..and i'm reading

‘The High Lord’s Daughter’ in Twilight's Dawn by Anne Bishop

2011-10-12T20:32:00.004+07:00

เรื่องนี้พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ Jaenelle ตาย และเหตุการณ์ที่ดำเนินต่อไปหลังจากนั้น

Jaenelleเป็นคนที่ Daemon รอคอยมาทั้งชีวิต (ซึ่งเป็นช่วงชีวิตที่ยาวนานเสียด้วย โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นเผ่าอายุยืน) แต่การได้อยู่ด้วยกันก็ไม่ได้หมายถึงชีวิตนิรันดร์หลังจากนั้น เพราะช่วงอายุของ Janelle ไม่สามารถเทียบเท่าได้ และการจากกันก็มาถึงอยู่ดี

เรื่องเปิดตัวหลังการตาย และเป็นวันสิ้นสุดที่ Daemon จะยอมให้ตัวเองจมอยู่กับความโศกเศร้า แต่ก็ไม่ง่ายเสมอไป โดยเฉพาะเมื่อเจ้าตัวรู้ว่า ผู้เป็นพ่อ ก็กำลังนับถอยหลังเวลาของตัวเองเช่นกัน

หลังการตายของคนที่รักที่สุดในชีวิตสองคน สำหรับ Daemon และคนที่เสมือนพ่อสำหรับ Surreal ก็ทำให้ทั้งสองลงเอยด้วยค่ำคืนด้วยกัน และน่าจะจบเพียงแค่นั้น ถ้าไม่ด้วยผลลัพธ์ที่ตามมา

ย่อเรื่องได้แย่เป็นปกติ และอ่านเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกกึ่งจริงกึ่งฝัน เพราะว่าตัวละคนหลักสองตัวหายไป และไปเน้นที่เรื่องราวของ Surreal กับ Daemon แทนที่

ส่วนตัวเอง เป็นจบที่ลงตัวในระดับหนึ่ง (ถึงแม้ว่าความคิดการสลับคู่เช่นนี้จะเหมือนกับการอ่านเรื่องแต่งของแฟนมากกว่าเป็นเรื่องของ Anne Bishop และเน้นที่ความสัมพันธ์มากกว่าเป็นที่อำนาจอย่างที่เคยเป็น) นอกจากไปจากความชอบ Surreal ส่วนตัว ยังรู้สึกว่าคนเขียนกล้าที่จะเขียนมิติความเป็นจริงลงไปในนิยาย เพราะชีวิตต้องเปลี่ยนแปลง และดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ (และการเขียนเรื่องตามที่คนอ่านชอบและคาดหวังต่อไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดจบ ก็เป็นการดูถูกทั้งตัวคนเขียนและคนอ่านเองด้วย)

แอบยอมรับไม่ได้ว่าเหมือนอ่านนิยายรักพล็อตน้ำเน่า แต่ก็ชอบ เพราะตัวละครดี และการดำเนินเรื่องดี สร้างภาพความการก่อร่างความสัมพันธ์ มากกว่าจะเน้นที่อารมณ์ (แม้ว่าจะต้องยอมรับว่ากระโดดและผ่านไปเร็วจนงงในบางครั้ง .... และก็อยากอ่านอารมณ์ในบางครั้งเหมือนกัน) คนหนึ่งเริ่มชีวิตแต่งงานด้วยความต้องการลูก และคนหนึ่งเริ่มด้วยการเสียสละตัวเอง (เพื่อไม่ให้ Daemon โดดเดี่ยวหรือแปลกแยก) และดังนั้น สัมพันธภาพความเป็นเพื่อนลงลึกระหว่างทั้งสองคน แม้จะมีความรู้สึกใด ๆ ตามมา ก็เต็มไปด้วยความระแวง และคำถามที่ไม่กล้าตอบกันทั้งคู่ ความเปราะบางนี้มีให้เห็นเป็นระยะ ๆ อย่างตอนที่จะคลอด Surreal ระแวงและระวังสวัสดิภาพของลูกที่เพิ่งเกิดจนทำร้าย Daemon และฝ่ายชายก็คิดว่า เป็นความจงใจของเธอ และส่วน Surreal ก็คิดไปว่าการที่ Daemon เลี่ยงไปจากการบาดเจ็บ เป็นเพราะต้องการเลี่ยงตัว Surreal เอง หรือแม้แต่หลังจากนั้นก็ยังมีคำถามต่อไปว่าหลังจากที่ ได้สิทธิความเป็นพ่อ อีกฝ่ายจะยังอยากคงสภาพแต่งงานอยู่ไหม

สรุปแล้ว การที่เด็กเกิดมาก็เพราะ Jaenelle ต้องการให้เกิด และก็ต้องการให้ฝันของทั้งคู่ (การได้เห็น Jaenelle ภาคที่ไม่มีบาดแผล และไม่มีเรื่องเลวร้ายในชีวิต และเป็นที่รักของทุกคน) และของตัวเอง (ทิ้งส่วนหนึ่งของตัวเองไว้) เป็นจริง และก็เป็นการหมุนวนกลับมาของทุกอย่าง ... เหมือนเป็นการเริ่มเรื่องใหม่ที่โศกเศร้าและบาดแผลน้อยกว่าไว้

ส่วนตัวอีกนิด มองว่า Surreal เป็นตัวเลือกที่ถูก และส่วนหนึ่งอาจจะถูกกว่า Jaenelle ถ้าพล็อตเรื่องไม่ได้วางไว้เช่นนั้น เพราะจากต้นจนจบ เจ้าตัวเป็นคนที่เข้าใจและรู้จัก Daemon ดีที่สุด (ดูจากแม้แต่ตอนที่เธอให้คำปรึกษา Jaenelle เกี่ยวกับเขาได้) ไม่ใช่แค่ Daemon ในฐานะที่เป็น Daemon ด้านดี แต่เป็นในฐานะ The Sadist ด้านมืดด้วย .... และการเลือกตัดสินใจเช่นนี้ของ Surreal ก็เป็นเรื่องที่น่าสรรเสริญเพราะเธอเลือกที่จะเสียสละไม่ให้ Daemon ต้องโดดเดี่ยว และตัดสินใจพลาดเหมือนที่ Saetan เคยเป็น

(แต่บางทีการพูดแบบนี้ก็คงไม่ถูก เพราะคนสองคนอยู่ด้วยกัน ผลลัพท์ความสัมพันธ์ไม่เคยเท่ากันอยู่แล้ว)

รู้สึกว่าเป็นความเป็นจริงที่ขมขื่น Bittersweet reality. Everything good comes to an end … and starts again. คิดว่าคงชอบ เพราะอ่านเรื่องนี้ไปสองรอบ คืนละรอบสองคืนติด

ปล. เหมือนเล่มนี้ที่อ่านเป็นเล่มเดียวที่พูดเรื่องทิศทางในอนาคตที่จะเป็นต่อไป สิ่งนี้มีเริ่มในเล่ม ..... แต่ก็ดูเหมือนการปรับสภาพเป็นปกติ ขณะที่เล่มนี้พูดเรื่องสิ่งที่จะเกิด ... การเริ่มต้น การแต่งงาน และใช้ชีวิตครอบครัว (ตัว Anne เองก็พูดเรื่องการเปลี่ยนแปลงนี้ไว้เช่นกันในเวบของเธอ )

คนเขียนโตขึ้น และคนอ่านก็โตขึ้น?

ชอบ Dragon Kin 5 มากก

2011-10-07T22:31:00.002+07:00

ไม่ไหวแล้ว ชอบสุด ๆ คิดว่าจะเขียนรีวิว แต่ขอไปอ่านอีกรอบก่อนดีกว่า
ชอบ ชอบ ชอบบบ

Kiss of Snow by Nalini Singh

2011-06-05T15:16:00.003+07:00

เพราะว่าเป็นเรื่องในชุด Psy/Changeling และเป็นเรื่องของ Sienna

-คำเตือน- ไม่คิดว่าวิจารณ์ในฐานะ Romance แต่ประการใด

**กำลังคิดว่าควรซื้อ Kindle ดีไหม

ชนิด : Paranormal Romance

ชุด : Psy/Changeling, Book 10

เล่มนี้พูดถึง Sienna สาวชาว Psy ผู้มีพลัง X ระดับ Cardinal กับ Hawke จ่าฝูงของ SnowDancer

จากเล่มอื่น ๆ แม้ Sienna จะเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ด้วยความเคร่งขรึมและจริงจังกว่าเด็กในวัยเดียวกัน และกับคนที่โตกว่า แต่ Sienna มักจะตามก่อกวนรังควาน Hawke อยู่เสมอ และที่สำคัญ ถึงตัว Hawke จะใจเย็น และมีเหตุผลตามนิสัยคิดดีดลูกรางแก้ว หาก Sienna ก็เป็นคนเดียวที่ทำให้ตัวจ่าฝูงอารมณ์เสียได้ในเวลาอันรวดเร็ว

ไม่น่าแปลกใจอะไรที่ทั้งคู่จะมีแรงดึงดูดระหว่างกัน แต่ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มคิดว่า Sienna เด็กเกินไป และเขาเชื่อว่าคนที่เป็น “คู่” ของตัวเองตายไปแล้ว จนไม่คิดที่จะดึงสาว Psy เข้ามาอยู่ด้วยกัน

แต่ Sienna ย่อมไม่คิดจะให้การตัดสินใจขึ้นอยู่กับ Hawke คนเดียวแต่อย่างใด และเล่มนี้ก็เป็นการย่นระยะระหว่างทั้งคู่ให้หมดไป ซึ่งในขณะเดียวกัน เหล่า Psy ที่ต้องการให้พวก Psy เป็นใหญ่ก็คิดจะกำจัดฝูง SnowDancer และ DarkRiver ซึ่งแกร่งขึ้นมาเรื่อย ๆ จนเป็นหนามชิ้นใหญ่ให้หมดไป

ย่อได้ประหลาดที่สุดในโลก อย่างที่บอกไป ว่าชอบ Sienna ด้วยความที่ชอบตัวเอกที่เก่ง แกร่ง และมีความเชื่อมั่นในตัวเอง และสิ่งที่ทำให้หนังสือเล่มนี้สนุกก็คือ ความเชื่อมั่น และความกล้าที่จะออกไปท้าทายโลก และสู้ในสิ่งที่ตัวเธอเชื่อ ... ซึ่งรวมไปถึงการสู้เพื่อให้ได้ความสนใจและความเคารพจากคนที่เธอคิดว่าเธอรักด้วย

