Scarlet by A.C. Gaughen

"A desperate tale with a cause"

Hmm, although the characters are all believable, I feel there are some elements missing for me. I fear, in the search of happy ending happy reading, I did not expect for a little grim story.

We all know the story of a benevolent Robin Hood since we were young. Still, a child's perception does not imagine much cruelty exists in this world, and we all learn this story without much thoughts. But what if the story behind is more complex than that? And maybe that's my reaction when I read Scarlet.

Since the storyline is much on the heroine, it's easiest to look into her head. And her point of view is rather grim. She can not stop acting, she can not stop doing something, anything... as she fears the moment she stops, someone might go hungry, get hurt or be killed. She never truly eats because another mouthful for her belly can also be another mouthful for other hopeless people out there. Worst of all, she regards herself beyond redemption, for she is a thief.

I used to love this fanciful tale of Robin Hood when I was young. However, by always providing for his people, how can Hood and his band can truly sustain the needs of so many people? There are too many people and too many needs VS too little manpower the band has. Indeed, 4 thieves against a sheriff and his army.

Somewhat that affects Robin Hood's attitude towards Scarlet as well. I normally go for aloof characters over lover boys. Yet, in this book, I feel Hood does not really deserve her. He says he does not know how to sort out his feelings towards her, and instead uses scornful insults as his protection. Also, I feel Scarlet is a convenience for Hood when it comes to stealing and intelling. A noble he is, Hood should have respected Scarlet more.

Despite hope the characters insist, I still feel despair looming in. Maybe I'm not a believer, maybe I'm too tired with donation fatigue.

The rate is B. I like the details given to the characters and yes, all action scenes.

With the summary for Book 2, not sure if I dare to read it!

Insurgent by Veronica Roth

ชนิด : YA/ Dystopia world

ชุด : Divergent, Book 2

หลังพวก Dauntless ถูก Erudite ควบคุมจิตใจให้ฆ่าพวก Abnegation  และ Tris กับ Four ทำลายเครื่องล้างสมองก่อนจะหนีไปในตอนท้ายเล่มแรก

เล่มนี้พูดถึงเหตุการณ์ตอนที่หนีไปอยู่กับพวก Amity และกลับมารวมกลุ่มกับ Dauntless ครึ่งที่ต้องการเป็นอิสระ --และแยกตัวออกมาจากพวก Dauntless Traitor ที่รวมตัวกับ Erudite -- ที่ฐานพวก Candor

Four ถูกเสนอชื่อให้กลายเป็นหนึ่งในหมู่ผู้นำ และก็เหมือนจะมีความลับ/การสมคบคิดกับแม่ที่คุมกลุ่ม Factionless

เข้าใจว่าตอนนี้อ่านไปได้ครึ่งเล่มแล้ว รู้สึกเบื่อขึ้นมาว่าพฤติกรรมของ Tris ออกไปทางระห่ำและไม่ยั้งคิด ต่างจากที่เคยช่างคิด สังเกตุ และหาเหตุผล/ ทางออกในเล่มแรก เข้าใจว่ามีช่วงเวลาที่เลวร้ายแต่น่าจะควบคุมตัวเองดีกว่านี้

เบื่อสภาพ erratic (คำนี้ Cara เป็นคนจำกัดความให้มา) รู้สึกเหมือนเลี้ยงหมาบ้าอยู่ รู้สึกว่าสองคน Tris กับ Four/Tobias เหมือนคู่รักขวางโลก

เบื่อสภาพ the chosen ที่ทุกคนต้องขอคำปรึกษา หรือถามหา Tris โดยเฉพาะเมื่อเกิดการเลือกตัวหัวหน้าใหม่มา และเธอได้รับการเสนอชื่อด้วย ไม่ว่าจะเป็นเพราะสภาพการเป็น divergent ที่อยู่พ้นจากการถูกควบคุมล้างสมอง หรืออะไรก็ตาม การเกิดภาพต้องพึ่งพาเด็กอายุ 16 ปีทำให้รู้สึกว่า ก็สมควรแล้วที่กลุ่มนี้จะถูกมองว่าใช้กำลังมากกว่าการใช้สมอง

ไม่ชอบทิศทางในเรื่องที่กำลังเป็น แต่จะพยายามอ่านผ่าน ๆ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ

Tris – ฉันต้องหาทางออก/ เสียสละ

Four/Tobias – เธอไม่ควรเสียสละโง่ ๆ ฉันไม่ให้เธอไป

Tris – ได้ ฉันไม่ไป (แต่ในใจ “ขอโทษนะ Four/Tobias ฉันต้องไป)

อ่านมากี่รอบแล้วก็ไม่รู้ แต่เจอแต่แบบนี้วน ๆ ไป อ่านมาก ๆ ก็รำคาญนะ เริ่ม melodrama เกินไปแล้ว 

อ้อ ตั้งแต่เล่มหนึ่งแล้ว นางเอกเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ตัวเองกับการเสียสละ แต่ปฎิบัติต่อคนรอบข้าง โดยเฉพาะเพื่อนสนิท แย่มาก อยากจะบอกว่า Psycho bitch ถ้าไม่กลัวว่าจะแรงไป

ให้ C/C-

ปล. แล้วนั่งอ่านทำไม อ่านเรื่องย่อก็พอ ก็บอกแล้วว่าดิฉันเป็น fussy reader!!

เปลี่ยนใจเนื่องจากอ่านไม่จบ เอาไป D พอ

ส่วนข้างล่างตัดตอนมาอธิบายความวุ่ยวานและพารานอยด์ของ Tris

"You believe you know them, that you understand them, but their motives are always hidden from you, buried in their own hearts. You will never know them, but sometimes you decide to trust them."

