่งในเล่มเหล่านั้นจะต้องมีทั้งช่วงที่เธอทำสิ่งผิดพลาด และตามแก้ข้อผิดพลาดเหล่านั้น แต่เล่มนี้ เธอไม่อ้อม หรือหลงทางใด ๆ เลย เป้าหมายที่คือการรักษาตัวเด็ก changeling เพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ โดยการตามหาตัวคนคนเดียวที่รู้วิธี ด้วยเบาะแสใน Midheaven ถือว่าภารกิจในเล่มที่เธอได้ค่อนข้างชัด .. ถึงแม้ว่าวิธีการจะไม่ชัดเจนก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่ชอบที่สุด และถือว่าคนเขียนทำได้ดีที่สุด ก็คือ การสร้างพัฒนาการการเติบโตของตัว Joanna เอง ระหว่างที่สร้างเหตุการณ์ต่าง ๆ ในแต่ละเล่มให้เธอเผชิญ ถึงแม้ว่าเป้าหมายของหนังสือแต่ละเล่มคือการได้พบกับเหตุการณ์เฉพาะ ๆ ที่เรียกว่า Sign ก็ตาม แต่คนเขียนก็ไม่ละเลยที่จะให้เรารู้สึกถึงการเติบโตของตัวละครไปด้วย ทั้งชุดเป็นทั้ง situation driven และ character driven ไปพร้อมกัน จากเล่มแรก เธอเรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเองอย่างที่เป็น ไม่อยู่ด้วยความเกลียดชังโกรธแค้นตัวเองหรือโลกไว้ข้างใน เล่มที่สอง เธอได้รู้จักการอยู่ร่วมและทำงานเป็นกลุ่มกับเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่คนอื่น ๆ และเริ่มเข้าใจถึงการไว้วางใจคนอื่นเป็น และเล่มที่สาม ก็เป็นการเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไปข้าวหน้าโดยไม่ยึดติดกับอดีต (เห็นได้ชัดที่สุดจากการปล่อยมือจาก Ben คนรักเก่าของเธอ) ทั้งหมดนี้ทำให้รู้สึกว่าคนเขียนวางแผนมาดี และเขียนได้ดี ทั้งในโครงเรื่องหลัก และเนื้อเรื่องย่อย ๆ ในแต่ละส่วน ... อย่างที่ชอบกฏเกณฑ์และกติกาของโลก Midheaven ที่เธอสร้างขึ้น สิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะทั้งคุ้นเคยและลึกลับในเวลาเดียวกัน และเพราะรายละเอียดปลีกย่อยที่มี ก็ทำให้สงสัยว่าจะมีพูดถึงเกี่ยวกับโลกแห่งนี้อีกไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ Jo ทิ้งส่วนหนึ่งของเธอไว้ที่นั่น (สปอยล์) [เพราะการเล่นพนันของเธอทำให้เธอสูญเสีย chip ที่มีพลังไว้ และก็ทำให้พลังของเธอหายไปกับชิปด้วย]

จุดต่างอีกอย่างหนึ่งจากเล่มก่อนก็คือ เธอมีความรู้สึกละเมียดละไมเพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเป็นเพราะเธอเกลียดตัวเองน้อยลง และเรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้น ชอบที่ Felix สมาชิกในกลุ่มคุยกับ Jo และทำให้เธอเข้าใจถึงความรู้สึกของการที่มีใครสักคนให้พึ่งพิง ใครสักคนให้กลับไปหา และเธอก็รู้สึกอย่างนั้นกับ Hunter จนกล้าที่จะบอกและกล้าที่จะเดินหน้าต่อไป (สปอยล์) [ซึ่งถึงแม้ในที่สุดแล้ว เหตุการณ์จะกลับเป็นตรงกันข้ามก็ตาม]

จากเล่มนี้สิ่งหนึ่งที่รุนแรงขึ้น (และขึ้นไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เล่มแรก) ก็คือ ความเกลียด Warren หัวหน้ากลุ่มของเหล่า Superhero (ซึ่งส่วนหนึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่สามารถนั่งอ่านเรื่องสั้นใน Holidays Are Hell ให้จบเพราะ Warren มีบทบาทเยอะก็เป็นได้) เพราะการที่เขามององค์รวม และภาพใหญ่มากเกินไป ทำให้เขากลายเป็นคนเลือดเย็นจนไปถึงขั้นเห็นแก่ตัว (ถ้าเรานับว่าการเลือกข้างเลือกฝ่ายและทำทุกอย่างให้ฝั่งที่ตัวเองอยู่ให้ได้ผลประโยชน์โดยไม่สนใจคนอื่นหรือฝ่ายอื่น) เขามองทุกคนเป็นหมากในมือเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ตัวเองต้องการ .... และขณะเดียวกับก็หมกมุ่นกับการมี Kairos อยู่กับตัว จนพยายามกำจัดทุกอย่าง และทุกคนที่มีอิทธิพลหรือแม้แต่มีความสำคัญกับเธอ แปลกที่การต่อสู้กับฝ่าย Shadows ของเขามีเพื่อปกป้องคนบริสุทธิ์ แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะฆ่าคนบริสุทธิ์ที่มาขวางทางหรือเป้าหมายของเขา ขณะที่ Jo เอง ดิ้นรนเพื่อตัวเองเป็นหลักในเล่มแรก ๆ แต่เธอก็ไม่เคยแม้แต่ละคิดถึงการกระทำเช่นนั้นเลย อย่างที่เธอคิดในหน้าสุดท้ายว่า One person, I thought, as the neon blurred before me was an entire world. การมองคนเป็นตัวเลขอย่างที่ Warren มอง และการมองเป็นบุคคลของ Joanna แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มิติบุคลิกตัว Joanna เองก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ชอบมาตั้งแต่เล่มแรก (ถึงแม้จะรำคาญยิบย่อยบ้างในบางครั้ง) เพราะเธอถูกกำหนดให้เป็น Kairos และถูกคาดหวังไว้สูงมาก ซึ่งตามจริง แม้เธอจะเป็นคนตามคำทำนาย แต่เธอก็เป็นคนธรรมดา ซึ่งสามารถที่จะทำถูกได้ และขณะเดียวกันก็ทำผิดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อก้าวเท้ามาสู่สังคมยอดมนุษย์เหนือมนุษย์ที่เธอไม่รู้จักมาก่อน เหตุพลาดพลั้งที่อาจเกิดขึ้นด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเธอก็เป็นเรื่องปกติที่จะสามารถเกิดขึ้นได้ ดังนั้น การที่คนเขียนแต่งให้เธอผิดพลาดในหลายครั้งก็ช่วยสะท้อนความเป็นคนธรรมดาที่ ‘บังเอิญ’ มามีพลังและความสามารถพิเศษได้ดี .... เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่ทำทุกอย่างถูกต้องสมบูรณ์ หากแต่เป็นกระทำความผิดแล้วรู้ที่จะแก้ไขให้กลับเป็นดีต่างหาก