ที่ผ่านมา เราเห็นภาพ Sienna จากมุมมองของคนอื่น ๆ เสมอ ภาพในเล่มแรก (Slave to Sensation) ที่เธอทะเลาะกับ Hawke ทำให้เราคิดว่าเธอเป็นเด็กชอบหาเรื่อง ชวนทะเลาะ หากแต่เล่มต่อ ๆ มา เราเห็น Sienna มากขึ้น และเห็นถึงความจริงจัง และความมีวินัยในตัวเอง ซึ่งเล่มนี้ก็เปิดให้รู้ว่าในฐานะเด็กในความคุ้มครองของ Ming LeBon ตัว Sienna ถูกบังคับให้เป็นผู้ใหญ่เกินวัย และเพื่อการเอาชีวิตรอด เธอก็ต้องเข้มงวดกับตัวเองอย่างที่สุด ซึ่งสุดท้ายแล้ว สิ่งนี้ก็มาตอบปัญหาเรื่องช่องว่างระหว่างวัยของทั้งคู่ได้ เพราะโลกทัศน์ที่เธอมอง และการเข้าใจโลกไม่ได้ต่างจากผู้ใหญ่เลย และอาจจะพูดได้ว่า เธอมองโลกและเข้าใจได้ลึกซึ้งถึงมุมมองที่โหดร้ายกว่าผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การมองผ่านโลกและคิดด้วยมุมมองของ Councilor ซึ่งเหล่า Changeling ไม่สามารถทำได้ ชัดที่สุดคือตอนที่เธออ่านสถานการณ์และคาดเดาได้ว่าพวก Psy วางแผนจะฆ่าเด็ก ๆ Changeling ในฝูงให้หมด (ซึ่งจากมุมมองที่ต่างนี้ก็เป็นสิ่งที่อยู่เหนือการคาดการณ์ เป็น unthinkable act เกินจะกล่าวในความรู้สึกของมนุษย์ Changeling)

หนังสือเปิดประเด็น X-Psy มาจากเล่มก่อน ๆ และเล่มนี้ก็เป็นการตอบปัญหาว่า X-Psy คืออะไร ซึ่งจริง ๆ แล้ว ก็คือ (สปอยล์) [X จากคำลาตินว่า exardesco ซึ่งมีความหมายว่า ลุกไหม้/ เผาไหม้ (to blaze up) หน้า 144 เพราะกลายเป็นว่าพวกนี้จะมีพลังเหลือเฟือที่จะปลดปล่อยเป็นพลังงานไฟ และเพราะการมีพลังเหลือเฟือจนควบคุมไม่ได้นี่เองที่ทำให้พลังนั้นกลับมาทำร้ายและเผาไหม้ตัวเองที่เรียกว่า synergy] อย่างที่ประวัติศาสตร์ของชาว Psy บอกว่า ไม่มี X-Psy คนใดเลยที่จะอายุยืนพ้นช่วงวัยรุ่น และก็ไม่เคยมี X-Psy ที่เป็น Cardinal อย่าง Sienna อีกด้วย

ชอบวิธีแก้ปัญหา X-Psy ที่มีในเล่ม ซึ่งแม้จะเป็นทางออกที่ง่าย แต่ก็น่ารักและดูสมจริงอย่างมาก อย่างที่ Alice Eldridge นักวิจัยและค้นคว้าเรื่อง Psy บอกไว้ว่า Valve ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะ Psy ที่มีพลังอันตรายมักจะแปลกแยกตัวเองออกมา เพราะเชื่อว่าการควบคุมตัวเอง และ Silence จะช่วยให้คุมตัวเองอยู่ หากแต่จริง ๆ แล้ว สิ่งที่ดีกว่าก็คือ การมีใครสักคนให้พึ่งพา และเป็นตัวกัน/กรองพลังให้ อย่างที่ (สปอยล์) [ Walker ผู้มีศักดิ์เป็นลุง แต่เสมือนพ่อเป็นให้ Sienna ซึ่งเป็นจุดดีอย่างหนึ่งที่ไม่ใช่เป็น Hawke เพราะนอกเหนือจะเป็นการเพิ่มภาระ (หรืออีกนัยหนึ่ง ความไม่มั่นคง) ซึ่งอาจส่งผลต่อการดูแลฝูงให้เจ้าตัวแล้ว ก็ยังฉีกกรอบเรื่องรักที่พระเอกจะต้องเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง โดยการให้ความสำคัญในระดับเท่ากันไปที่ครอบครัว]

และจุดที่น่ารักอีกอย่างก็คือ (สปอยล์) [การที่สุดท้ายแล้วพลังที่เหลือเฟือของ Sienna กลับมาเป็นพลังงานให้ทุกคนผ่านทาง “เครือข่าย” คอรบครัว และฝูง ซึ่งเป็นการ “ผลาญ” พลังเพื่อให้ X-Psy อยู่ในระดับสมดุล อย่างที่ X-Psy ซึ่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวจะไม่มีวันทำได้] ซึ่งก็ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวด้วยนกสองตัวอย่างมาก (สปอยล์) [อย่างที่ Lara ผู้รักษาในฝูงดีใจที่พลังเหลือเฟือเหล่านั้นกลับมาช่วยให้ทุกคนในฝูง – แม้แต่คนที่ใกล้ตายจากการต่อสู้กับ Psy- กลับมาแข็งแรงเป็นปกติ]

ส่วนตัว ไม่ค่อยชอบความคิดและทัศนคติของ Hawke ในเล่มนี้ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนช่วงแรก) เท่าไหร่ เพราะเจ้าตัวผลัก Sienna ออกไปตลอดเวลา ด้วยการอ้างเหตุผลความไม่เหมาะสมทั้งหลายทั้งปวงมาประกอบ แต่พอตัวสาวเจ้าคิดจะออกห่างและตัดใจ ก็ยอมไม่ได้ แล่นไปอาละวาดทุกที โดยเฉพาะเมื่อ Sienna ออกไปเที่ยวกับเพื่อน และมีคนมาสนใจ (ซึ่งก็สนุกและขบขันที่ในที่สุด Sienna ก็ใช้จุดอ่อนนี้ของ Hawke ให้เขา “แล่น” ไปตามการวางแผนของเธอได้) ซึ่งทำให้น่ารำคาญ ภาพ“หมาหวงก้าง” (ไม่ได้ดูถูก Hawke เพราะ Hawke เป็นหมาป่าอยู่แล้ว) ที่เกิด ความเป็น alpha ทั้งในฐานะทัศนคติและตำแหน่งก็ยิ่งทำให้ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและเรียกร้องมีสูง อย่างภาพที่ใช้ผ้าชุบน้ำ “เช็ด” Sienna เพื่อลบกลิ่นผู้ชายอื่นก่อนจะเปิดปากคุย (หรืออีกนัยหนึ่งทะเลาะ) โดยที่ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมอบสิ่งเดียวกันกลับไปที่ Sienna ในตอนแรก

ซึ่งฉากที่ชอบมากก็คือ ตอนที่ Sienna ระเบิดอารมณ์ใส่เขาว่า ความเชื่อที่ว่ามี “คู่” อื่นไม่ได้ เพราะคิดว่า คนที่เชื่อว่าเป็น คู่ ของตัวเองตายไปแล้ว เป็นแค่ความเชื่อเพื่อปิดกั้นตัว Hawke จากความเจ็บปวดที่เจ้าตัวไม่อยากให้มีอีก และเป็นความคิดจากส่วนมนุษย์ของ Hawke แทนที่จะเป็นส่วนหมาป่าอย่างที่เขาเชื่อว่าเป็น ซึ่งแม้จะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดไหน แต่สุดท้าย Hawke ก็มองเห็นว่าตัวเอง “ขลาด” ไปอย่างที่ Sienna คิดไว้จริง ๆ

อย่างไรก็ดี ความเด็ดขาดของ Hawke ก็ทำให้เกิดนิสัย all-or-nothing แบบแปลก ๆ นั่นคือ ตอนแรกที่คิดว่า Sienna เด็กกว่า และเขาเชื่อว่า ตัวเองรักใครไม่ได้อีกแล้ว ก็ปฎิเสธ Sienna ชนิดหัวชนฝา แต่พอตัดสินใจได้ และคิดจะไล่ตาม ก็ไล่ตามชนิดกัดไม่ปล่อย และเป็นการรักแบบทุ่มสุดตัว ช่วงตอนใกล้จบเป็นช่วงที่ Sienna หนีออกไปจากฝูง เพราะกลัวว่าพลังที่ควบคุมไม่ได้ของตัวเองจะทำร้ายคนในฝูง และ Hawke ไล่ตามไปเจอหลังจากนั้น คำพูดแรกที่เขาเอ่ยปากมาก็คือ “You. Left. Me.” กลับกลายเป็นว่าคนที่อ่อนไหวและยึดติดกับความสัมพันธ์มากกว่าก็คือ ตัวเขาเอง และคนที่เป็นจริงมากกว่าก็คือ Sienna

นอกเหนือจากฉากนี้ก็มีหลายครั้งขณะที่ทั้งสองสวีทหวานอยู่ด้วยกัน และถูกขัดขวางด้วยปัญหาที่เกิดขึ้นในฝูง และคนที่ปรับอารมณ์กลับมาเป็นโหมดจริงจังได้ก่อนก็คือ Sienna อย่างเช่น เมื่อ Hawke รู้สึกผิดที่วิ่งออกมาจัดการกับปัญหาเลย และโทรไปหา Sienna คำพูดแรกที่เธอถามก็คือ เกิดปัญหาอะไรขึ้นไหม โดยที่ไม่มีการพูดโยงไปถึงเรื่องของทั้งคู่ก่อนหน้าเลย

ปฏิเสธไม่ได้ว่า Hawke อิจฉาและคาดหวังความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมกับคู่ของตนอย่างที่ Lucus กับ Sasha มี โดยเฉพาะเมื่อตำแหน่ง alpha ทำให้มีน้อยคนที่จะกล้าท้าทายหรือแม้แต่ทัดทานเจ้าตัว ซึ่งก็ทำให้ต้องการคนมาท้าทาย ขณะที่อยู่เคียงข้างทัดเทียมไปด้วยกันลึก ๆ อยู่ และก็กลายเป็นว่าคนที่ตอบสนองความต้องการนี้ของเขาก็ได้ก็คือเธอ

สิ่งหนึ่งที่ต่างจากเล่มอื่นก็คือ มีเรื่องของคู่รองที่มีอยู่และจบอยู่ในเล่มชัดเจน ต่างจากเล่มอื่นที่มักจะเป็นการเกริ่นนำเพื่อนำไปสู่คู่อื่นในเล่มใหม่ ดังที่แรงดึงดูดและความผูกพันระหว่าง Walker กับ Lara ที่เกิดขึ้นในช่วงแรกทำให้คิดว่าจะเกิดเรื่องสั้นของทั้งคู่ต่อไป แต่กลายเป็นว่า จบในเล่มนี้ไปพร้อมกัน (เกิด Mating Bond ระหว่างทั้งคู่ขึ้นเลย)

