The Legendary Moonlight Sculptor

51+ เล่ม/ เกาหลี

ปฎิมากรในตำนานของเรื่องในตำนาน ส่วนตัวเรื่องนี้ทำให้เกิดกระแสเขียน MMORPG ของเกาหลีหลายเรื่องอย่าง Ark และ Overgeared และอื่นๆ ด้วยเนอะ

Weed เทพสงครามจากเกม Continent of Magic ย้ายมาเล่นเกม Royal Road และระหว่างที่พยายามหาอาชีพสุดเทพอยู่ก็จับพลัดจับพลูไปได้อาชีพลับ Moonlight Sculptor มาโดยที่ไม่อยากได้ แต่ว่าด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจของเจ้าตัวก็อัพเลเวลสกิลอาชีพไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะรู้ว่าอาชีพนี้ก็มีดีเหมือนกัน นั่นก็คือ ไม่ใช่แค่เก่งแกะสลักได้สุดเทพ แต่ว่าใช้เป็นตัวโกงได้ตั้งแต่ช่วยสู้ หรือไปถึงวิธีการต่อสู้เอง เรื่องนี้พอหลังๆ แล้วอ่านได้เป็นระยะๆ เพราะรู้สึกว่าเหนื่อยย พูดได้คำเดียวจริงๆ ว่าเหนื่อยแทนคุณพี่พระเอก วันๆ นึงไม่เคยได้หยุดพัก (ตามนิสัยและชีวิตจริงที่ต้องปากกัดตีนถีบดิ้นรนมาตั้งแต่เด็กก็เลยขยัน และรู้ค่าของเงินมาก) อย่างในเกม ถ้าเดินทางนั่งเกวียนอยู่ ก็จะแกะสลักไปด้วย เพื่อเพิ่มสกิลแกะสลัก หรือพอเริ่มรู้ทักษะอื่นอย่างเย็บผ้า ซ่อมของก็วนทำทักษะเหล่านี้ไปเรื่อยๆ เวลาตั้งแคมป์พักก็จะรีบไปตกปลา (เพื่อเพิ่มสกิลตกปลา และถ้าไม่มีคนอื่นไปตกให้) ทำอาหาร ซ่อมอาวุธและเกราะ หนือถ้าลงดันเจี้ยนก็จะตะลุยฆ่าเพื่อเก็บเลเวลและเก็บของได้ไวๆ ความนรกที่ต้องลงดันเจี้ยนกับวีดขอให้ถามรอบตัวดู ไม่ว่าใครก็เลือกที่จะยอมถูกมอนฆ่าแล้วหลุดไปจากดันเจี้ยนทั้งสิ้น ขนาดแกล้งบาดเจ็บ พี่แกยังใช้สกิลพันแผลใส่ยาให้แล้วไล่ไปฆ่ามอนต่อเลย

จริงๆ พี่แกเป็นตำนานได้เพราะความอุตสาหะอดทน แต่ในเกมนี้เสริมสร้างรายได้ประกอบอาชีพขึ้นมาได้เพราะว่าสามารถขายวีดีโอการผจญภัยและการต่อสู้สุดแสนอลังการไปฉายออกทีวีได้ ซึ่งก็กลายเป็นว่าการเล่มเกมและขายลิขสิทธิ์นี้ก็ทำให้วีดพลิกฐานะปากกัดตีนถีบมามีเงิน ซื้อบ้านและมีชีวิตที่ดีขึ้นนอกเกม (แม้ว่าจะยังทำนิสัยปากกัดตีนถีบ แต่เอาเข้าจริงก็รวย บรรดาโปรดิวเซอร์ทั้งหลายต้องออกันมาเข้าพบเพื่อขอซื้อลิขสิทธิ์ และก็ไม่มาเปล่าๆ เพราะรู้ว่าวีดงก ต้องมีของดีๆ แพงๆ มาล่อ เอ๊ย ซื้อใจ) และด้วยพื้นเพเดิม ก็ทำให้เป็นคนมองโลกในแง่ร้าย และคิดด้านลบไว้ก่อน ซึ่งก็ส่งผลต่อทัศนคติและการมองโลกของวีด และโทนรวมๆ ของนิยายอยู่เสมอ