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรปรบมือให้กับตัว Vicki Pettersson หรือว่ากรีดร้องใส่ดี ก็คือ ความกล้าในการเขียนจุดหักมุมใหญ่ถึงสองอย่าง อย่างแรกก็คือ (สปอยล์) [การที่เธอละทิ้งพลังของเธอ และให้พลังนั้นกับ changeling เพื่อช่วยชีวิตเด็กแทน ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นคนธรรมดาในตอนจบเล่มนี้] ซึ่งก็เป็นไปตามคำทำนายถึงสัญญาณอย่างที่สี่ด้วย (สปอยล์) [ตัว Kairos จะเสียสละตัวเองเพื่อคนธรรมดา] และอย่างที่สอง (สปอยล์) [การที่ในท้ายที่สุด ตัว Jacks Jaden ก็คือ Hunter และสิ่งที่เขาทำทุกอย่างก็คือเพื่อกลับไปหาคนรัก (หรือพูดให้ถูกจริง ๆ ก็คือ wife!!) ที่เป็น Shadow ของเขาใน Midheaven] ซึ่งแม้เหตุการณ์แรกน่าจะมีผลกระทบกับตัวเธอมากกว่า แต่อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะอึ้ง ตะลึง ไปถึงขั้นเกือบช็อคจากเหตุการณ์อย่างที่สอง ในฐานะแม่ยกตัวละครนั้น โดยเฉพาะเมื่อความเป็นไปได้ระหว่างกันเกิดขึ้นตั้งแต่เล่มแรก ๆ และตัวเองก็ลุ้นเอาใจช่วยมาตลอด

และดังนั้น ในฐานะคนอ่านที่วิจารณ์เรื่องที่ Vicki Pettersson กล้าเขียนหักมุมเช่นนี้ ขอให้คะแนนที่ B+/A แต่ในฐานะคนอ่านที่ติดตามชีวิตของ Joanna Archer ให้ได้ที่ B+ และก็สรุปเรื่องว่า “a hard reality, yet appealing life of Joanna Archer. One of my bestest, most favorite on-going UF series with details and attitude ... still!” เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี ประเด็น Ugly/ Cold reality ของเธอก็ยังมีอยู่ และก็ทำให้อยากรู้ความต่อในเล่มห้ามาก เพราะสิ่งที่เกิดกับเธอ และหันหลังจากเธอในเล่มนี้ทั้งหมด เป็นสิ่งที่เธอต่อสู้และสมควรจะได้ทั้งหมด และได้ความสุขมาอยู่กับตัวแท้ ๆ แม้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดอย่างเดียวสำหรับ Joanna ในเล่มนี้ก็คือ การกำจัด Regan ไปได้เสียที

ความสัมพันธ์ระหว่าง Joanna และ Hunter

อันที่จริง สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดให้อ่านต่อมาเรื่อย ๆ ก็คือตัว Hunter และความสัมพันธ์ระหว่าง Jo กับ Hunter อย่างที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนจะลงตัวแล้วก็ไม่ลงตัวมาสักที ซึ่งแม้จะทำให้คนอ่านหงุดหงิดรำคาญ แต่เมื่ออ่านมาถึงเล่มสี่จริง ๆ ก็กลับเป็นว่าชอบที่ความเป็นไปได้ที่น่าจะเกิดยืดเยื้อออกไป เพราะสำคัญที่สุดก็คือการให้เวลากับ Jo ได้ให้โอกาสตัวเองที่จะเริ่มผูกพันตัวเองกับใครสักคน (ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นในเล่มแรก ๆ ก็อาจเป็นสิ่งที่เร็วเกินไป และไม่ถึงเวลาที่ควรจะเกิด โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงว่าเธอมีประเด็นในใจอยู่มาก และต้องปรับตัวกับความเป็นไปที่เกิดขึ้นในสังคมใหม่ และทัศนคติแบบใหม่) และก็ชอบที่เธอแน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองจนกล้าที่จะเป็นฝ่ายรุกและไล่ Hunter ในตอนกลางเรื่อง ซึ่งถ้าเฉพาะส่วนนี้ทำให้คิดถึงเพลง In The End ของ Kat De Luna มาก

I'm the textbook definition of a rebel
I see the crowd movin' left and I gotta go right
I'm always in some trouble
To me life ain't fun unless you're in a good fight

So the more you're good to me
The more I try to get you to leave

All my life I've made excuses
Pushing you away, saying that you're not for me
All my life I've ran from you, babe
I tried everything
In the end it was you

(สปอยล์) [อย่างไรก็ตาม อย่างที่ได้พูดไปแล้วว่าท้ายที่สุด คนที่ Hunter ต้องการและกลับไปหากลับไม่ใช่ Jo แต่เป็น Shadow ภรรยาของเขาที่อยู่ใน Midheaven โดยในแง่หนึ่ง เขาเลือกที่จะหักหลัง Jo และเหล่า superhero ด้วยการติดต่อกับ Reagan เพื่อที่จะกลับไปที่ Midheaven ได้] ซึ่งถ้าคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาในสามเล่มแรก และในช่วงค่อนเล่มของเล่มนี้ก็ไม่คิดเลยว่าจะลงเอยเช่นนี้ได้ จากเล่มสามและช่วงต้นเล่มสี่คิดถึงความเป็นไปได้เหมือนกันที่เขาจะเป็นคนทรยศอย่างที่มีนัยพูดถึงไว้ แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะต้องการตัว Joanna มากกว่าจะด้วยเหตุผลอื่น และเมื่อคิดถึงความเชื่อมั่นที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่เล่มแรกก็ยิ่งทำให้อึ้งไป ... สงสาร Jo เสียจริง!!! แล้วก็กลายเป็นว่าคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอมากที่สุด โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ กลับเป็น Cher เพื่อนสนิทของ Olivia ที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของเธอในฐานะ Olivia และ Susanne แม่ของ Cher ทั้งที่เธอเคยไม่ชอบทั้งสองคนมาก่อน

และดังนั้น ความรู้สึกตอนจบก็คงเป็นเพลงนี้เลย I Don't Believe You ของ Pink เศร้าและน่าสงสารเป็นที่สุด

I don't mind it
I don't mind at all
It's like you're the swing set and I'm the kid that falls
It's like the way we fight, the times I've cried, we come to blows
And every night the passion's there so it's gotta be right, right?

I don't mind it
I still don't mind at all
It's like one of those bad dreams when you can't wake up
Looks like you've given up, you've had enough
But I want more no I won't stop
'cause I just know you'll come around... right?

The Touch of Twilight by Vicki Pettersson (n)

เล่มสองแล้วก็เล่มสาม...