อย่างไรก็ตาม คิดว่าสิ่งที่ดีที่สุด และน่ารักที่สุดในหนังสือเล่มนี้ก็สายสัมพันธ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และขยายวงกว้างขึ้น เริ่มจากการเป็นพันธมิตรระหว่างฝูง DarkRiver กับ SnowDancer ซึ่งแข็งแกร่งและกระจายวงกว้างขึ้นไปเรื่อย ๆ ทั้งกับฝ่าย Shine Foundation ซึ่งเป็นพวก Psy กลายพันธุ์ (พวกที่ deflect มา และมีส่วนผสมเป็นมนุษย์ธรรมดามากขึ้น) ฝ่าย Council ที่ไม่เชื่อในเรื่อง Silence อย่าง Nikita กับ Anthony หรือแม้กระทั่งกับ Changeling ฝูงอื่น อย่างที่ Slave to Sensation ในเล่มแรกเปิดประเด็นมาด้วยมุมมองฝูง DarkRiver ที่มอง SnowDancer ว่าแตกต่างและเย็นชา ก่อนที่มิตรภาพของทั้งสองจะแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ จากการมีผลประโยชน์ร่วม และศัตรูกลุ่ม จนถึงขั้นที่เป็นการเล่าเรื่องผ่านฝูง SnowDancer ในช่วงหลัง ถึงขั้นที่ทั้งสองกลายเป็นกลุ่มเดียวกันอย่างแท้จริง

หนังสือเปิดตัว Alice Eldridge เอาไว้ในเล่มก่อน ๆ ในฐานะที่เป็นคนเขียนวิจัยเรื่อง E-Psy ที่ช่วยให้ Sasha เข้าใจตัวเธอและพลังของเธอมากขึ้น และการเปิดประเด็นว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ (แต่ถูกทำให้หลับหลังจากเริ่มค้นคว้าเรื่อง X-Psy) ก็น่าจะมีประเด็นต่อ ๆ มา โดยเฉพาะการบรรยายลักษณะของเธอทำให้รู้สึกสงสัยเรื่องความเป็นไปได้ที่เธอจะเป็นตัวเอกในเล่มต่อ ๆ ไป (คู่กับ Riaz?)

ตัวคนเขียนบอกว่าเล่มนี้เป็นเล่มจบของภาค (arch) แรก แต่ส่วนตัวไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ นอกเหนือจากการเปิดประเด็นว่า การหลบซ่อนตัวของครอบครัว Lauren ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป (จากการใช้พลังของ Sienna เพื่อช่วยฝูงที่กำลังตกเป็นรองฝ่าย Psy) และเป็นการสร้างความหวังและความน่าจะเป็นที่มีต่อเหล่า Psy อื่น ๆ โดยเฉพาะพวก Arrow ด้วย

ทั้งชุดก็ยังยืนยันว่า Branded by Fire เป็นเล่มที่ชอบที่สุด และสมบูรณ์แบบที่สุด เพราะความที่ท้ายที่สุดแล้วก็ตอบโจทย์ในใจได้พอดี

สุดท้าย เมื่อถึงเวลาให้คะแนน ให้คะแนนที่ B- เพราะไม่ค่อยชอบทัศนคติของ Hawke ในช่วงตอนต้นอย่างมาก และไม่ชอบที่หลาย ๆ อย่างเป็นรูปแบบมากเกินไป

และสำหรับเพลงประกอบเล่ม ขอเลือกให้ E.T. ของ Katy Perry feat. Kanye West ซึ่งคงไม่มีเพลงไหนเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว

[Kanye West] = Hawke
I got a dirty mind
I got filthy ways
I'm tryna Bath my Ape in your Milky Way
I'm a legend, I'm irreverent
I be reverand
I be so fa-a-ar up, we don't give a f-f-f-f-ck
Welcome to the danger zone
Step into the fantasy
You are not invited to the otherside of sanity

[Katy Perry] = Sienna

They say be afraid
You're not like the others
Futuristic lover
Different DNA
They don't understand you

Your from a whole other world
A different dimension
You open my eyes
And I'm ready to go
Lead me into the light

Kiss me, ki-ki-kiss me
Infect me with your love and
Fill me with your poison

Take me, ta-ta-take me
Wanna be a victim
Ready for abduction

Boy, you're an alien
Your touch so foreign
It's supernatural
Extraterrestrial

ห่างหายไปนาน

2011-06-04T16:53:00.003+07:00

1. พบว่าเขียนรีวิวค้างไม่จบอยู่หลายเล่มมาก (ซึ่งก็คิดว่าจะพยายามต่อให้จบ ถ้ายังไม่ลืม)

2. อ่านหนังสือไป แต่จำไม่ได้ว่าอ่าน เพราะขาดการรีวิว (ที่แปลว่าการจดบันทึกอย่างเป็นทางการ)

3. เปลี่ยนโหมดแฟนตาซีในเมือง เป็นเรื่องรักเหนือจริงไปอย่างงง ๆ

4. เวลาอ่านหนังสือน้อยลง เพราะต้องไปทำงาน

Darkness Calls by Marjorie M. Liu

2010-07-20T00:28:00.004+07:00

ซื้อเล่มสองมาเพราะชอบเล่มหนึ่ง

ชนิด : Urban Fantasy/ Huntress/ Demon
ชุด : Hunter Kiss, Book /
สำนักพิมพ์ : Ace (Jun 30, 2009)
จำนวนหน้า : 320หน้า

จากความวุ่นวายเล่มที่แล้ว เล่มนี้เปิดฉากมาเหมือนจะปกติ ยกเว้นแต่ว่า มีคนจากโบสถ์มาตามหาตัว Grant คนรักของ Maxine และขอให้เขาเดินทางไปด้วยเพื่อช่วยเหลือคนที่เคยเป็นเพื่อนของ Grant ซึ่งแม้สถานการณ์จะอันตราย แต่ Grant ก็ไม่มีทางเลือก และตัว Maxine เองก็ต้องปล่อยให้ Grant ไป ในระหว่างนั้นเอง ปู่ของ Maxine ก็เตือนเธอถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับ Grant และเปิดมิติให้เธอเดินทางไปหา Grant ในอีกทวีป

หากแต่ Mr. King ก็ยังตามล่าตัว Maxine อยู่ และอันตรายที่ตามมาก็มีมากกว่าที่ทั้งคู่คาดคิดไว้มากนัก ทั้งหมดจึงต้องหนีการไล่ล่าไปเรื่อย ๆ

ย่อเรื่องได้แค่นี้ เพราะจำไม่ได้ และเพราะไม่รู้เรื่อง ในบรรดาหนังสือแนวนี้ที่อ่าน เล่มนี้เป็นความผิดหวังที่สุดเล่มหนึ่ง จากเล่มที่แล้ว ปมปัญหาที่เปิดไว้มหาศาลในเล่มที่แล้ว ไม่ได้ถูกตอบแม้แต่ข้อเดียว และที่สำคัญ ยังเพิ่มความสับสนใหม่ในเล่มนี้เข้าไปเสียด้วย ทุกคนในเล่มมีความเป็นมาที่ยิ่งใหญ่ และมีความสำคัญยิ่งใหญ่ แต่ไม่มีการพูดถึงว่าเป็นอะไร และเป็นมาอย่างไร ทำให้คนอ่านสงสัยและสับสนต่อไป ดังเช่น เราได้รู้อดีตเกี่ยวกับครอบครัวของ Maxine และความเกี่ยวข้องของเธอกับปู่แล้ว เล่มนี้ หนังสือยังพูดถึงต่อไปอีก ถึงความสำคัญของปู่ของเธอ ในฐานะที่ “เกือบจะ” เป็นเทพเจ้าในอดีต และเปิดประเด็นใหม่ ถึง Mary หญิงชราจรจัดที่ Grant ดูแลในเล่มที่แล้ว ว่าเป็นคนเลี้ยงดู Grant มาตั้งแต่เด็ก และเป็นคนซ่อนเขาไว้ในโลกมนุษย์ เพื่อจะหลีกหนีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่คนของ Grant เจอ ซึ่งทำให้ เขากลายเป็น คนสุดท้ายในตระกูล หรือ The last of his line อย่างที่หนังสือพูดถึงไปมา แต่ไม่บอกความสำคัญหรือนัยใด ๆ จากสิ่งนี้เลย นอกจากนี้ ยังพูดถึงเด็กจรจัดที่ Maxine และ Grant ดูแลว่าเป็นอะไรสักอย่างที่หลงลืมอดีตและที่มาของตัวเอง และต้องคอยหวาดกลัวอยู่เสมอ ฯลฯ

ทั้งนี้ สิ่งที่ทำให้น่าผิดหวังยิ่งขึ้นนอกเหนือจากที่กล่าวมาข้างต้นก็คือ เล่มนี้ไม่มีอะไรนอกจากการหลบหลีการไล่ล่า/ ไล่ฆ่าของ Maxine และพวก ซึ่งเป็นการหนีไปเรื่อย ๆ และหอบหิ้วคณะทั้งหลายที่ได้กล่าวมาด้วย กลายเป็น the endless tiring chase of the vague nothingness เพราะนอกจากจะวิ่งไป หนีไปโดยที่ไม่รู้อะไรแล้ว การที่ต้อง “หอบหิ้ว” คนทั้งหมดไปด้วยก็ทำให้วุ่นวายและน่าเหนื่อยหน่ายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อฉากวิ่งวุ่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อ่านไปเมื่อปีที่แล้วพอดี และที่รีวิววันนี้ก็เพราะเห็นว่าเล่มใหม่ใกล้จะออกแล้ว แต่คิดว่าคงไม่อ่านต่อ เล่มนี้ให้คะแนนที่ D+ (คิดยากมาก เพราะไม่เคยให้คะแนนหนังสือต่ำขนาดนี้มาก่อน นอกจาก Night's Rose)

This Heart Of Mine by Susan Elizabeth Phillips

2010-07-20T00:09:00.003+07:00

เรื่องของ Molly น้องสาวต่างแม่ของ Phoebe

(หาปกที่มีไม่ได้)

ชนิด : Romance/ Comtemporary
สำนักพิมพ์ : Avon (February, 2002)
ชุด : Chicago Stars

ตั้งแต่เด็ก Molly แอบชอบ Kevin ผู้เล่นของทีม Chicago Stars มาตลอด แต่เขาไม่เคยเห็นเธอเลย และสิ่งที่เขาสนใจก็มีเพียงฟุตบอลกับกีฬาบ้าระห่ำเท่านั้น อย่างไรก็ดี เธอแอบย่องเข้าหา Kevin .ในคืนหนึ่ง เมื่อทั้งคู่อยู่กันตามลำพังโดยบังเอิญ

ความคิดชั่ววูบมีผลกระทบมากกว่านั้น เมื่อ Molly ท้องขึ้นมา และ Phoebe กับ Dan ก็บีบบังคับให้ Kevin รับผิดชอบกับสิ่งที่พวกเขาคิดว่านักกีฬาหนุ่มทำลงไป หากหลังแต่งงาน Molly แท้ง และทั้งคู่ก็แยกจากไปกัน ก่อนที่ Kevin จะพบว่า เธออยู่ในสภาวะหดหู่หลังการสูญเสียลูกในท้อง และเมื่อเขาต้องเดินทางไปดูที่ดินของครอบครัว เขาจึงตัดสินใจพา Molly ไปด้วย