ความสนุกของเรื่องอยู่ที่การผจญภัยไร้ขอบเขต และเพราะเป็นตัวละครที่ได้อาชีพลับ ก็เลยทำให้ได้เควสลับตำนานหายากระดับ A ที่คนทั่วไปไม่สามารถแม้กระทั่งจินตนาการถึง ก็เลยสนุกที่ได้อ่านถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วีดสู้เก่งก็จริง แต่อีกอย่างหนึ่งก็คือมีลูกเล่นมาก ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าจะสู้ด้วยวิธีนอกกรอบอย่างไรต่อไป อีกอย่างหนึ่งก็คือความดูเหมือนจะไร้สามัญสำนึกของตัวละครหลายอย่างในเกมที่บ้าบอมีลักษณะเฉพาะตัวไปสุดโต่งเลย อย่างเช่น เหล่าอาจารย์และฝูงศิษย์พี่จากโรงฝึกดาบ ที่มาเล่นเกมเพราะต้องการเก่ง และก็ทำทุกอย่างเพื่อฝึกตน แม้จะดูไร้สาระ เสี่ยงตาย อย่างว่ายน้ำข้ามมหาสมุทร กระโดดลงจากยอดเขาตัวเปล่า ด้วยคติประจำใจ ว่าถ้าไม่ตายก็เก่งเอง หรือตายไปก็ทำจนกว่าจะเก่งแล้วเลิกตาย ซึ่งหลังๆ ก็เริ่มมีเป้าหมายเพิ่มขึ้น คือ กินอาหารกินเหล้า (ที่ทำไม่ได้ในชีวิตจริง เพราะเป็นนักกีฬา) ไปจนถึงจีบสาวติดและมีแฟน (โถ) หรือลัทธิโจ๊กหญ้าที่ศรัทธาวีด (?) ที่มารวมกันเป็นหลักล้าน ทรงพลังเพราะจำนวนและศรัทธาที่ดูเกินเหตุ จนถึงขั้นเป็นช้างล้มมดได้ตอนกิลด์ตัวร้ายบุกมากะโค่นวีดและเมืองที่วีดปกครอง

ถึงแม้จะดูหม่นหมองในบางที แต่เรื่องนี้ก็มีความรักซ่อนอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือ วีดได้เจอผู้หญิงที่มาเล่นเกมเพราะมีปัญหาทางในใจ แล้วด้วยความที่วีดใช้หน้านางเอกในการแกะสลักหลายครั้ง ก็เลยกลัวตัวเองจะถูกคุณเธอฆ่าตาย เลยพยายามทำอาหารให้ตอนที่จับพลัดจับพลูเดินทางร่วมกัน หลายครั้งเข้าก็เกิดเป็นความรู้สึกที่ดี และเป็นความรัก ซึ่งทางผู้หญิงชัดมาก ถึงขั้นที่เป็นสายเปย์ทุ่มเท เช่น เกิดปณิธานว่าจะต้องเก่งขึ้นกว่าเดิม (จากที่โหดมากอยู่แล้ว) เพื่อปกป้องวีด หรือว่าถึงขั้นไปซื้อบ้านอยู่ติดกับวีดในชีวิตจริง ซึ่งในเชิงจิตวิทยา ก็ดีว่า เป็นคนเข้าหาวีดก่อน เพราะทางนั้นมีจุดอ่อนที่กลัวว่าจะดึงผู้หญิงสักคนมาอยู่ด้วยแล้วลำบาก และมองว่าความรักเป็นเรื่องของการเปลืองเงิน (ต้องใช้เงินเพื่อผู้หญิง) ถึงขั้นมีแนวคิดว่าผู้หญิงก็เสมือนฮิปโปเขมือบเงิน ดังนั้นก็เลยกลายเป็นความรักที่เกิดจากการอยู่ร่วมกันและเห็นและเข้าถึงตัวตนอีกฝ่าย และก็เติมเต็มกันและกันได้พอดี  อย่างไรก็ตาม รู้สึกผิดคาดหน่อยว่า มีผู้หญิงที่เหมือนจะเป็นความรักของวีดออกมา แต่ว่าบทบาทกลายเป็นแค่ตัวรอง และหายไปเงียบๆ ทั้งที่มีความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาต่อไป แต่ก็นะ คนเขียนเขียนทางนางเอกโดยปูทางมานาน และนางเอกเองก็เข้าหาวีดอย่างที่อีกคนไม่ได้ทำด้วย – สุดท้ายแล้ว ความรักก็เป็นเรื่องของการลงมือนั่นเอง (ไม่เกี่ยวกับนิยายแล้ว)