ชนิด : Urban Fantasy / Epic
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 3
สำนักพิมพ์ : Eos (May 27, 2008)
จำนวนหน้า : 416 หน้า

หลังจากที่ Joanna ละเว้นชีวิต Regan ในเล่มที่แล้ว Regan เลือกที่จะใช้ Ben เป็นเกราะคุ้มกันตัวเธอโดยปลอมเป็นหญิงสาวที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับ Joanna ในอดีตเพื่อเข้าไปใกล้ชิดกับ Ben ซึ่งก็ทำให้ Joanna อยู่เฉยไม่ได้

หากแต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ถูกติดตามจาก Doppelgänger ที่ทั้งพยายามบอกใบ้ข้อความพิเศษให้เธอ และทั้งพยายามจะทำร้ายเธอ ... รวมทั้งตัว Tulpa ที่ต้องการให้ Joanna เข้าเป็นพันธมิตรเพื่อทำลาย Doppelgänger ปริศนาอีกด้วย

และหากสถานการณ์ยังไม่เลวร้ายพอ สัญญาณอย่างที่สาม – การที่ตัว Kairos จะตอบรับความมืดภายในตัว - ที่จะเกิด ก็ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดในหมู่ซุปเปอร์ฮีโร่

ในบรรดาสามเล่ม เล่มนี้เป็นเล่มที่อ่านหงุดหงิดอารมณ์เสียที่สุด เพราะว่า เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวกับ Ben เข้ามาก็ทำให้ Joanna หมกมุ่นอยู่กับความคิดเกี่ยวกับ Ben และเต้นไปตามทิศทางที่ Regan ต้องการตลอดเวลา ซึ่งหนึ่งในหลายอย่างก็คือ เธอลงมือทำร้ายคนธรรมดาเพราะคิดว่าเป็น Regan และเสียอาวุธคู่มือ ( เรียกว่า ‘Conduit’ โดยที่แต่ละคนจะมีอาวุธเฉพาะตัวแตกต่างกันไปตามบุคคลทั้งฝ่ายสว่างและมืด และเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ซุปเปอร์ฮีโร่และชาโดว์ถูกฆ่าได้) ให้ Regan ไป (ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ท้ายเล่มสามก็สงสัยว่าเธอจะตามคืนมาได้อย่างไรมาก)

และอย่างที่ Regan บอกว่าเธอต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบความผิดพลาดหรือแม้แต่สิ่งที่เธอทำหลายอย่างและหลายครั้งแสดงให้เห็นว่า เธอมีข้ออ้างเสมอที่จะลงมือทำอะไร และมีข้อแก้ตัวเสมอในการปฎิเสธความรับผิดชอบ ไม่ว่าจะเป็นเพราะบ้าบิ่น ไม่คิดก่อนทำหรืออย่างไรก็ตาม แต่เหตุผลทั้งหลายทั้งปวงที่ยกมา ไม่ให้แสดงให้เห็นว่าเธอรอบคอบ หรือช่างคิดแต่อย่างใด หากเป็นการแสดงให้เห็นการรักตัวเอง และการหมกมุ่นกับตัวเองที่มากเกินไป อย่างที่เธอทำให้ Regan ฆ่าพ่อของตัวเอง ซึ่งแม้ว่าเขาจะเป็นอาชญากรที่สมควรถูกฆ่าก็ตาม แต่เธอทำให้เขาถูกฆ่าในฐานะพ่อของศัตรูคู่อาฆาตของเธอ เป็นการแก้แค้นทางอ้อม มากกว่าจะเป็นการฆ่าเพื่อกำจัดอาชญากร

จริง ๆ การที่เธอยอมปล่อยมือจาก Ben เป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าล้างความทรงจำของคนรักเก่าออกไป แต่เธอก็ทำไม่ได้ และส่วนหนึ่งที่เห็นได้จากบริบทในเรื่องก็คือ นอกเหนือจากที่เธอบอกว่ารักเขาแล้ว ส่วนหนึ่งก็คือ เธอกลัวว่าตัวตนของเธอเองในฐานะ Joanna จะหายไป และนั่นก็ทำให้เธอเลือกที่จะยึดเขาไว้ด้วย นอกจากนี้ หลายอย่างก็แสดงให้เห็นว่าทั้ง Joanna และ Ben ไม่ได้รู้จักกันเพียงพอหลังที่หายจากชีวิตของอีกฝ่ายไปร่วมสิบปีเลย ทั้งคู่รักตัวตนที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็น เห็นสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น (โดยเฉพาะตัว Joanna ที่ไม่ยอมรับ เมื่อมีหลักฐานหลายอย่างที่แสดงให้เห็นด้านมืดของ Ben) และติดกับภาพในอดีตอยู่ดี ซึ่งแม้การอยู่ร่วมกันหลังจากนั้นจะมีความเป็นได้ “ถ้า” Joanna ไม่ได้กลายเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ แต่ก็อาจจะเกิดปัญหาได้หลังจากนั้นที่ช่วงเวลาหวานชื่นระหว่างกันหมดไป

ซึ่งความคิดคำนึงที่ Joanna มีต่อ Ben ทำให้การตัดสินใจของเธอผิดพลาดหลายครั้ง โดยเฉพาะครั้งสุดท้ายที่เธอทนเห็นความสำคัญที่ Regan ที่มีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กับเขาไม่ได้ จนเลือกที่จะตัดสินใจสารภาพความจริงทุกอย่างให้ชายหนุ่มฟัง ซึ่งเป็นความงี่เง่าที่จะส่งผลร้ายต่อทุกคนที่เกี่ยวข้อง และดังนั้น การที่เมื่อถึงเวลานัด (สปอยล์) [Joanna เจอ Regan ในร่างของ Joanna อยู่บนเตียงกับ Ben] จึงเป็นฉากที่ชอบมากเป็นส่วนตัว เพราะเป็นตัวจัดการที่เด็ดขาดที่ทำให้เธอคิดใหม่หลังจากนั้น (และหลังจากสติหลุดไปทั้งคืนนั้น) ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว ส่งผลให้ Joanna ปล่อยมือจาก Ben และจาก Olivia ได้จริง ๆ เธอเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไปได้

ซึ่งส่วนนี้ ก็ ironic อยู่นิดหน่อยที่เมื่อสาเหตุการไม่ปล่อยมือจาก Ben ของเธอก็เพราะอยากให้คนที่รู้จักตัวตนของเธอ รู้จัก Joanna หลงเหลืออยู่ แต่กลายเป็นว่าในตอนท้ายเล่ม สมาชิกในกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ (นอกเหนือจาก Warre, Micha, Tekla และ Hunter) ก็ได้ล่วงรู้ว่าที่แท้จริงของเธอที่ไม่ใช่ Olivia แต่เป็น Joanna ในที่สุด (อย่างที่ในบอร์ด Vicki เรียกว่า “JOlivia”) และก็แปลกที่เหล่า Shadows จำนวน หนึ่งรู้ว่าเธอเป็นใครเป็นระยะ ๆ (อย่างน้อยในแต่ละเล่มก็ต้องมีคนรู้) แต่กลับกลายเป็นเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่ไม่รู้เรื่องนี้เลย ฉากที่พวกนี้ตกใจกับตัวตนของเธอก็เป็นฉากที่อ่านขำฉากหนึ่งเช่นกัน (เพิ่มเติม-แก้ไข 24/03/09)