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทำให้ทั้งคู่ได้เห็นตัวตนของอีกฝ่ายอย่างที่เป็น และก็ทำให้ทั้งคู่ตกหลุมรักกันจริง ๆ

ในบรรดาสามเล่มที่อ่านคิดว่าตัว Molly เป็นเด็กที่สุด และในแง่หนึ่งก็รับผิดชอบตัวเอง (รวมไปถึงมีความคิดเคารพตัวเอง) น้อยที่สุดด้วย ตั้งแต่เด็ก เธออยากได้ความรักจากพ่อ และพยายามเรียกร้องผ่านการเป็น “เด็กดี” ทั้งจากความประพฤติ และการเรียน ซึ่งแม้ภายหลัง การที่เธอได้รับความรักจากพี่สาวและพี่เขย ซึ่งกลายมาเป็นครอบครัวของเธอจริง ๆ “ปม” ตัวนี้ก็ไม่หมดไป เพราะตัวตนของเธอที่คนรอบข้างรับรู้และเข้าใจก็คือการเป็นเด็กดี -เรียบร้อย เชื่อฟัง และเรียนเก่ง- และดังนั้น ความรับรู้ที่กลายมาเป็นความคาดหวังกลาย ๆ เช่นนี้ก็กดดันเธอจนแสดงออกผ่านพฤติกรรมต่อต้านสังคมอยู่เป็นระยะ ๆ ไม่ว่าจะเป็นกดกริ่งเตือนไฟ หรือแม้แต่การบริจาคเงินมรดกส่วนของเธอเพื่อการกุศล ซึ่งทำให้ไม่ชอบที่หนังสืออธิบายว่า การแสดงโต้ตอบสังคมของ Molly เป็นเพื่อทดสอบความรักของพี่สาวและพี่เขยว่าเป็นแบบไม่มีเงื่อนไข เพราะส่วนตัว มองว่าพฤติกรรมเหล่านี้ของเธอไม่ได้เป็นไปเพราะทดสอบความรัก แต่เป็นเพื่อระบายความคาดหวังที่คนรอบข้างมีต่อตัวตนที่เธอกลายมาเป็นมากกว่า

ดังนั้นแล้ว โดยเนื้อแท้ Molly อาจจะโชคดีกว่าพี่สาว ที่ที่เริ่มต้นชีวิตด้วยจุดสะดุดชีวิตที่น้อยกว่า และภายหลังมีคนให้ความรักและความเอาใจใส่จริง ๆ แต่ในแง่หนึ่ง สิ่งนี้ก็กลับมากดดันตัวเธอด้วย เมื่อไปเปรียบเทียบกับพี่สาวในแง่ความสำเร็จ แล้วกลายเป็นว่าตัวพี่เองประสบความสำเร็จและพิสูจน์ตัวเองผ่านการเข้ามาเป็นเจ้าของทีมฟุตบอลได้ แม้จะมีการต่อต้านและตั้งแง่ของคนรอบข้าง ความสุขในชีวิตครอบครัว ขณะที่ในเวลาเดียวกัน ก็มีรูปร่างหน้าตาและมีเสน่ห์ดึงดูดใจสูง

การได้พบตัว Kevin อาจจะเป็นการหมุนออกไปจากกรอบที่เธอสร้างขึ้นเพื่อขังตัวเอง การพบกันของทั้งคู่ (หรือเรียกให้ถูก ก็คือ จุดเริ่มที่ Molly เองเริ่มแอบชอบ Kevin) มีอยู่ในเล่มก่อนของชุด ซึ่งไม่ได้อ่าน และดังนั้น ก็ไม่สามารถให้เล่มนั้นเป็นหลักต่อยอดมาได้ แต่ถ้าจะวิเคราะห์ไปเอง เสน่ห์ดึงดูดเธอเข้าไปก็คือ การกล้าที่จะท้าทายกฎระเบียบ และหลุดไปจากความคาดหวังใด ๆ ของคนรอบข้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอแสวงหาอยู่ในใจ แต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ หรือหากจะแสดงออกมาก็เป็นไปโดยการใช้นิทานของเธอเป็นสื่อ

หลังการพบกัน และได้อยู่ด้วยกัน จะเห็นได้ว่า เธอเริ่มกล้าที่จะสู้เพื่อตัวเอง และลุกขึ้นมาทำตามสิ่งที่ตัวเองเชื่อมากขึ้น จุดนี้สะท้อนจากการที่บรรณาธิการของเธอขอร้องเกินกว่าเหตุให้เธอแก้ภาพในนิทานให้เป็นไปตามที่กระแสสังคมเพ่งเล็ง และแม้เธอจะไม่ต้องการทำตาม ก็ไม่สามารถปฎิเสธไปตรง ๆ และกลับต้องมาทุกข์ทรมานใจเอง แต่ภายหลัง เธอก็กล้าจะปฎิเสธและแม้กระทั่งตัดสินใจออกมาพิมพ์เอง

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองย้อนกลับไปถึงบุคลิกและสิ่งที่สะท้อนอยู่ในใจของ Molly จึงเริ่มเข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงคิดที่จะ “ย่อง” เข้าหาพระเอก ทั้งที่ตอนแรกรู้สึกว่า เป็นความคิดที่ชั่ววูบ และไม่รับผิดชอบ จนถึงขั้นทำให้ไม่ชอบอย่างยิ่งได้ เพราะทั้งนี้ อย่างที่ได้เขียนไปว่า เนื้อแท้ของเธอเป็นคนที่กล้าลุย กล้าได้กล้าเสีย และที่สำคัญ มีความคิดเสี่ยวตายและท้าทายโลกในหัวมากกว่าตัวตนที่เธอเป็นอยู่ และตัวตนที่เธอแสดงออกมากนัก

ขณะที่ Kevin สภาพครอบครัวที่เข้มงวด และการที่ได้รับรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของครอบครัว ทำให้เขาสร้างวินัยที่เข้มงวด และอยู่ในกรอบที่ตัวเองตั้งไว้เพื่อจะให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้าและประสบความสำเร็จได้ ซึ่งขณะเดียวกันสิ่งนี้ก็กลับมาทำให้เขากดดันตัวเองจนหันไปหากีฬาเสี่ยงตายเป็นทางระบายออก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับแม่ของตัวเอง และความเข้าใจผิดว่าตัวเองถูกแม่ที่ให้กำเนิดปฎิเสธ ก็ทำให้เจ้าตัวกลัวการผูกมัด และกั้นกรอบตัวเองไว้จากความสัมพันธ์จริงจังใด ๆ ที่เกิดมี โดยหันไปหาความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวเป็นทางเลือกให้ชีวิต อย่างที่ Molly ค่อนแคะว่า Kevin เลือกคบแต่นางแบบต่างชาติที่ความสามารถการภาษาอังกฤษต่ำ เพื่อหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์ที่มากขึ้น และจริงจังขึ้นก็เป็นเรื่องจริง

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าบุคลิกพระเอกทั้งสามเล่มจะไม่ค่อยแตกต่างกันมากกัน – หน้าตาดี เป็นนักกีฬาดาวรุ่ง ฐานะดี เสน่ห์แรง ความมั่นใจในตัวเองสูง (และลึก ๆ มีปมปิดกั้นตัวเองจากสัมพันธภาพไม่มั่นคงกับแม่ (และพ่อ)ในวัยเด็ก – แต่สิ่งที่ทำให้ Kevin น่ารัก และ “รัก” ได้ก็คือ ความรับผิดชอบที่เขามีต่อ Molly การกระทำของเธอ และผลที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของ Kevin เลย แต่เขาเลือกที่จะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการแต่งงาน หรือแม้แต่การ “ดูแล” เธอจากสภาพหดหู่ที่เกิดหลังการแท้ง ทั้งที่สิ่งเหล่านี้ เขาสามารถเลือกที่จะเดินหนีได้ และก็ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาคนอ่านเรื่องมาก (รู้สึกว่าถ้าตั้งชื่อบล็อกภาษาอังกฤษ จะต้องเรียกตัวเองว่า Fussy Reader เป็นแน่)

เพราะความชอบที่ Molly มีต่อ Kevin ทำให้สาวเจ้าแสดงกริยาท่าทีแปลกประหลาด และไม่ใช่ตัวตนเธอตลอดเวลา และสิ่งเหล่านี้มีผลให้มุมมองของ Kevin ที่มีต่อตัวเธอผิดเพี้ยนตามไปด้วย และดังนั้นเงื่อนไขที่ทั้งสองคนจะต้องใช้ชีวิตร่วมกันที่รีสอร์ทก็ทำให้ทั้งคู่ได้เห็นตัวตนของอีกฝ่ายอย่างแท้จริงด้วย สิ่งที่ชอบก็คือ Molly ตรวจจับอารมณ์และความหงุดหงิดของ Kevin ได้เสมอ (ซึ่งถ้าคิดว่าเธอหลงรักเขาตลอดมา และมองเห็นตัวเขามาตลอดก็ไม่แปลกอะไร) และก็พยายามและหาทางแก้ความเครียดที่เกิดขึ้นได้ทุกครั้ง และสำหรับ Kevin เองก็เป็นคนที่เห็นความบ้าบิ่นกล้าเสี่ยงตายที่แม้แต่พี่สาวและพี่เขย –คนในครอบครัวของเธอ- ก็ไม่เคยเห็นเสียด้วย ดังที่ตอนหนึ่งในหนังสือ Kevin ระลึกถึงสิ่งที่ได้คุยกับ Dan พี่เขยของ Molly และมีความคิดไปอีกทาง

Phoebe and Dan saw brainy Molly, the love r of children, bunnies, and ridiculous dogs. Only he seemed to understand that Molly Somerville’s veins had trouble rushing through them instead of blood.

[Dan]’d said that Molly was twenty-seven going on forty. Twenty-seven going on seven was more like it. No wonder she’d made a career as a children’s book author. She was entertaining her peer group!
(page 205)

ฉากที่ Kevin รู้ใจตัวเองและกลับไปหา Molly ก็เป็นฉากที่น่ารักอีกฉากหนึ่ง เพราะเจ้าตัวกำลังขับรถสปอร์ตด้วยความเร็วสูง และก็เริ่มรู้สึกตัวว่าความเร้าใจจากความเร็วไม่สามารถแทนที่ความเร้าใจและสนุกสนานจากการอยู่กับเธอได้ และกลับกลายเป็นกลัวความเร็วที่เกิดขึ้น เพราะความผิดพลาดที่อาจเกิดจะทำให้เขาไม่สามารถกลับไปหาเธอ

และดังนั้น ส่วนตัวมองว่าการมาพบกันของคนสองคนที่มีความต้องการและความโหยหาในสิ่งเดียวกัน และอย่างที่จะบอกต่อไปว่า “Put a creature in a cage, it gets restless; put two creatures in a cage, they get content with one another.”