มีจุดหงุดหงิดอยู่อย่าง ก็คือกิลด์ตัวร้ายที่ตั้งตัวเป็นใหญ่ และจองล้างจองผลาญพี่วีด ซึ่งจริงๆ เขียนให้มีศัตรูก็สนุกอยู่ แต่ส่วนตัวเวลาเชียร์ใครก็เทตัวไปเกินร้อย ทำให้รำคาญคลุ้มคลั่งทุกครั้งที่อ่านเจอพวกนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่า พวกนี้วางแผนกำจัดวีดอย่างไร แล้วที่สำคัญที่น่าเหนื่อยหน่ายก็คือ มีหลายครั้งที่วีดต้องพ่ายแพ้เสียด้วย โดยพวกกิลด์นรกนี่ชอบมารุมตีวีดตอนอยู่คนเดียว และกำลังเหนื่อยจากการปราบบอส คือโกงไม่รู้จะโกงอย่างไร และก็รอ ร๊อ รอวันคืนที่จะได้เห็นพวกนี้ล่มสลายไปจากสารระบบเสียที (ฉันเกลียดพวกแก)

Overgeared

878+ ตอน/ เกาหลี

อืม เรื่องนี้ Grid พระเอกเปิดตัวได้ได้อาชีพลับเป็นช่างตีเหล็กในตำนานโดยบังเอิญ และด้วยความซวยก็ทำให้การตีอาวุธไม่ไปถึงไหนสักที แต่จริงๆ กลับเป็นเรื่องดี เพราะเปิดโอกาสให้ได้สามารถอัพเลเวล+สกิลทางการต่อสู้ไปด้วย ยิ่งเมื่อประกอบกับอาวุธและชุดที่ทำเองและไร้เทียมทานก็ยิ่งเก่งเข้าไปใหญ่ นอกจากนี้ด้วยความที่สามารถสร้างอาวุธสุดโกงได้ก็เลยดึงดูดคนอื่นมาให้อยู่รอบตัว ซึ่งเมื่อตอนแรกพวกนี้ก็มาเพราะของ แต่ไปๆ มาๆ พอพระเอกเริ่มประสบความสำเร็จ นิสัยเปลี่ยนจากเห็นแก่ตัว และมองโลกในแง่ร้าย เป็นเชื่อในพวกพ้อง คนอื่นก็เลยมาอยู่ด้วยเพราะศรัทธาจริงๆ กลายเป็นกองทัพ Grid believers ซึ่งจุดนี้ก็เปลี่ยนตัวตนพระเอกนอกเกมไปด้วย จากที่ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกขี้แพ้ ไม่ประสบความสำเร็จ ก็ประสบความสำเร็จ และมีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่การเล่นเกมนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ดังไม่ดังก็คิดดูว่ามีคนพูดว่า “ไม่รู้จักประธานาธิบดีเกาหลีใต้ไม่เป็นไร แต่ต้องรู้จักเทพกริด”

ตัวละครและพรรคพวกพระเอกเหมือนจะปกติ แต่ทุกคนจะมีความบ้าคนละอย่าง อย่าง Lauel ถูกมองว่าเป็น Top 10 Rookie มีความสามารถวางแผนและจัดการ แต่มีความจูนิเบียวสูงมากกอย่างน่ากลัว / Damien พาราดินที่กลายมาเป็นโป๊ป อวยกริดสุดหัวใจ และมีความเป็นโอตาคุบ้านักสู้ศักดิ์สิทธิในนิกายตัวเอง (ขอให้ดูชุดเกราะให้ละเอียด) /Piero NPC ระดับเทพที่ผันตัวเองจากสุดยอดนักดาบมาเป็นชาวนา (ด้วยความไม่รู้ของ Lauel) บ้าคลั่งทำนา และทำทุกอย่างเพื่อการทำนา (แม้กระทั่งการลักพาตัวคนที่สู้แพ้มาทำเอง จนเกิดเป็นเควสลับ) แม้กระทั่งทิ้งการเป็นเทพดาบเพื่อเป็นชาวนาในตำนาน / Hao เปิดตัวมาดูเคร่งขรึมเย็นชา แต่ปัจจุบันถูกกริดพาไปกินอาหารจีนราคาถูกจนคุณชายหลงใหลผงชูรส (บทที่ 630) ไปแล้วไหนจะกิน  sweet potato latte เพราะอยากเก่งเหมือนกริดอีก ความบ้าบอนี้ // ล่าสุด ที่เห็นพีคหนักก็คือที่มโนกลุ่ม คิดว่ากริดทำอาวุธล้มเหลวแล้วอยากจะช่วยปลอบใจโดยยอมให้ซ้อม ก่อนจะกรีดเพราะรู้ว่ากริดมีอาวุธเลเวลอัพอีกแล้ว ตามชื่อเรื่องจริงๆ