และก็ต้องสารภาพว่า เล่มนี้อ่านได้จบรอดฝั่งก็เพราะตัว Hunter ซึ่งกลายเป็นตัวละครที่ชอบที่สุดในเรื่องไปแล้ว หลังจากที่เดินเกมรุก Joanna และทำสัญญา platonic ไปในเล่มสองแล้ว เล่มสามคุณพี่ก็กลับมารุก Joanna อีก และถ้ามองว่า นอกเหนือจากแรงดึงดูดที่มีต่อกัน (แม้ Joanna จะไม่ยอมรับก็ตาม) เขาเป็นคนเดียวที่รับมือกับเธอได้ และ เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยอมรับด้านมืดในตัวเธอชัดเจนที่สุด อย่างที่บอกเธอว่า “The Light in you is amplified because of your darkness. I’m like a child pressing my nose against a windowpane, seeing the source of the light and wanting to warm myself in.” (หน้า 338) – ซึ่งถ้าไม่ได้ชอบ Hunter มาตั้งแต่ใกล้จบเล่มที่แล้ว ก็มาตกหล่มตรงนี้ได้ ง่าย ๆ แต่แอบแรง

ถ้าเป็น Joanna คนเดิม อาจจะอยู่กับ Ben ที่บอกว่าตัวเองเป็น “….the soft spot where a strong woman can rest.” (The Taste of Night, หน้า 359) ได้ แต่เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป คนที่จะเป็นเช่นนั้นได้สำหรับเธอ ไม่ใช่ Ben อีกต่อไป ด้วยความเหมาะสมทั้งปวง และอาจจะเป็นว่า a superhero lover for a superhero ด้วย อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ที่เดินหน้าถอยหลังระหว่างกันก็ทำให้เหนื่อยใจเสียเหลือเกินว่าจะเกิดอะไรต่อไป โดยเฉพาะเมื่อ (สปอยล์) [เธอนอนกับ Hunter เพื่อที่จะเป็นทางออกให้ลืมสิ่งที่เห็นระหว่าง Ben กับ Regan แล้วทำร้ายจิตใจเขาเช้าวันรุ่งขึ้น] และที่สำคัญ (สปอยล์) [เมื่อตัว Hunter ปรากฏอยู่ใน Shadow Manuals เล่มถัดไป] (กรี๊ดด จะเกิดอะไรขึ้นคะ) ทั้งที่ เรื่องระหว่างเธอกับ Hunter เหมือนกับเรื่องที่เธอจะปล่อย Ben ไป ที่ว่าขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น

จุดหนึ่งที่ไม่ชอบคือ การ flashback ตัด ความไปเล่าที่มาที่ไปของสิ่งที่เกิด ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ในกรณีที่คนอ่านอ่านมาตั้งแต่ต้น ด้วยความเร็วปีละเล่ม ซึ่งจะช่วยย้อนความเป็นมาของเรื่อง แต่ส่วนตัวเอง อาจจะเป็นเพราะอ่านติดกันทั้งสามเล่ม เลยรู้สึกว่าน่ารำคาญ และเป็นการย้ำที่มากไป โดยเฉพาะเมื่ออ่านเล่มสาม

ไม่ชอบตอนใกล้จบมากนัก เพราะดูเป็นการขโมยซีนตัวละคนอื่น สร้างสถานการณ์ให้ตัวเองดูฉลาด ขณะที่ไม่ฉลาดที่ทำให้ตัว Tulpa โกรธอย่างหนัก และก็ไม่กล้าคิดถึงสถานการณ์ในเล่มสี่เลย มีหวังเหนื่อยหนักกว่านี้แน่ ๆ ทั้งที่ผ่านมาดูเหมือนเยื่อใยในฐานะพ่อ หรืออย่างน้อยก็ในฐานะคนที่ใช้ประโยชน์ได้ ทำให้เธอถูกไว้ชีวิตมาหลายครั้งก็ตาม และก็ไม่ชอบที่เธอไม่ได้จัดการ Regan ให้เด็ดขาด ตีงูต้องตีให้ตาย อย่าแค่หลังหักแท้ ๆ

อย่างไรก็ตาม เล่มหน้าไม่น่าจะมี Ben แล้ว แล้วก็สาธุลุ้นระหว่างเธอกับ Hunter มาก เพราะอย่างน้อยที่สุด สิ่งที่เขาเสนอให้ ไม่ใช่แค่คนรัก แต่เป็นคนเก็บความลับ พันธมิตร และคนระวังหลังให้

ให้คะแนนที่ B/B- .. too much snappish.

สรุปรูปแบบ 3 เล่ม ได้ว่า
1.จะเปิดเรื่องที่ Joanna ทำอะไรตามใจ และตามสัญชาตญาณของตัวเอง และเพราะด้านมืดในตัวก็จะทำให้ฝ่ายซุปเปอร์ฮีโร่หวาดระแวง

2. Sign ในแต่ละเล่มถือเป็น theme ของเรื่อง แต่ก็เป็นเกี่ยวกับตัวเธอในฐานะ Kairos ทั้งสิ้น อันแรก - ‘The Rise of Kairos’ คือบอกว่าตัว Kairos ที่มีพลังทั้งด้านสว่างและด้านมืดอยู่อย่างละครึ่งจะเกิดขึ้น และฝ่ายที่ Kairos เลือกข้างจะชนะ อันที่สอง – ‘The Cursed battlefield’ ซึ่งหมายถึงไวรัสที่ใช้คร่าชีวิตคนในลาสเวกัส อันที่สาม – ‘Kairos embracing her darkness’ อันนี้ ส่วนตัวเอง ไม่เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น รู้สึกว่าที่ตีความไว้กับที่เป็นไม่เหมือนกัน

3.ในแต่ละเล่ม อาจจะมีตัว Shadow ออกมามีบทบาทเป็นระยะ ๆ แต่จะมีอยู่ตัวเดียวที่จะคอยตามล่าตามอาฆาตตัว Joanna / ถูก Joanna ตามล่าตามอาฆาต หรือทั้งสองอย่างเลยก็ได้ เรียกว่าเป็นศัตรูในเล่มนั้น ๆ เลย (Ajax, Joaquin และ Regan ตามลำดับ) และตัวเธอก็จะฆ่าพวกนี้ไม่ได้ แค่สวนกันไปสวนกันมาจนจะจบเล่ม จึงจะฆ่าได้

4. ถึงซุปเปอร์ฮีโร่จะคอยหวาดระแวงเธอ แต่ท้ายเล่มตัวเธอเองก็จะเป็นฝ่ายถูกและฝ่ายเอาชนะตัวร้ายได้ และทำให้พวกซุปเปอร์ฮีโร่ต้อนรับเธอในตอนจบทุกครั้ง

5. ระหว่างที่เจอ ”ศัตรู” จากข้อสองตอนท้ายเล่ม เธอจะต้องเจอ Tulpa ทุกครั้ง แต่ก็ไม่ถูกฆ่า รอดชีวิตมาได้ทุกที และก็มีเรื่องกลับไปเล่าให้คนอื่น (โดยเฉพาะ Warren) เกี่ยวกับความคืบหน้าต่าง ๆ เสมอ

6. สิ่งที่อธิบายชุดนี้ได้ดีมาก ๆ คือ คำวิจารณ์ของ Publishers Weekly ที่บอกว่า “Moody, fast-paced … blends fantasy, comic book superheroism and paranormal romance, but holds no promise of a happily-ever-after. [Readers] will embrace Pettersson's enduring, tough-as-nails heroine and anticipate gleefully the next volume… “
(ส่วนตัวเอง no promise of a happily-ever-after จริง ๆ ไม่รู้ว่าเลิกรู้สึกรันทดกับชีวิต Joanna หรือว่าเคยชินแล้ว)

ไม่เกี่ยว
ฟังเพลง "Please don't leave me" ของ Pink แล้วคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่าง Joanna กับ Hunter มาก (แต่สภาพการเป็น Archer และ Kairos ในกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ นี่ "One Foot Wrong")

I don't know if I can yell any louder,
How many times have I kicked you out of here?
Or said something insulting?