หนังสืออ่านเรื่อย ๆ สนุกใช้ได้ แม้ว่าจะเริ่มเรื่องได้งง ๆ (หรือมิฉะนั้นก็เป็นคนอ่านที่งง ๆ เอง) มีฉากที่น่ารักหลายตอน (อย่างเช่น Kevin พยายามจะเล่นกับเด็กที่มาที่แคมป์ที่กลายมาเป็นรีสอร์ท เพราะไม่อยากให้เด็กเป็นแบบตัวเองในวัยเด็กที่มาที่แคมป์แล้วต้องเหงา เพราะไม่มีเพื่อนเล่นวัยเดียวกัน) อย่างไรก็ตาม สิ่งที่อ่านแล้วสะดุดที่สุดก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ของ Kevin ที่พยายามมาคืนดีกับลูกชาย และกับผู้ชายอีกคนที่เธอเจอระหว่างนั้น เพราะเวลาอ่านไม่ชอบแบ่งเรื่องแล้วแบ่งสมอง

ถ้าต้องให้คะแนน ให้ที่ B

Natural Born Charmer by Susan Elizabeth Phillips

2010-06-21T20:19:00.004+07:00

อ่านเรื่องนี้ เพราะอยากเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างงานของคนเขียนในช่วง 1990s และปัจจุบัน

Genre : Romance/ Comtemporary
Series : Chicago Stars
Publisher : Avon (April 29, 2008)
No of page : 400

เปิดฉากที่ Dean นักกีฬาดาวรุ่งจากทีม Chicago Stars ซึ่งอยู่ระหว่างพักฟื้นและค้นหาตัวเองหลังการบาดเจ็บขับรถผ่าน Blue ศิลปินสาวในชุดคอสตูมตัวบีเว่อร์ระหว่างทาง และความอยากรู้อยากเห็นที่มาจากความเหงาก็เปิดโอกาสให้เขารับเธอขึ้นรถมา

และเนื่องจาก Blue กำลังถังแตก และไม่มีที่ไป แทนที่เธอจะลงจากรถเมื่อเข้าเมืองได้ ก็ทำให้เธอต้องติดสอยห้อยตาม Dean จากโคโลราโดไปจนถึงฟาร์มของ Dean ในเมืองเทนเนสซี ซึ่งเธอแอบหวังว่าเธอจะหางานได้ และแยกจากเขาไป

หากทว่า คนที่ดูแลบ้านฟาร์มของ Dean กลับเป็นแม่ที่เขาเกลียด และดังนั้น Dean จึงยึด Blue เป็นกันชนระหว่างเขากับแม่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ถาโถมก็ทำให้ทั้งคู่ผูกพันกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ต้องสารภาพว่าไม่เคยเขียนเรื่องย่อที่เป็นเรื่องรักจริงจังมาก่อน และก็รู้สึกว่า เล่าได้ไม่สวย อย่างไรก็ตาม หนังสือเล่มนี้ลงตัวมาก และมากกว่าที่คิดว่าจะเป็นด้วยซ้ำ ส่วนหลักก็เพราะบุคลิกของตัวเอกที่สมจริง และเป็นลักษณะส่วนตัวที่ชอบ - Blue เป็นลูกที่เกิดมากจากแม่นักรณรงค์สังคม และดังนั้น แม่ของเธอก็วิ่งไปออกช่วยเหลือคนทั้งโลกโดยที่แทบจะไม่สนใจลูกตัวเองเลย หญิงสาวจึงเติบโตมาโดยที่เปลี่ยนบ้าน ย้ายครอบครัวไปเรื่อย ๆ และซ่อนความเหงา และเปราะบางของตัวเองไว้ใต้ท่าทีแกร่ง และเกือบกระด้าง เธอแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้ และการเติบโตมาโดยพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก ก็ทำให้เธอเป็นตัวละครที่รู้คิด และเข้าใจตัวเอง แต่ขณะเดียวกัน แม้จะมองว่า เธอใช้สมองและเหตุผลคิดเป็น แต่การเติบโตอย่างถูกโยนไปทางข้างไปทางก็ทำให้เธอก็อ่อนโยน และละเอียดอ่อนพอที่จะจับอารมณ์และตอบสนองความรู้สึกของคนรอบข้างได้ และก็ทำให้เราหลงรักเธอได้ง่าย

Dean เป็นตัวละครที่น่าจะเด่น แต่เพราะลักษณะตัวละครชายในชุด Chicago Stars มีลักษณะคล้ายคลึงกัน – หน้าตาดี เป็นนักกีฬาดาวรุ่ง ฐานะดี เสน่ห์แรง ความมั่นใจในตัวเองสูง (และลึก ๆ มีปมปิดกั้นตัวเองจากสัมพันธภาพไม่มั่นคงกับแม่ (และพ่อ)ในวัยเด็ก - ส่งผลให้ Dean มีบุคลิกเคาะพิมพ์ออกมาด้วย แต่สิ่งที่ทำให้ Dean แตกต่างจากคนอื่นน่าจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่มีกับ Blue โดยเฉพาะบทสนทนาเชือดเชือนระหว่างกัน และการเขียนที่ลุ่มลึกขึ้น และเพิ่มมิติของตัวละครให้มากขึ้นของ Susan Elizabeth Phillips ซึ่งก็ทำให้การอ่านสามเล่ม It had to be you, This Heart of Mine และ Natural Born Charmer ทำให้จำบุคลิกพระเอกของ Dean ได้มากที่สุด

ความสัมพันธ์ระหว่าง Blue กับ Dean ในเรื่องทำให้อ่านแล้ว เชื่อถึงการเรียนรู้กันและกันของคนสองคน โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นกันในช่วงที่แย่ที่สุด และลำบากที่สุด ในช่วงที่ Blue กำลังตกงาน ไร้ทางไป และ Dean เวลาที่กำลังไม่มั่นคง ซึ่งถ้าหากรักกันได้ เพราะช่วงเวลาเช่นนี้ ก็น่าจะดีกว่า การเห็นอีกฝ่ายในช่วงที่ดีที่สุด ซึ่งเป็นแค่ภาพลวงตามากกว่าความเป็นจริง และอีกสิ่งหนึ่งก็คือ การเติมเต็มกันและกันของอีกฝ่าย แม้ผิวเผินทั้งคู่จะดูแตกต่างกัน แต่ลึกลงไปแล้ว สภาพบ้านแตก และพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ก็ทำให้ทั้งคู่ปิดตายความสัมพันธ์ที่มีต่อคนรอบข้าง และอย่างยิ่ง การใช้ชีวิตคู่ร่วมกับใครสักคน หากการที่ได้พบและรู้จักอีกฝ่าย ก็ทำให้ได้เห็นคนที่มีความต้องการ และโหยหาสิ่งเดียวกัน ซึ่งเหล่านี้แล้วก็ทำให้ทั้งคู่ได้พบคนที่ใช่ เปลี่ยนแปลงไป โดยที่ยังคงความเป็นตัวของตัวเองได้

ไม่ว่าเชื่อว่าอ่านเรื่องนี้ แล้วจะน้ำตาหยดแปะจนต้องกำทิชชู่ในมือได้ แต่ก็เป็นไปแล้วจากความเปราะบาง และความเหงาภายในของ Blue หนังสือเล่มนี้ยังเหมือนเล่มอื่นในชุดที่แก้โจทย์ความไม่ลงตัวกันในเรื่องครอบครัวอยู่ ส่วนหนึ่งทำให้เรื่องราวของตัวละครลงตัวมากขึ้น และสมจริงมากขึ้น และก็ปฎิเสธไม่ได้ว่า รายละเอียดที่บางครั้งเพิ่มมากไป เบี่ยงความสนใจและทิศทางที่ควรจะมีให้กับตัวละครหลักมากเกินไป ดังที่ใน Natural Born Charmer พยายามแก้ปัญหาให้กับพ่อแม่ของ Dean ซึ่งให้ทั้งคู่มีบทบาทมากจนเกือบมากเกินไป โดยเฉพาะเมื่อทุกอย่างไม่ควรจะคลายไปอย่างหวานชื่นเสมอไป

ตัวละครหนึ่งซึ่งสนุกที่ได้อ่านก็คือ Nita ผู้หญิงปากร้าย และ (ดูเหมือน) ใจร้ายที่เป็นเจ้าของเมือง เธอเหมือน Blue ตรงที่ซ่อนความเปราะบางและไม่มั่งคง ภายใต้วาจาเราะร้ายและก้าวร้าว หากการได้พบกับ Blue ก็ทำให้เธอได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง และเรียนรู้ที่จะรักและผูกพันกับคนรอบข้างอีกครั้งเช่นกัน แม้จะฟังดูอ่อนหวาน แต่การที่ทั้งคู่ซ่อนตัวเองไว้ภายใต้เปลือกนอกผ่านวาจาเชือดเชือนก็ทำให้การปะทะฝีปากระหว่างกัน เป็นสิ่งหนึ่งที่สนุกที่ได้อ่านเสมอ

"And remember to act surprised."
"All I have to do is look at you," Nita said as she took Blue in from head to toe.
(หน้า 332)

“..I won’t live forever, and you know I don’t have anybody else to leave my money to.”
“You’re one of the undead. You will outlive us all.”
(หน้า 333)

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างกัน เป็นไปผ่านท่าทางที่ดูไม่ถูกชะตา และหาเรื่องกันและกัน ผ่านทางวิธีการของเธอเอง ดังเช่น Nita ตัวเองไปกินข้าวเย็นที่บ้านของ Dean หลังจากที่รู้ว่า Blue จะเป็นคนทำกับข้าว หรือเอาสร้อยเพชรของตัวเองใส่กระเป๋าของ Blue เพื่อให้ตำรวจจับเธอเข้าคุก เพื่อจะรั้งไม่ให้ Blue ออกจากเมืองไป

เห็นได้ว่า Nita ก็รัก Blue และเป็นคนไม่กี่คนที่ลุกขึ้นมาปกป้องเธอ โดยเฉพาะเวลาที่ Nita คิดว่า Dean เอาเปรียบ Blue อยู่ และเมื่อเวลาผ่านไป Nita ก็เปรียบเสมือนแม่ของเธอจริง ๆ หรือแม้กระทั่ง Blue เอง เมื่อได้เรียนรู้และอยู่ร่วมกันไปก็ทำให้เธออ่านท่าทีของ Nita ออก และรู้ว่า Nita อยากให้หญิงสาวอยู่ด้วยกัน