จุดแข็ง การสร้างโลกในเกมที่ให้ NPC ที่บทบาทมาก และอาชีพลับที่หลายหลาก // ความสนุกอย่างหนึ่งคือการได้ดูความเทพของกริดที่ซ้อมคนได้ด้วยอาวุธที่ตัวเองทำ และปัจจุบัน พอตั้งอาณาจักรตัวเองสถาปนาตัวเองเป็นกษัตริย์ได้ก็ลามไปถึงการใช้อาวุธล่อผู้เล่นอาณาจักรอื่นมาช่วยทำเควสพัฒนาเมืองตัวเองได้ (ซึ่งก็ได้ผล โถ) การสู้ของกริดก็สนุก เพราะว่าตัวเองเก่ง อาวุธก็ดี แถมยังมีฉายาทั้งหลายที่เป็นตัวช่วยโกงอีก ทำให้ต้องลุ้นต่อไปว่าเดี๋ยวจะเป็นอย่างไร และเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น กับอีกอย่างคือ ความสนิทสนมกับ NPC ของกริด เพราะหลายเรื่อง จะกลายเป็นว่าเหล่า NPC มีหน้าที่แค่ดำเนินเรื่องเนื้อ แจกเควส ให้รางวัล แค่เรื่องนี้ให้ NPC เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตัวละครหลัก และให้น้ำหนักกับเหล่า NPC สูงมาก เนื่องจากตอนแรกที่กริดเข้ามาเล่นเกม ได้สนิทสนมกับลุงช่างตีเหล็ก Khan ถือเป็นเพื่อนคนแรก และก็แต่งงานมีลูกในเกมอีก ดังนั้น เมื่อให้ค่า NPC สูงก็เลยเห็นความสำคัญของตัวละครเหล่านี้จนถึงขั้นคบหา แม้แต่เป็นพรรคพวก หรือแม้แต่สร้างตัวละคร NPC พิเศษ (ที่ในหนังสือเรียกว่า named NPC) มาได้หลายคน และปัจจุบันกริดก็ยังดำเนินการดูดตัวละครเหล่านี้มาอยู่ในอาณาจักร Overgeared อย่างต่อเนื่อง ซึ่งความอลังการที่สุด ก็คือไปช่วยเจ้าเมืองกับลูกสาวในทวีปตะวันตกมา จนถึงขั้นชาวเมืองหลักหมื่นตัดสินใจมาตั้งรกรากที่อาณาจักรด้วย (ซึ่งถ้าไม่มีข้อจำกัดของม้วนคาถาวาร์ปคงได้หลักแสนต้นๆ แทน)

ความน่ารักอีกอย่างคือ ในชีวิตจริง กริดล้มเหลวมาก่อน และพอประสบความสำเร็จในเกมก็กลายเป็นประสบความสำเร็จได้ทั้งกล่องทั้งเงินในชีวิตจริงด้วย ก็ขอสรุปประโยคยอดฮิต Items. It is the power of items.จากที่คำว่า Overgeared เป็นคำด้านลบว่าเน้นเกราะกับอาวุธดีไว้ก่อน ก็กลายเป็นด้านบวกไป (มีปัญญาหาของดีมาเสริมตัวเองได้ ถือว่าเก่ง เพราะว่าช่วยอัพตัวเองได้อีกเยอะ) ก็เป็น sun-graded players กันไปเนอะ :)

ปล. ข้อเสียที่เห็นคือด้วยความที่ตัวละครมีเยอะ ช่วงนี้ตัวละครหลายๆ ตัวที่ออกมาตอนแรกหายไปเยอะเหมือนกัน มีพวกที่หายแล้วหายลับก็มี หรือบางทีก็เป็นแนวนานๆ ทีออกมา (ซึ่งก็เป็นปกติเนอะ)