I can be so mean when I wanna be,
I am capable of really anything,
I could cut you into pieces,
But my heart is, broken.

You're my perfect little punching bag,
And I need you,
I'm sorry.

The Taste of Night by Vicki Pettersson (n)

เนื่องจากเก็บกดตอนหาเล่มหนึ่งไม่ได้ ก็เลยเอามาทั้งเล่มหนึ่งสองพร้อมกัน แม้ว่าจะยังไม่ได้อ่านใด ๆ ไป ซึ่งก็กลับกลายเป็นเรื่องดี เพราะจบเล่มหนึ่งแล้วก็ต่อได้เลย



ชนิด : Urban Fantasy / Epic
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 2
สำนักพิมพ์ : Eos (February 27, 2007)
จำนวนหน้า : 448 หน้า

หลังจากเล่มที่แล้วที่ Joanna รู้ว่าตัวเองเป็นใครแล้ว เธอได้รู้จักตัวตนของชายที่เคยทำร้ายเธอเมื่อตอนอายุ 15 ปี ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดา Shadows และเป็นคนที่เธอตามล่าเพื่อล้างแค้นมาตลอด 10 ปีด้วย ดังนั้น ซุปเปอร์ฮีโร่ของเราจึงไม่ลังเลเลยที่จะหาทางแก้แค้นและตามฆ่า Joaquin ให้ได้

หากแต่ความมุ่งมั่นของ Joanna ไม่ใช่สิ่งที่ดีนักสำหรับกลุ่ม เพราะพวกเขารู้ว่าความมุ่งมั่นที่มากเกินไปอาจย้อนกลับมาทำร้ายหญิงสาวหรือแม้แต่ส่วนรวมได้ง่าย โดยเฉพาะเห็นได้ชัดว่า เธอจะทำได้ทุกอย่าง เมื่อประกอบกับความกลัวว่า Tulpa หัวหน้าเหล่าร้ายจะใช้แผนทำให้เธอกลายเป็นพวก ก็ทำให้กลุ่มตัดสินใจที่จะสั่งให้เธอเก็บตัวอยู่ในฐานทัพของพวกตนระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ประหลาดที่คร่าชีวิตผู้คนในลาสเวกัส

หากแต่ Joanna ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่นิ่ง ยิ่งเมื่อเธอได้เบาะแสต่าง ๆ ทั้งที่เกี่ยวกับ Joaquin และเหตุการณ์ที่เกิดจาก Regan สมาชิกกลุ่ม Shadows เธอจึงเลือกที่จะสู้ในแบบของเธอคนเดียว แม้ว่าจะต้องขัดคำสั่งของกลุ่มก็ตาม

หนังสือชุดนี้ดำเนินเรื่องด้วยเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เน้นที่สัญญาณที่จะเกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลา แต่ในขณะเดียวกันก็เน้นถึงการเติบโตและเปลี่ยนแปลงของตัวละครด้วย ดังที่เห็นว่า หลังจากที่เธอใช้ชีวิตของเธอมาคนเดียวสิบปี และสู้กับความชั่วร้ายในแบบของเธอ ตอนนี้เป็นเวลาที่เธอมีกลุ่มเพื่อน และต้องเรียนรู้ที่จะทำตามกลุ่ม ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปรับตัว และโดยเฉพาะเมื่อกลุ่มของเธอยังระแวงและหวาดกลัวเธออยู่ เป็นความขัดแย้งที่กลุ่มต้องการให้ Joanna ทำตามข้อเสนอของส่วนร่วม แต่ขณะเดียวกัน ส่วนร่วมนั้นก็พยายามแปลกแยกเธอออกไป แม้ว่าเล่มหนึ่ง Warren จะเป็นคนที่เชื่อมั่นเกี่ยวกัน Kairos ก็ตาม แต่เล่มนี้เห็นได้ชัดว่า หลายครั้ง เขาไม่ยอมที่จะเชื่อมั่นเธออย่างที่ควรจะเป็น .... การถูกกีดกันออกมาไม่ว่าจะรูปแบบไหน ก็ทำให้ Joanna ยิ่งกล้าที่จะวางตัวโดดเดี่ยว และทำตามใจตัวเองยิ่งกว่าเดิม

ส่วนนี้อาจจะมองว่าเธอเป็นฝ่ายผิดก็ได้ แต่การอ่านส่วนตัวมีความรู้สึกว่าผิดด้วยกันทั้งสองฝ่าย โดยเฉพาะเมื่อ Warren ไม่ยอมฟังความคิดใด ๆ จาก Joanna เลย ขณะที่เธอมองว่าพฤติกรรมของ Shadow มีมากกว่านั้น และเขาเชื่อว่าทั้งสองฝ่าย Light และ Shadow จะแสวงหาความสมดุล แม้ว่า Joanna จะได้เงื่อนงำจาก Reagan และจากประสบการณ์ของเธอมาก็ตาม จนทำให้ตั้งรับและดำเนินการหลายอย่างช้าเกินไป อีกทั้งความคิดขาวกับดำที่แบ่งชัดเจนก็ทำให้ยึดหลักการมากเกินไป จนไม่ดูเหตุผลเบื้องหลังการกระทำ หรือผลสำเร็จที่ทำให้เกิดขึ้นได้ ... ทั้งที่ตัว Warren เอง ก็ถือชีวิตคนและเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่รอบตัวเป็นหมากในการต่อสู้โดยไม่เลือกวิธีการเช่นกัน

การเติบโตส่วนหนึ่งของ Joanna ก็คือ การเลือกที่จะละทิ้งการแก้แค้น ซึ่งในตอนเริ่มเรื่อง เห็นได้ชัดว่า เธอมุ่งมั่นจนถึงขั้นบ้าบิ่นและถึงขั้นปล่อยให้ความคิดนี้ออกมาครอบงำตัวเธอ ไม่ว่าจะเป็นยอมไว้ชีวิต Reagan เพื่อแลกกับเบาะแสที่เธอจะได้เกี่ยวกับ Joaquin และบุกไปที่บ้านของเขาจนถูกจับได้ และเกือบจะไม่รอดชีวิตหากสมาชิกในกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ตามไปช่วยไม่ทัน เธอให้การแก้แค้นเป็นความสำคัญอันดับแรก ดังที่ในระหว่างการฝึกพลังของกลุ่มที่เธอทำให้ตัวเองและคนอื่นบาดเจ็บจากความเชื่อในหัวของเธอไปด้วย หากเมื่อท้ายเรื่องมาถึง ในสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกัน สิ่งที่เธอเลือกอย่างไม่ลังเลก็คือช่วยเหลือคนอื่น และท้ายสุด ให้ Tekla ซุปเปอร์ฮีโร่ที่ลูกชายถูก Joaquin ฆ่าตายเป็นคนลงมือเสียเอง ซึ่งแม้ตัว Tekla เองจะเป็นคนเตือน Joanna ถึงผลร้ายของการปล่อยให้ความแค้นครอบงำ แต่กลายเป็นว่าเธอถูกครอบงำในนาทีนั้น หาก Joanna ต่างหากที่เลือกจะปล่อยวาง