เล่มนี้อ่านสนุกและอ่านติดพันทั้งเล่ม มีช่วงที่ไม่ชอบก็คือ ทัศนคติของ Dean ที่มีต่อ Blue ตอนใกล้ ๆ จบ ในช่วงที่เขาไม่ยอมบอกให้เพื่อนรู้ว่า Blue เป็นใคร และทำให้เธออยู่ในสภาพกึ่งคนใช้ต่อหน้าเพื่อน หากวันถัดมากลับโกรธที่ Blue ไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาที่ให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน และมองว่าเขาเสียสละพอแล้วที่กล้ายื่นข้อเสนอให้เธอ ก็ไม่แน่ใจว่าควรจะให้คะแนนเท่านั้น แต่ในแง่ที่อ่านแล้วถูกใจ ก็เอาไป B+ แล้วกัน (โดยที่พึงระลึกว่ามาจากความชอบตัวละคร และไม่ได้อ่านแนวนี้เป็นปกติ)

ติดใจรูปแบบหลายอย่างของ Susan Elizabeth Phillips ที่เจอในหนังสือทั้งสามเล่ม และคิดว่าน่าจะได้เขียนถึงในเวลาถัดไป

Princess at Sea by Dawn Cook

2010-06-21T19:58:00.004+07:00

*รีโพสต์จากบล็อก หมาเลี้ยงแกะ (Sunday, September 03, 2006) เนื่องในโอกาสที่รู้ว่า Dawn Cook เป็นใคร

หลังจากอ่าน Decoy Princess ก็พาลให้อยากอ่าน Princess at Sea ต่อไปใจจะขาด และเพราะคิโนะไม่สั่งเข้ามาก็เลยต้องทำให้ต้องสั่งเข้ามาเองอีกต่างหาก ซึ่งก็ยังหวั่น ๆ ใจว่า เล่มนี้จะไปรอดไหม แต่ปรากฏ เล่มนี้เลิก “ง่าย ๆ โง่ ๆ แต่ดันสนุก” มาเป็น “สนุกเข้มข้นแบบไม่โง่” อีกต่างหาก นับว่า ช่วงนี้มีดวงซื้อหนังสือโหมดนี้ ถ้าไม่นับการซื้อ Weather Wardens มาติดกัน 4 เล่มนะเนี่ย

ชนิด : Light fantasy
สำนักพิมพ์ : Ace (August, 2006)
จำนวนหน้า : 344 หน้า

ใน Decoy Princess นั้น เจ้าหญิง Contessa หรือ Tess พบว่าตัวเองเป็นแค่เด็กที่ถูกซื้อมาเพื่อเป็นตัวแทน เพื่อให้เจ้าหญิงตัวจริงปลอดภัยจากการถูกลอบสังหาร และต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้าหญิงตัวจริงกลับมาครองบัลลังค์ได้สำเร็จ

และ ใน Princess at Sea ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี ยกเว้นความจริงที่ว่าเจ้าหญิงตัวจริงซึ่งถูกเลี้ยงมาในสำนักนางชีไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการปกครองบ้านเมืองหรือการเมืองใด ๆ เลย และ Tess ก็ต้องเป็นที่ปรึกษาควบคู่ไปกับการคุ้มครองเจ้าหญิง หากแต่ทุกอย่างไม่ง่ายดายสมใจเสมอไป เมื่อคราวนี้ เจ้าหญิงและคู่หมั้นซึ่งอยู่ระหว่างล่องเรือดูใจกันถูกโจรสลัดจับไปเรียกค่าไถ่ และ Tess ซึ่งต้องวุ่นวายกับการแก้ปัญหาทะเลาะเบาะแว้งของทั้งคู่มาตลอดก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยคนทั้งคู่ออกมาให้ได้อย่างปลอดภัย

จริง ๆ แล้วพล็อตคราวนี้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคราวที่แล้ว เพราะ Tess ก็ยังต้องระหกระเหินรอนแรมบุกป่าฝ่าดงเพื่อหน้าที่ที่เกิดจากความรับผิดชอบในใจเหมือนเดิม เริ่มแรกที่อ่าน ก็คิดไม่ต่างจากตอนอ่าน Decoy Princess อันเป็นเล่มแรกว่า ตัวเอกของเราก็ยังเป็นสาวน้อยมหัศจรรย์ทำได้ทุกอย่างทุกทาง แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ พบว่าสนุกกว่าที่คิด และที่สำคัญ สนุกกว่าเล่มแรกมาก เพราะจะเห็นได้ชัดมากขึ้นว่า ที่คุณเธอสามารถทำโน่น นี่ นั่น ได้ไม่ได้เกิดจากเพราะการเป็น “ตัวเอกทำได้” เพียงอย่างเดียว หากแต่เกิดจากใจที่ไม่ยอมแพ้ และไม่ยอมจำนนปล่อยให้ทุกอย่างหลุดเหนือการควบคุมไปต่างหาก อย่างที่บอกว่า “ถ้ามีความพยายาม ก็มีความสำเร็จ” และ Tess ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนจริง ๆ และก็เหมือนว่าเมื่อเขียนเล่มที่สอง จากการปูพื้นเรื่องและตัวละครในเล่มแรกมาแล้วก็ทำให้ Princess at Sea มีน้ำหนักและสมเหตุสมผลกว่าเล่มที่แล้วมากขึ้น

และนั่น ส่วนหนึ่งก็เกิดจากตัวละครอย่าง Tess เติบโตขึ้นและรู้จักโลกมากขึ้นส่วนหนึ่ง และที่สำคัญจากการที่ประเด็น “ผู้เล่น” สามารถเปิดเผยได้อย่างชัดเจนในบทแรก (ต่างจากเล่มแรกซึ่งประเด็นนี้ เพิ่งเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในบทกลาง ๆ และหลัง ๆ) จนสามารถเกิดสถานะและบทบาทที่ซับซ้อนขัดแย้งของตัวละครจากสถานะจริง ๆ ที่ตัวเองเป็น และสถานะผู้เล่นที่ต้องปิดงำไว้ดำเนินควบคู่กันไปจนทำให้รู้สึกสนุกและชวน ติดตามว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างไร และเกิดการตัดสินใจอย่างไรต่อไป โดยเฉพาะเมื่อต้องให้น้ำหนักกับสถานะทั้งสองควบคู่กันไป และให้เกิดประโยชน์กับทุกฝ่าย

ถึงแม้ Tess จะเป็นเจ้าหญิงตัวปลอม ไม่ใช่เจ้าหญิงโดยสายเลือด แต่เป็นเจ้าหญิงจากการอบรมเลี้ยงดูก็ตาม แต่เธอก็ยังได้รับการยกย่องเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ ได้อยู่ดี เพราะแม้ฐานะที่เป็นอยู่จะถูกเปิดเผย คุณสมบัติและที่สำคัญใจของเธอก็ทำให้เธอมีค่ามากกว่านั้นมาก อย่างที่เมื่อไฟไหม้เรือ เจ้าหญิงตัวจริงซึ่งไม่ได้เลี้ยงดูมาอย่างเจ้าหญิงกลับร้องไห้หวาดกลัว ขณะที่ Tess คิดหาทางดับไฟ และหาทางรอดให้ตัวเองและพวก ซึ่งถ้าดูตอนนี้ และดูจากการที่ Tess ต้องระหกระเหินเดินป่าจนถึงกลับมาที่วังได้สำเร็จเป็นต้นแล้ว จะพบว่าบริบทนี้สำคัญมาก เพราะการเป็นเจ้าหญิงในยุคยุโรปกลาง อาจจะหมายถึงแค่หญิงสาวสูงศักดิ์ผู้มีชีวิตอยู่บนหอคอยงาช้าง และไม่ต้องทำอะไรมากกว่าการเต้นรำให้ถูกจังหวะ และเย็บปักถักร้อยให้ดีอยู่ในห้องนอนก็ได้ อย่างที่คนในวังตกใจและตื่นตระหนกกับสภาพของ Tess เมื่อแรกกลับมาถึงวัง และต้องการให้เธอไปอาบน้ำแล้วแต่งตัววางท่าให้สมกับการเป็นเจ้าหญิง (...trying to get me to my rooms to be washed, combed, fed and princessified. หน้า 232) มากกว่าที่จะนั่งถกเจรจาปัญหาเร่งด่วนกับบรรดาที่ปรึกษาอย่างฉับพลัน

Dawn Cook คนเขียนบอกว่า ณ ขณะนี้ยังไม่มีแผนการจะเขียนเล่มต่อต่อไป แต่เมื่อดูจากตอนจบ ก็ถือว่า สะสางลงตัวและปิดฉากสวยงามได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งถ้าจะพูดตามความรู้สึกจริง ๆ ต้องบอกว่า ทำได้ถูกใจและลงตัวมากกว่าหนังสือหลาย ๆ เล่มเยอะเลย หรือถ้าจะพูดให้ถูก ก็ต้องบอกว่า เป็นฉากปิดที่พอใจที่สุดเท่าที่เคยอ่านหนังสือหมวดนี้มา สิ่งที่เป็นปัญหายุติได้อย่างลงตัวด้วยทางแก้ง่าย ๆ แต่สามารถรวมทางออกของปัญหาทุกอย่างไว้ด้วยกัน และอีกอย่าง ก็ต้องสารภาพด้วยว่า ถูกใจมากที่ชายหนุ่มที่เก็งไว้ได้เป็นพระเอกตอนจบสมใจจริง ๆ (ซึ่งไม่ได้เกิดจากอะไรมากกว่าไปการชอบบุคลิกลักษณะคนเช่นนั้นเป็นทุนเดิม และมากกว่าบุคลิกอีกแบบในเรื่องเท่านั้น)

สำหรับประโยคถูกใจจากเล่ม นี้

“You can’t partake of the future properly with only the memories of today.” หน้า 99 “... there’re ways to wreck revenge other than death, and some can serve a purpose.” หน้า 329

ปล.
... แต่ อืม คิดไปคิดมาก็ยังอยากอ่านเรื่องของ Tess ต่ออยู่ดีนั่นแหละ ทำอย่างไรดีหนอ? และอย่างไรก็ตาม สงสัยว่าจะต้องไปเริ่มหาเรื่องอื่น ๆ ของเจ๊ Dawn Cook มาอ่านด้วยแล้ว

The Decoy Princess by Dawn Cook

2010-06-21T19:49:00.003+07:00

*รีโพสต์จากบล็อกหมาเลี้ยงแกะ (Wednesday, July 19, 2006) เนื่องในโอกาสที่รู้ว่า Dawn Cook เป็นใคร

เมื่อวันอาทิตย์ไปคิโนะมา แล้วก็ด้วยความที่มัวแต่ดูหนังสือโน่น นี่ นั่นไปเรื่อย ๆ ทำให้กว่าจะมาถึงหมวด fantasy ก็จวนตัวได้เวลานัดกับแม่เต็มที ก็เลยรีบคว้าหนังสือตามมาเล่มหนึ่ง