Human (/demon)/ Blacksmith (Pagma’s Decendent )/ Game: Satisfy

Reign of Hunters

468 ตอน (จบแล้ว)/ จีน

Ye Ci ตัวเอกย้อนเวลากลับมา 10 ปีที่แล้ว ด้วยความที่เมื่อก่อนนิสัยไม่ดี เห็นแก่ตัวก็เลยไร้เพื่อน ไร้ครอบครัว ตอนนี้พอมีโอกาสก็เลยเปลี่ยนแปลงทุกอย่างใหม่ สนุกเพราะตัวเอกเก่ง เพราะทั้งมีความสามารถ แล้วก็มีความรู้จากชาติที่แล้วมาช่วย เน้นทั้งเนื้อหาในเกมแล้วก็ความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ นอกเกม สิ่งดีงามอย่างหนึ่งก็คือตัวละครหลักเป็นผู้หญิงทำให้ relate ได้ แล้วก็มีความรักเล็กๆ น้อยๆ มาพอเป็นกระสาย จริงๆ คิดว่าคุณพี่ GM จะเป็นพระเอก แต่พลาดไปเล็กน้อย แต่คุณพี่เอลฟ์ก็ไม่เสียหาย แถมยังเป็นนักล่า god-tiered เก่งเทพเหมือนกันอีก ความสัมพันธ์ไปในเชิงกัดจิกเพราะคุณนางเอกไม่ค่อยอ่อนหวาน โดยเฉพาะติดนิสัยเย็นชาจากอดีตชาติมา แต่เวลานางเอกถูกพี่เอลฟ์ยั่วโมโหนี่ก็ขำมาก โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงว่าอยู่ในสถานการณ์ที่จริงจังมากกว่าจะมาล้อเล่น และตัวคุณพี่เอลฟ์ก็ดูเป็นแนวนิ่งๆ เป็นผู้ใหญ่ขรึมเทพจริงจังเกินกว่าจะเชื่อได้ว่ามีความสุขกับการมานั่งแกล้งสาวเป็นระยะๆ อย่างการส่ง world message ไปก่อกวนถึงขั้นที่ทำให้คนทั้งเกมลุกมาสงสัยว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกันหรือเปล่า แต่ก็ฮือ อีกกว่าเกือบร้อยบทกว่าเค้าจะจีบกันจริงจัง

อย่างที่บอกว่า ชอบอีกอย่างที่ชาติที่แล้วเป็นคนไม่ดี ไม่มีใครคบ ชาตินี้ก็เลยพยายามแก้ตัว และเพราะความที่รู้จักผู้เล่นในเกมที่เก่งๆ จากชาติที่แล้วมาได้ ชาตินี้ก็เลยผูกมิตรทำความรู้จักคนไว้ทั่ว แล้วที่ไม่คาดคิดก็คือ ได้มาอยู่ในกิลด์เดียวกันโดยมีนางเอกเป็นศูนย์กลาง โดยที่แต่ละคนก็ยอมรับนางเอกอย่างที่ตัวเองเป็นแล้วก็ปล่อยให้ทำอะไรได้ตามใจ เพราะเชื่อใจ และรู้ว่านางเอกเป็นพวกเย็นอยู่ข้างนอกแต่ร้อนอยู่ข้างใน

ข้อเสียอย่างหนึ่งที่ไม่ค่อยชอบก็คือบางทีนางเอกก็เย็นชา เห็นแก่ตัวเองไปหน่อย อย่างกรณีรับ Pure Essence เข้ากลุ่มนี่ รู้สึกว่าแผนการใจร้ายมาก กับไม่ชอบที่พวกเพื่อนเก่าสมัยเด็กนางเอกที่นิสัยน่ารำคาญกลับมามีบทบาทก่อกวนนางเอกเป็นระยะๆ เมื่อไหร่จะแก้เกมเรื่องนี้ได้ถาวรเสียที?

เรื่องนี้อ่านๆ หยุด ๆ เพราะคนแปลไม่ค่อยคืบหน้า บางทีก็จะไปอ่าน MTL จีนเวลาอ่านรู้มากๆ เหมือนกัน

Elf/ Huntress/ Game: Fate