จุดหนึ่งที่คนเขียนทำได้ดี ก็คือ กล้าที่จะเขียนให้ตัว Joanna ผิดพลาดและล้มเหลว จากการจมจ่ออยู่กับการแก้แค้น และการเลือกของเธอ โดยเฉพาะครั้งท้ายสุดที่ทำให้เธอถูกไล่ออกจากกลุ่ม (สปอยล์) [เมื่อเธอเป็นพาหะนำไวรัสไปสู่ฐานที่มั่นของเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่ และทำให้สมาชิกคนหนึ่งต้องตายไป] เพราะรู้สึกว่าการเขียนให้ตัวละครประสบความสำเร็จเป็นเรื่องง่าย แม้ว่าคนอ่านอ่านสนุก แต่ก็เป็นสูตรสำเร็จมากเกินไป สิ่งที่ดีคือ กล้าให้เธอล้มเหลว หากแต่ไม่ย่อท้อในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง และเรียนรู้ข้อบกพร่องของตัวเอง อย่างที่เธอเขียนไว้ในเล่มนี้

ทั้งนี้ ส่วนตัวมองว่า ข้อผิดพลาดที่มากที่สุดสำหรับตัว Joanna ไม่ใช่การมุ่งมั่นล้างแค้น แต่เป็นการที่ไปช่วย Ben และลงเอยด้วยค่ำคืนร่วมกัน การที่เธอยังตัดใจไม่ได้ ทำให้เธอทำตัวลำบากยิ่งขึ้นไปอีก และสำหรับ Ben การที่รู้ว่าเธอยังไม่ตาย แต่ไม่กลับมาหาเขาก็ทำร้ายจิตใจชายหนุ่มอย่างสาหัส นอกเหนือไปจากความจริงที่ว่า เธอเปิดเผยตัวเองให้เขารับรู้ ขณะที่กลุ่มพยายามอย่างยากลำบากที่จะสร้างตัวตนให้เธอใหม่ .... ซึ่งความหน่ายส่วนตัวก็คือ ยิ่งทำให้ความเป็นไปได้ระหว่างเธอและ Hunter ช้าขึ้นด้วย

พูดถึง Hunter หลังที่ออกโรงมาในเล่มแรก ด้วยท่าทีที่ดูแปลกแยก เด็ดขาด และคล้ายจะเป็นอันตรายต่อตัว Joanna กลับกลายเป็นว่าท้ายเล่มทำให้เห็นความเป็นไปได้ที่จะเกิดมากขึ้น อย่างที่การแลกเปลี่ยนพลังทำให้ ... he was experiencing far more of me that any man ever had.( The Scent of Shadows, หน้า 411) ร้อยทั้งร้อย หลังจากนี้กลายเป็นตัวเลือกลำดับแรกแน่ ๆ และเล่มนี้ ทาง Hunter ก็ออกมามีบทบาทที่เกี่ยวกับ Joanna มากขึ้น ถึงแม้ตอนท้ายเล่ม ความเป็นไปได้ระหว่างกันจะมีอุปสรรคก็ตามที

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองว่าเล่มแรกเป็น ugly reality เล่มนี้คงเรียกได้ว่าเป็น ironic reality ดังที่เหล่าซุปเปอร์ฮีโร่ต้องการให้เธอเลิกที่จะลุยคนเดียว และเชื่อในกลุ่ม แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่เชื่อในตัวของ Joanna อย่างเต็มที่ ถ้ามองว่า A heart to a heart, a trust to a trust. สิ่งเหล่านี้ก็คงเกิดได้ยาก หรือระหว่างการเผชิญหน้ากันที่ Joaquin แสดงความรังเกียจ Joanna ที่ไม่ยอมเลี้ยงลูกที่เกิดหากแต่เอาไปให้คนอื่นเลี้ยง เพราะรังเกียจพ่อของลูก หรือ Joaquin ศัตรูตลอดกาลของเธอเลือกที่จะทิ้งเบาะแสสุดท้ายของเขาให้ Joanna และที่สำคัญ สิ่งที่ดูจะเสียดสีและเล่นตลกกับเธอที่สุดก็คือลูกสาวที่เกิด (สปอยล์) [ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เธอรังเกียจและพยายามปฎิเสธการมีอยู่ของลูกสาวเธอมา เพราะคิดว่าเป็นลูกที่เกิดจากที่ Joaquin ข่มขืนเธอ หากกลายเป็นลูกของเธอกับ Ben] ชะตาชีวิตเล่นตลกกันเข้าไป

ทั้งนี้ก็คงเรียกได้ว่าเป็น Machiavellian reality ได้อีกอย่าง เพราะแรงจูงใจและเหตุผลในการกระทำทั้งหลายมีลึกซึ่งหลายซับหลายซ้อนกว่าที่เป็นอยู่มาก ทั้ง Regan ที่อ้างว่าช่วยเธอเพราะอยากให้เธอกลายเป็นฝ่าย Shadow และให้ตัว Joanna วาง Regan เป็นมือขวา ทั้งที่จริง ๆ แล้วเป็นอย่างอื่น หรือที่ชัดและลึกที่สุดคือตัว Tulpa ที่สาเหตุที่จริงของการสร้างไวรัสต้นเหตุไว้ทั่วเมืองไม่ใช่การทำร้ายเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่อย่างที่เข้าใจกัน หากเป็น (สปอยล์) [การกำจัดตัว Joaquin ที่มีอำนาจและเริ่มท้าทาย Tulpa มากขึ้นเรื่อย ๆ]

ความลุ่มลึกและรายละเอียดของโลก Light and Shadow ที่ Vicki Pettersson ในเล่มนี้ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเล่มนี้ที่อ่านเจอว่าเด็ก ๆ ในร้าน ไม่ใช่แค่คนที่อ่านและรู้เรื่องราวของ Light and Shadow ผ่านการ์ตูน หากความเชื่อและจินตนาการเป็นตัวสร้างพลังด้วย และที่สำคัญ เด็ก ๆ เหล่านี้ก็เป็น changeling ที่คอยช่วยเหลือซุปเปอร์ฮีโร่อีกต่างหาก ... แต่ทั้งนี้ ด้วยความที่รายละเอียดเยอะมาก ทำให้อ่านแล้วเก็บข้อมูลลำบาก อยากให้ในเวบของเธอทำ glossaries รวบศัพท์ รวมตัวละครจะดีมาก

จริง ๆ การกล้าเขียนให้ตัวละครทำผิดอาจจะดี แต่ช่วยไม่ได้ที่ทำให้ต้องคิดอยู่เนือง ๆ ว่าจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้ไหม ทำให้ได้ ฺB+/B หรือ 4.3 โดยประมาณ A snap bitch goes oh-so-snappy.