ก็เลยเป็นที่มาของ The Decoy Princess ในวันนี้

ชนิด : Light fantasy
สำนักพิมพ์ : Ace (November 29, 2005)
จำนวน หน้า : 368 หน้า

เปิดตัวด้วย Contessa เจ้าหญิงของเมืองที่กำลังจะต้องแต่งงานกับเจ้าชายเมืองข้าง ๆ ด้วยเหตุผลทางการเมือง และทุกอย่างก็เหมือนจะไปได้ดี ทั้งการรวมตัวของอาณาจักรสองแห่ง และการมีคู่ครองที่เหมือนจะเป็นเจ้าชายในฝันได้ง่าย ๆ แต่แล้วทุกอย่างก็กลับพลิกผัน เมื่อความจริงปรากฏว่ามา Contessa ไม่ใช่เจ้าหญิงที่แท้จริง หากแต่เป็นแค่เด็กที่ถูกซื้อมาเพื่อเป็นตัวแทน เพื่อให้เจ้าหญิงตัวจริงปลอดภัยจากการถูกลอบสังหารเท่านั้น

ซ้ำร้าย คู่หมั้นหมายกลับเกิดมักใหญ่ใฝ่สูงคิดจะรวบเอาอาณาจักรโดยการยึดอำนาจใน ปราสาทไปเสียอีก และ Contessa ที่เข้าตาจนก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะหลบหนีออกไปจากเมือง เพื่อตามหาเจ้าหญิงตัวจริง และพาเธอกลับมา พร้อม ๆ กับการพยายามเอาชีวิตรอดจากผู้ไล่ล่าที่ตามมา

ดังนั้น คำจำกัดความของ The Decoy Princess ที่กระชับและเข้าใจง่ายที่สุดก็คือ “ง่าย ๆ โง่ ๆ แต่ดันสนุก” พล็อตหลายอย่างขาดน้ำหนักและความน่าเชื่อถือไปจนดูเหลือเชื่อ อย่างเช่น เด็กผู้หญิงคนเดียวสามารถเอาชนะทหารฝ่ายตรงข้ามที่ยึดครองอาณาจักรได้ – แม้ว่าจะมีปัจจัยอื่นของตัวละครอื่นเข้ามาร่วมได้ก็ตามที – ทั้งที่ปรึกษา ทั้งตัวละครหลักอื่นที่ดูจะมีประสบการณ์และความชำนาญมากกว่ากลับไม่มีบทบาท หรือความสำคัญในการกู้อำนาจคืนมาเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้อาจจะเกิดจากการเล่าเรื่องจากมุมมองของบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งก็คือ Contessa ส่วนหนึ่งก็ได้

แต่ก็นั่นแหละ ถ้าไม่คิดอะไรมาก The Decoy Princess ก็อ่านได้สนุกและเร้าใจพอสมควร โดยเฉพาะช่วงเวลาของการผจญภัยระหกระเหินตามลำพังซึ่งชวนให้ติดตาม ไม่ว่าจะเป็นการพนันไพ่เพื่อหาเงินเป็นค่าม้า หรือแม้แต่การต่อรองกับเจ้าของเรือเพื่อหาเดินทางข้ามทะเล สนุกที่จะดูว่าเธอจะทำอะไร สนุกที่จะดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นมา นอกจากนี้ การสร้าง “ผู้เล่น” เอาไว้ในเรื่อง ก็ทำให้เกิดความลึกลับ และน่าเกรงขาม พอ ๆ กับการกระตุ้นความอยากรู้ถึงที่มาที่ไปได้ ซึ่งการเพิ่มมิติ “ผู้เล่น” นี้ขึ้นมาก็ช่วยเพิ่มความแตกต่างให้กับการเป็นหนังสือที่พูดถึงแค่ การครองเมือง การมีอาณาจักรของบรรดาพระราชาพระราชินี และเหล่าเจ้าหญิง เจ้าชายได้ดี

แล้วก็ต้องสารภาพว่า พอใจกับหนังสือเล่มนี้พอตัว ไม่ถึงกับประทับใจมาก แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวังกับหนังสือหรือเสียดายเงินที่จ่ายไป และก็แอบสนุกที่จะดูว่าชายหนุ่มสองคน ใครจะมีบทบาทมากกว่ากัน ซึ่งหน้าสุดท้ายก็ยังคงปริศนาอยู่ดี เหมือนทิ้งท้ายไว้ยังไม่จบ แล้วก็เหมือนเปิดไว้ให้คิดต่อยอดต่อไป

ซึ่งพอมาหาข้อมูลเพิ่มก็อย่าง ที่สงสัยจริง ๆ Dawn Cook มีเล่มต่อจริง ๆ Princess at Sea กำลังจะออกขายปลายเดือนนี้ แล้วก็เกรงว่าจะต้องซื้อมาอ่านต่อ แต่อืมม ดูจากการตั้งชื่อและลักษณะการดำเนินเรื่องเล่าเรื่อง จริง ๆ แล้ว The Decoy Princess และ Princess at Sea เป็นหมวด Young Adult หรือเปล่านี่?

อย่าง ไรก็ตาม ชอบประโยคนี้นะ เห็นแล้วเข้าใจถึงคำที่บอกว่าเส้นไหมก็ฆ่าคนได้เหมือนคมดาบเลย
“……Tess, you lack those abilities [bringing herself to kill, in particular] because that’s what I wanted my successor to be. I didn’t want a soldier. I wanted an intelligent, sophisticated, beautiful woman who would search for an answer rather than go in with arrows flying and sword flashing. Someone who could enslave with charm instead of chains.”

ปล. ประโยคเดียวที่พูดได้หลังจากสองคืนก็คือ The book did steal my sleep! ไม่ได้นอนแบบ proper นอนมาสองคืนแล้ว!

Dawn Cook is Kim Karrison!!!!

2010-06-21T17:09:00.000+07:00

Nothing much to say, I have visited Cook’s website after a long while and have realized that Dawn Cook actually is the legendary Kim Karrison! After all those years I have been yearning for her book! After all those years I have been spending time wondered if she resigned from the writing world!

เพิ่งรู้ว่า Dawn Cook เป็นนามปากกาเขียนเรื่องแฟนตาซีของ Kim Karrison ในเวบ แล้วก็รู้สึกอึ้ง งง และโง่เป็นอย่างมาก เพราะว่า Cook ไม่ค่อยดัง ก็เลยคิดไปว่า เธอตัดสินใจเลิกเขียนหนังสือไปแล้ว และไปที่เวบก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ มานานมาก

แต่เมื่อคืน เพิ่งเห็นว่าเธอบอกว่าเป็นเพราะเธอใช้เวลาเขียนเรื่องในฐานะ Kim Karrison มากกว่า แต่เพราะสำหนักพิมพ์จะเอาชุด Truth มาพิมพ์ใหม่ ก็เลยใช้ความเป็น Kim Karrison มาโฆษณาชุด

เฮ้อ โง่มาสี่ปี

Cheat the Grave by Vicki Pettersson (eng)

2010-06-14T23:30:00.002+07:00

Like City Of Souls, I again ‘possess’ Cheat the Grave with the kindness of May of Mostly Romance blog; and so, any gratitude and appreciation are all going to May, and yes, our miss Vicki Pettersson and RT! (The statement is very much sounds like last year indeed!)

Genre : Urban Fantasy / Epic/ Superheroes
Series : Sign of the Zodiac, Book 5
Publisher : Eos (May 25, 2010)
No of page : 368

At the end of the last book, City Of Souls, Joanna sacrifices her superhero power to save one mortal child, and that means she no longer possesses the super ability and is reduced to just another mere mortal . Thus, Warren, the head of Light side, banishes her from the group and orders other superheroes from helping or even contacting her.

Joanna may live happily afterwards. Unfortunately, she is now a mortal who has learnt about the super world, and who has been a target of Shadow…still. So, apart from being betrayed and feeling disappointed with losing those being her friends after her power, our lady is also living in dread of having her life taken, especially when Sleepy Mac, lethal killer from Midheaven has been sent to Las Vegas to end her.

In order to survive, she has no other choices than taking up offer from unlikely allies and walking through unlikely path.

The first thing coming to my mind after finishing Cheat the Grave is Vicki Pettersson (or VP onwards) has done splendid job on plotting complex yet elegant story lines. All the events and incidents in the series prove that she has carefully designed and laid her outlines in multi-layered ties. And they are all elegant in the way that everything is in harmony and supported by reasons and ideas that makes even every little thing makes sense!

For that, a lot of beyond-expectations have been mentioned and solved in this book. Particularly, puzzles on her mother, Zoe. As we have seen Jo feeling bitter and neglected by her mother’s abandon after the abusive damage happened to her. (Spoiler) [Nevertheless, Zoe never leaves her daughters at all. She disguises into Suzanne, the stepmother of Cher who was Oliver’s best friend. So, having become Olivia, Jo is being close to Suzanne too.]
Personally, this is one of the greatest twisters for two reasons. One is VP has created the impossible to become possible, for the opposite differences between two characters had prevented us readers from such possibility. This also serves as an explanation and reconciliation between the daughter and the mother. Since, while what her mother has done is for saving Jo herself, yet leaving Jo in time the daughter needed her most is quite unforgivable or irreconcilable. Still, such turning plot eases up everything.

Another solved enigma is the truth about Hunter. (Spoiler) [In the end, the weapon master did not betray Jo as herself and the readers may think. He has been exploited by his ‘wife’ and Warren. (Warren could not allow having anything or anybody to have Jo’s attention, bar from completing her Kairos duty for Warren. Most importantly, the one he loves the most is Jo!)] This explanation may sound plain and simple; however, the story lines in book three and four show the cleverness of VP in inputting us with misleading anticipation, one that loaded with one-sided information that will later trick us, especially when what has happened is not what has been early predicted.

And that is also VP’s success in turning Hunter’s status (Spoiler) [from the very active betrayer and mean plotter in the last book into passive victim in Cheat the Grave. After the current book, readers won’t be left with his bad actions and impressions any longer. On the other hand, we will pray for book six and pray for the time when Jo returns to Midheaven to rescue Hunter to the real world!]

Thinking out of the box also fills the book with excitement. Should things be normal, when virtue and evil are together, we always choose the former. Yet, sometimes boundaries and lines dividing such virtue and evil are never clear. And so, we can not place the Light over or have them win over the Shadow, since everything should live equally for the right balance. As we have seen this kind of balance in the book, (Spoiler) [there is a forming/ rising of the Grays, which consist of the former Shadow and Light members who see the potential of middle realm.]; and this also confirms the fifth sign for (Spoiler) [the Shadow binding with the Light.] Seriously, such directions are more interesting than taking one’s side blindly.

This is simply true when those assisting her in this book are simply her former enemies,
(Spoiler) [and the ones who save Jo are the former Shadows turning Grays, in particular Harlan Tripp, the rogue Shadow member who fought with Jo before in Midheaven, who offers his life for saving Jo near the end of the book.] And, at the same time, those who once stood with Jo are now her nemesis.