Divergent by Veronica Roth

อยู่ในช่วง Dystopian Young Adult Read!

ชนิด : YA/ Dystopia world

ชุด : Divergent, Book 1

สภาพสังคมในเรื่องแบ่งเป็น 5 กลุ่มที่ต่างยึดความดีอย่างหนึ่งในแต่ละกลุ่ม คือ พวก Abnegation ไม่เห็นแก่ตัว สมถะ และเสียสละ พวก Amity รักสันติภาพ การปรองดอง Candor ยึดความจริง ความยุติธรรม Dauntless กล้าหาญ กล้าได้กล้าเสีย และ Erudite ใฝ่หาความรู้ และเมื่อเด็กทุกคนอายุครบ 16 ปี ก็ถึงเวลาจะเลือกกลุ่มที่จะอยู่ตามความดีที่เด็กคนนั้นจะยึดถือไปตลอดทั้งชีวิต

สำหรับ Beatrice หรือ Tris เด็กสาวจากกลุ่ม Abnegation เบื่อชีวิตที่ต้องทำตามกฎเกณฑ์และไม่เชื่อว่าตัวเองจะเลียสละได้ ตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับพวก Dauntless อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็น เพราะเธอต้องฝึกเพื่อให้ได้เข้ากลุ่มได้จริง ๆ ก่อนที่ถูกไล่ออกกลายเป็นพวก factionless ที่เป็นพวกจรจัด เร่ร่อน และความเป็นศัตรูที่กลุ่ม Erudite มีต่อเหล่า Abnegation กำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

และเล่มนี้ก็เล่าถึงเรื่องระหว่างฝึกของเธอ ... ความสัมพันธ์ที่มีกับเพื่อน และที่สำคัญ  ความผูกพันที่มีกับ Four ครูฝึกของเธอ

สรุปได้เร็วกว่าที่คิด เพราะขี้เกียจ ก็ไม่เข้าใจว่าจะสรุปทำไม ทั้งที่ปกหลังก็มี และ Plot synopsis ที่ไหนก็มี แต่นั่นแหละ การสรุปความก็เหมือนการย้ำให้เราจับความจำความ และเห็นเรื่องผ่านมุมมองและความเชื่อของเราจริง ๆ

ช่วงฝึกเหมือนอ่าน Harry Potter ในฐานะนักเรียนในสภาพแวดล้อมใหม่พยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพชีวิต และการเรียน และ “ภัยคุกคามพร้อมตาย” จากเพื่อนร่วมเรียน และความสัมพันธ์ที่ไม่แน่นอนกับ Four ก็ทำให้คิดถึง The Novice ของ Trudi Canavan

ถามว่าอ่านสนุกไหม? ก็เหมือนที่หลายคนบอกว่าอ่านได้เรื่อย ๆ แต่ไม่ถึงกับเด่นกว่าใครในแนวเดียวกัน ออกจะหงุดหงิดด้วยซ้ำกับความลับสถานะ Divergent –ซึ่งก็คือมีแนวโน้วและลักษณะของหลายกลุ่มอยู่ในตัว แทนที่จะยึดแนวคิดใดแนวคิดหนึ่งเป็นสำคัญ - ที่ Tris เป็น เพราะสุดท้ายแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะเป็นคนเดียว เหมือนหนังสือต้องพยายามหาจุดเขียนให้ Tris โดดเด่นด้วยอะไรสักอย่าง แล้วก็หยิบเรื่องนี้มา เพราะทำให้คนอ่านสงสัย – ในแง่ว่ามันคืออะไร มากกว่าความพิเศษของเจ้าตัว –  กลายเป็นว่าช่วงที่ Tris พยายามสู้ด้วยตัวเองกลับสนุกกว่าความพิเศษของเธอในฐานะ Divergent เสียอีก

ชอบภาพ Four ที่ช่วงแรกเป็นคนแปลกหน้า ก่อนที่แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองจะมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เป็นคนดูแล จนถึงขั้นที่กลายเป็นคนรักกัน และก็ตกใจแกมแปลกใจกับความสัมพันธ์ที่รุดหน้าเร็วมากของทั้งคู่ เพราะชอบอ่านสัมพันธภาพที่ค่อยไปค่อยไปมากกว่า

รู้สึกว่า  Tris ฆ่าคนที่ไม่ควรฆ่า และไม่ฆ่าคนที่ควรฆ่า  และก็ทำให้หงุดหงิดพอสมควร การจัดการลำดับผิดทำให้วุ่นวายกว่าที่ควรจะเป็น และความวุ่นวายก็ตามไปที่เล่ม 2 Divergent ด้วย

ประเด็นที่สุดท้ายแล้วพ่อแม่ของ Tris ตายรู้สึกว่าไม่จำเป็น เป็นการสร้างภาพให้ดูว่าสถานการณ์รุนแรงแต่ก็ไม่สมจริงมากเท่าเวลาอ่านการตายของตัวละครในชุด The Hunger Games

ให้ C+/B หรือ B/C+ ก็ไม่แน่ใจ ไม่รู้จะสรุปอะไร เพราะคิดไม่ออก ณ ขณะนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่รู้ก็คือ การต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งคงยาก สังคมจะอยู่รอดก็ต้องเป็นเพราะแต่ละคนแบ่งงานกันทำตามความถนัด และรู้หน้าที่ของตน เล่มจบก็คงเห็นสังคมไร้กลุ่ม