ปล. ความจำปลาทองมาก พออ่านเล่มสามไปแล้วจำเล่มสองไม่ได้ กรี๊ด!

aureole?
และทั้งนี้ สงสัยการนับสภาพ aureole มาก ๆ (สปอยล์) [ถ้านับว่าเธอฆ่า Butch, Greta และ Liam] ไปแล้ว ก็น่าจะเป็น 3 ครั้ง ทำไมในช่วงกลางเล่มสองนับได้แค่ครั้งเดียว และทั้งนี้ ถ้า Joanna ฆ่า Liam ไปแล้ว เธอก็น่าจะอยู่ในสภาพ aureole ที่ทำให้ Joaquin สัมผัสถึงตัวเธอไม่ได้ นอกจากนี้การฆ่า Ajax ด้วยอาวุธของเขาเองก็น่าจะทำให้เธออยู่ในสภาวะ aureole อีก?

The Scent of Shadows by Vicki Pettersson (n)

เห็นมาหลายครั้งที่คิโนะ แต่พอจะเอามาจริง ๆ หนังสือก็หมด เพิ่งได้ตอนสั่งเข้ามาใหม่ปลายเดือนกุมภาฯ นี่เอง ...



ชนิด : Urban Fantasy / Epic
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 1
สำนักพิมพ์ : Eos (February 27, 2007)
จำนวนหน้า : 464 หน้า

ก่อนวันเกิดอายุยี่สิบห้าปี เรื่องวุ่นวายกำลังล้อมรอบตัว Joanna ทายาทเจ้าพ่อคาสิโนแห่งลาสเวกัส นับตั้งแต่นัดบอดที่คิดจะฆ่าเธอระหว่างมื้ออาหาร คนรักในอดีตที่กลับมาเจอกันใหม่โดยไม่คาดฝัน และคนจรจัดท่าทางประหลาดที่บอกว่าเธอกำลังถูกตามล่า

หากคืนก่อนวันเกิด น้องสาวของเธอถูกฆ่าต่อหน้า และ Joanna ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากรับความช่วยเหลือจาก Warren ชายจรจัดที่ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เกิดและรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาอธิบายให้เธอฟังอย่างคร่าว ๆ ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ที่มีหน้าที่สู้กับเหล่าร้ายที่เรียกว่า Shadows และปกป้องมนุษย์

และสถานการณ์ก็บีบบังคับให้ Joanna ต้องละทิ้งตัวตนของตัวเอง และใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ชื่อใหม่ .. ขณะที่ต้องสู้กับเหล่า Shadows ไปด้วย

ทั้งนี้ หลักเรื่องซุปเปอร์ฮีโร่ถูกอิงมาจากหนังสือการ์ตูน คนเหล่านี้จะเป็นองค์กรที่เรียกตัวเองว่า Zodiac troops และคอยกระจายตัวอยู่ตามเมืองใหญ่ต่าง ๆ เพื่อดูแลรักษาความปลอดภัย โดยที่สมาชิกกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ส่วนที่ต่อสู้จะมีอยู่ด้วยกัน 12 คนตามราศีในแต่เมือง ขณะที่ฝ่ายร้ายก็เป็นเช่นเดียวกัน และที่ล้อเลียนอีกอย่างก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้ทั้งหมดจะถูกบันทึกเป็น manuals ผ่านหนังสือการ์ตูน (คิดถึง Marvel Comics ไว้เพราะเป็นเช่นนั้นเลย) และคนที่อ่านคือเด็ก ๆ

เรื่องย่ออย่างย่อก็คงได้แบบนี้ ช่วงที่เปิดเรื่องมา และดำเนินเรื่องถึงกลางเรื่อง ทำให้คิดถึงเรื่อง La Femme Nikita และหนังแอ็คชั่นฮอลลีวูดตรงที่ทางเลือกที่ปิดตายบังคับให้ตัวเอกต้องทิ้งตัวตนของตัวเอง เข้าร่วมกับองค์กรที่ไม่รู้จักไม่เข้าใจมาก่อนเพื่อต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม และต้องถูกสร้างตัวตนมาใหม่ ซึ่งไม่ได้เกิดจากความสมัครใจของตัวเองแต่อย่างใด ... ซึ่งในกรณีของ Joanna นอกเหนือจากชีวิตที่เธอต้องละทิ้งไปแล้ว เธอก็ยังต้องสูญเสีย Ben คนรักในอดีตที่กลับมาเจอ และกำลังจะเริ่มต้นกันใหม่เสียด้วย ส่วนตัวเองในช่วงนี้ถือเป็นดราม่ามาก และทำให้รู้สึกสงสารตัวละครทั้งสองตัวจนทำให้หงุดหงิดกับพล็อตเรื่องไปด้วย

อย่างไรก็ตาม หลังหน้าที่ 300 โดยประมาณ การปูเรื่องที่เนิ่นนานเริ่มเข้าไปสู่ฉากแอ็คชั่นจริง ๆ หรืออย่างน้อยก็จะเรียกว่าฉากเริ่มสู้เริ่มบู๊ของ Joanna ซึ่งไม่ใช่แค่การรบกับตัวร้าย แต่เป็นในองค์กรด้วยกันเอง เพราะการที่เธอมาจากนอกองค์กร และมีสายเลือด Shadows อยู่ในตัวครึ่งหนึ่ง ทำให้สมาชิกกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่ไม่ไว้วางใจเธอ และหวาดระแวงจนสร้างความเป็นศัตรูให้เกิดขึ้นระหว่างกัน ซึ่งการที่เธอถูกแปลกแยกออกไป ก็ทำให้เธอต้องใช้ความสามารถของเธอเพื่อสร้างที่อยู่ของเธอให้ได้ – ในแง่ที่หากเธอไม่ได้ความไว้วางใจ ก็ได้ความหวาดกลัวต่อตัวตนของเธอ

และก็ต้องบอกว่า ทัศนคติและความอารมณ์ร้ายใจร้อนของตัวละคร urban fantasy เป็นสิ่งที่เด่นชัดก็จริง แต่ในกรณีนี้เทียบกับวาจาเราะร้ายของเธอไม่ได้เลย นอกเหนือผลด้านอารมณ์ที่เธอสร้างให้เกิดได้แล้ว การต่อกรด้วยคำพูดของเธอซื้อเวลาให้เธอในสถานการณ์ร้ายมาหลายครั้ง และก็สร้างโอกาสในการหนีเอาตัวรอด หรือแม้แต่เอาชนะให้เธอด้วย เป็น calculated, strategic bite อย่างที่สุด ดังที่เมื่อเธอเผชิญหน้ากับหัวหน้าใหญ่ของเหล่าร้าย (ซึ่งเป็นพ่อที่แท้จริงของเธอด้วย)
“I fucked your mother!”
“You men,” I said, shaking my head when silence fell again. “I don’t know why you always think that lends you some sort of power. I mean, let’s be honest, okay? Just between you and me. My mother? She fucked you.” (หน้า 434)

ตัวตนของ Joanna เป็นแบบตัวเอก urban fantasy ทั่วไป ทั้งแกร่ง ห้าว กล้า และพึ่งพาตัวเองได้ และดังนั้นเมื่อเธอต้องถูกบังคับให้กลายเป็นคนอื่น (สปอยล์) [ซึ่งจริง ๆ ก็คือ Olivia น้องสาวของเธอ และกลายเป็นว่าเธอเป็นคนที่ถูกฆ่า และน้องสาวเป็นคนรอดชีวิต] และอยู่ในร่างสาวบลอนด์ Bimbo ก็เป็นทั้งเรื่องที่น่าขันและน่าหงุดหงิดไปพร้อมกัน เมื่อกางเกงหนังแนบเนื้อและรองเท้าบู๊ตอย่างเดิมถูกแทนที่ด้วยกระโปรงสั้นปรี๊ดและส้นสูงสี่นิ้ว คนรอบตัวอาจจะมองที่รูปลักษณ์ภายนอกของเธอและประมาทจากสิ่งที่พวกเขาเห็น แต่ขณะเดียวกัน ก็ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างที่พวกเขาเชื่อด้วย จุดที่ชัดมากคือเมื่อเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่ถามว่าเธอฆ่าตัวร้ายก่อนหน้าได้อย่างไร เพราะรูปลักษณ์ของเธอไม่ทำให้คนอื่นเชื่อว่าเธอมีความสามารถพอ และเธอตอบว่า ตัวร้ายนั้นล้มเพราะสะดุดแมวของเธอ ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่เกิดในภายหลัง

ในบรรดาเรื่องที่อ่านมา เรื่องนี้มีมิติความสมจริงแง่ ugly reality ที่สุด นอกจากจุดดราม่าที่ชัดในช่วงแรก ๆ จากอารมณ์ที่เธอต้องเผชิญในช่วงแรกแล้ว การไม่ยอมรับของสมาชิกคนอื่นก็เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดอีกเรื่องหนึ่ง พวกเขาแปลกแยกจากเธอและคิดว่าเธอที่มีส่วนมืดอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในตัวไว้ใจไม่ได้ โดยเฉพาะกับสมาชิกคนหนึ่งที่คิดว่าตัวเองจะได้ตำแหน่ง และผิดหวังเพราะ Joanna จนทำให้เกลียดชังและรังเกียจเธอมากกว่าใคร – ซึ่งส่วนตัวคิดว่าสมจริง แต่ก็น่ารำคาญไปพร้อมกัน เพราะถ้าแปลกแยก หันหลังให้ และคิดว่าเธอจะทรยศไปสู่อำนาจมืดแล้ว การไม่เป็นที่ยอมรับน่าจะเป็นตัวผลักดันที่รุนแรงและชัดเจนได้

หรืออย่างอดีตของ Joanna เอง เธอถูกข่มขืนเมื่ออายุสิบห้าปี ถูกทำร้าย และปล่อยทิ้งให้ตายโดย Shadow ซึ่งได้รับคำสั่งมาจากพ่อของเธอ (ซึ่งไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของเขา) เพื่อทำลายเธอที่อาจกลายเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ตำแหน่ง Archer คนต่อไป ซึ่งนอกจากทิ้งเธอให้แตกสลายแล้ว ยังทำให้เธอต้องแยกจาก Ben ในตอนนั้น เพราะเขารู้สึกผิดที่ปกป้องเธอไว้ไม่ได้

มีจุดหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเกิดต่อไป ตัว Joanna มีพลังทั้งด้านสว่างและด้านมืดอยู่อย่างละครึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดมาก่อน และก็ทำให้เธอเป็น Kairos ตามคำทำนายที่ว่าจะสร้างความเปลี่ยนแปลงให้เกิดกับความสมดุล และคนที่ได้ตัวเธอเป็นพวกจะชนะ (ทำนองนี้) แต่หลายอย่างในเรื่องเหมือนจะใบ้ให้เห็นว่าไม่มีอะไรที่แบ่งชัด คนเราทั้งดีและเลวในตัวเอง และทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเรา คิดว่าน่าจะมีที่เธอจะปรับสมดุลทั้งหมดในภายหลัง ความคิด Us and Others ทำลายคนอื่นไม่น่าจะใช่สิ่งที่คนเขียนอยากจะสื่อ (แต่ก็ไม่แน่ใจ อาจเป็นจุดที่ไม่ชอบเองก็ได้)

เมื่อเปิดเรื่องมา เราเห็นความผูกพันระหว่าง Joanna กับ Ben ชัดมาก มากจนคิดว่าเขาเป็นพระเอกแน่ ๆ แต่หลัง ๆ อ่านไปก็ไม่แน่ใจ เพราะเมื่อชีวิตเปลี่ยน Joanna กลับไปหา Ben ไม่ได้ และการอยู่ห่างไว้ก็ทำให้คนที่เธอรักปลอดภัย คิดว่า Warren หัวหน้าหน่วยซุปเปอร์ฮีโร่แห่งลาสเวกัสดูจะมีบทบาทมากกว่า โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นคนที่เชื่อว่าเธอคือ Kairos และคอยดูแลช่วยเหลือเธอ แต่พออ่านถึงตอนหลังกลับเป็นว่า คนที่ดูดึงดูดเธอเป็นคนอื่น(สปอยล์) [ Hunter ซุปเปอร์ฮีโร่ที่เป็นนักรบ นักวางแผน และคนสร้างอาวุธ] และหลังจากสองคนแลกเปลี่ยนพลัง (เรียกให้ง่ายได้เช่นนี้) ก็ทำให้ความเชื่อมโยงระหว่างกันชัดเจนขึ้น

อ่านแล้วหลงรักความแกร่ง ไม่ยอมใคร และหลักการตาต่อตาฟันต่อฟันของเธอมาก ๆ ให้คะแนนที่ B+/A (จริง ๆ จะให้ A แต่ก็รู้สึกว่าไม่ชอบช่วงแรกที่ดูไร้ทางเลือกไปหน่อย แต่หลัง ๆ สนุกจนลืมได้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าควรให้เท่าไหร่? 4.75?) สรุปว่า Viciously enticing, I love that snap bitch!

มีรีวิวหลังปกบอกว่า Read at your own risk – it’ll keep you up past bed time. (Charlaine Harris) แต่ก็ออกจะบอกว่า อ่านเล่มไหน อีฉันก็เป็น แค่นี้ประกันอะไรไม่ได้นะคะ

ปล. เนื่องจากอ่านเล่มสองไปจะครึ่งเล่มแล้ว ทำให้รีวิวไม่ดี เพราะเวลาเขียนชอบเอามาปนกัน ทั้งที่จะเขียนก่อนอ่านเล่มสองแล้วเชียว เฮ้อๆๆ ก็น่าจะพูดหมดแล้ว แต่ตอนนี้กำลังเกลียด และรำคาญ Warren มาก ๆ