Somewhat, this turning also presents the dark side of the Light. As for claiming themselves with the reason of protecting the ‘goodness’ and doing the good deeds, they take any means (and even ‘mean’ approaches) and see the world around them so one-sidedly that their minds have become restricted. It has been announced that the troop opens for everyone. Yet, in reality, this side is under the domination of Warren and Tekla, and can not accept and respect those outside their own group. For instance, they say they protect mortals, but they also see these lives are more inferior and have less meaningful than theirs. Additionally, this sense of protection is from their sense of duty, rather than the needs to help other people at all.

As for Jo herself, coming from outside society and being half-shadow means they never ever truly accept her, no matter how much she has done a great boons. What best reflects the depravity of the Light apart from discarding after she stops being useful to them is that (Spoiler) [ Warren and Tekla, upon seeing Jo as not being a pure Light, failed to let Jo know that she needed to trade her life essence for passing in and out Midheaven world. And, at that time, Jo was still even in full use for the troop.]

While the bad guy is no doubt Tulpa, and the series see him with almighty power; the last two books finds him with a lot of limits. Still, such limitations are somewhat one of the great charms of Sign of the Zodiac series, for nothing is absolute, nothing is perfect in itself; anything imperfect is more alluring and interesting. In my view, the real villain is certainly Warren. Again, the man uses everyone around him as a prawn and does not hesitate to throw those no longer being useful for him away. I like Machiavelli and try to see Warren that way, but I can’t refrain myself from loathing him. (Not even refrain my thoughts though!) Therefore, I only felt satisfied Warren when upon hearing Jo exposing Warren’s action; trust in this leader has gone wavered. Although the level of doubt is still low, it will definitely affect his status in the troop in the future. (Sweet time to come!)

Without Warren who sees everything cut clear in black and white, the coalition of the Light and the Shadow would eventually be more likely.

On the other hand, being separated from the troop and living her own life (and later on re-making her identity) helps bring about the new direction of the series. Had it not been this way, it would have follow the same old script, which Jo acted by her own instinct during the assigned job and messed everything up, making the whole Light side get furious and suspicious about her. But then, all her good deeds and feat (especially the confrontation with Tulpa) would let the group re-embrace her back. And had the book gone along with this pattern, and with emphasizing on her Kairos status; it would make a predictable storyline for readers, leaving us tired at the end. (However, the one-great-nemesis-per-one-book concept is still on.)

One striking potential is another growth of Jo in Cheat the Grave. This is because after her life being shaped and molded as Kairos and the troop’s member and fighter, she had lived and lived with those expectations placed upon her. That’s why when that life has gone, her identity as well as reason for living is also gone. For her to search for the new identity coming from the new purpose of life brings about one great development, one that teaches Jo on understanding life and its meaning with her own terms, apart from what others (Warren, to be precise) created and imposed upon her. (And this is ironic that the one who gives Jo this reason of life is dying Tripp.) And seeing and knowing her life’s worth helps Joanne to see her ability – she now realizes, even now as a mere mortal, she can make differences, huge differences. (Actually, Jo is never a mere mortal anyway, when she still continues her unbelievable performances such as touching and using others’ conduits.)

Eventually, she stands up and acts for herself. As said in the City Of Souls review, the development of Jo herself is ongoing - and she is getting better and better from each book to the next, especially when compared to Book One. Definitely, this is one of the most outstanding features of this series. Sign of the Zodiac creates its characters and let us see the better and the best of the main characters along their transformation, although during the path these characters (Jo, actually) see the worst of their reality that they are off tract and lost from time to time. Nevertheless, somewhat detours and difficulties are indeed the part that makes the series realistic and full of life from never-give-up attitude and action, which is very different from easy happy ending in any fixed formula.

Nevertheless, ignorance, Jo’s one greatest flaw, is here still. The series of crises makes her befall in the bottom of self-pitiness and neglect things around her. In this aspect, while she may be regarded as self-loving and self-centered creature, she becomes careless with the world. From the beginning of the series, had she looked wider, Jo could have grabbed as well as created many opportunities to favor herself better. Alternatively, she claimed that the beauty-without-brain character that she inherits from Olivia is for tricking other people. Nevertheless, there have been too many times she plays along with the attribute far too much. For example, she knows the board meeting that she is to for the first time as a head will be held in the morning, but she still goes to Suzanne’s wild party until the late of the night. The party (including the incident with Shadow) makes her doze up during the meeting, yet she is furious when others look down at her. She also tells herself that she has already paid attention to her meeting documents but she understands only nothing, even though she can find someone to explain the materials to her.

In City of Souls, there was an introduction of Midheaven. And with the complexity of that created dimension, combined with Jo leaving part of her essence/ ability there; there was also an expectation that she may return there again. And here in book five, the expectation just met with the actual reality! The significance of Midheaven as a relative variant affecting her power - both in personal terms as a superhero and in group term as a supporting/ adding arsenal - seems to be large. This is especially true when (Spoiler) [Jo needs to save Hunter there.]

While reading the previous releases, it has been clear that the heroine has only seen the dark and cruel parts of life. Therefore, we readers have become reluctantly familiar to see what will happen to her during our thrilled reading, for nothing comes easily and free. This is especially true when I was given this book, and the giver warned me that she had talked to VP in RT, and VP said that Cheat the Grave was much, much more terrible than the last one!

Nevertheless, after finishing this book, it must be stressed that this has been the only one in the series that we start to see light at the end of the tunnel! Our dear superhero-turns-mortal has not much been through a lot of real horrible adventures. (Somewhat, the cruel thing that happens to Luna the Cat is the most sickening time in the book, and yes, in the series) For the sum-up, it should be, should be, should be …. something I don’t yet come up with! And for the grade, I would like to give A for its beautiful plots and use of words. However, I was a bit annoyed with Jo in the beginning of the book, although I realise that I should have not. For what she has been through, to go back and function normally was unlikely. Also, the book should indeed take time to relay these hard moments of her: let the readers see her hurt feeling and later her bring back to action. And so, A for realistic transformation and B+/A for bringing the readers to edge with her never-stable life!

And the conclusion is “Cheat the Grave made me Cheat the Bed”!

I’m happy, Happy, and happy! (Spoiler) [Here we will see the comeback of Hunter in the next book. This couple is for the couple! From my reading experience, exchange of essence between the characters (which is done through aureole in this case.) usually links to creating bonds that last eternal between them. (That also is the reason why Hunter’s betrayal was hard to read!) Also, this book sees the more delicate feelings of the two!]

Cheat the Grave by Vicki Pettersson (th)

2010-06-08T01:46:00.005+07:00

ได้หนังสือมาด้วยความกรุณาของคุณเมย์แห่ง Mostly Romance และดังนั้น คำขอบคุณและความซาบซึ้งใด ๆ ที่มียกให้คุณเมย์ Vicki Pettersson และงาน RT นะคะ (พูดเหมือนเล่มที่แล้วตอนปีที่แล้วเลยเชียว)

ชนิด : Urban Fantasy / Epic/ Superheroes
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 5
สำนักพิมพ์ : Eos (May 25, 2010)
จำนวนหน้า : 368 หน้า

จากท้ายเล่มที่แล้ว (City Of Souls) ตัว Joanna เสียสละพลังของซุปเปอร์ฮีโร่ที่เธอมีไปเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งหมายความว่าทำให้เธอหมดพลังพิเศษต่าง ๆ ไปและกลายเป็นแค่คนธรรมดา ดังนั้น Warren หัวหน้าของฝ่าย Light จึงขับไล่เธอออกมาจากกลุ่ม และออกคำสั่งไม่ให้ซุปเปอร์ฮีโร่ช่วยเหลือ หรือแม้แต่ติดต่อใด ๆ กับ Joanna เลย

Joanna อาจจะอยู่เป็นปกติสุขหลังจากนั้นได้ แต่บัดนี้เธอเป็นคนธรรมดาที่รู้จักโลกเหนือมนุษย์แล้ว และก็เป็นเป้าหมายของฝ่าย Shadow ไม่ต่างไปจากเดิม ซึ่งทำให้นอกเหนือจากความผิดหวังและการสูญเสียคนที่เคยเป็นเพื่อน หลังจากสูญเสียพลังไปแล้ว เธอก็ต้องหวาดระแวงกับการถูกจ้องเอาชีวิตตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อ Sleepy Mack นักฆ่าอันตรายจากโลก Midheaven ถูกส่งมากำจัดเธอ

เพื่อรักษาชีวิตให้รอด เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความช่วยเหลือจากกลุ่มคนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ และเลือกหนทางที่ไม่น่าจะมีอยู่

เมื่ออ่านเล่มนี้จบ สิ่งแรกที่คิดก็คือตัวคนเขียน เป็นคนที่วางโครงเรื่องได้ซับซ้อน และสละสลวยมากที่สุดคนหนึ่ง เหตุการณ์ที่ดำเนินมาจนถึงเล่มนี้ แสดงให้เห็นชัดว่า เธอวางและผูกโครงเรื่องที่มีอย่างละเอียด พลิกแพลงหลายชั้น และที่ใส่คำว่า “สละสลวย” ลงไปด้วยก็เพราะทุกอย่างสอดคล้อง และมีเหตุผลประกอบการกระทำทำให้ทุกอย่างที่เกิดมีที่มาที่ไปอยู่ทั้งหมด

และนั่นก็หมายความว่า สิ่งเหนือความคาดหมายหลาย ๆ อย่างถูกพูดถึง และเฉลยในเล่มนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สิ่งที่เกี่ยวกับ Zoe แม่ของเธอ (สปอยล์) [Jo รู้สึกขมขื่นและน้อยใจมาตลอดที่ถูกแม่ทิ้งไปเมื่อเกิดเรื่องกับเธอในวัยเด็ก แต่ที่จริงแล้ว Zoe ไม่ได้จากลูกสาวไปไหนเลย แต่กลับมาเป็น Suzanne แม่เลี้ยงของ Cher ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของ Olivia ซึ่งเมื่อเธอกลายเป็น Olivia ก็หมายความว่า Jo ก็ได้ใกล้ชิดและสนิทสนมกับ Suzanne ไปด้วย] ซึ่งส่วนตัว คิดว่าเป็นการหักมุมที่เก่งในสองด้าน นั่นก็คือ สร้างความไม่น่าจะเป็นให้เกิดขึ้น เพราะบุคลิกของคนทั้งคู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และก็ทำให้ไม่มีใครคาดคิดถึงความเป็นได้เช่นนี้มาก่อน และสิ่งที่สองก็คือ อธิบายและแก้ไขความแตกร้าวที่เกิดขึ้นระหว่าง Jo และแม่ได้ เพราะแม้สิ่งที่แม่ของเธอทำไปเป็นเพื่อปกป้องตัวเธอก็ตาม แต่การทิ้งลูกสาวในยามที่ต้องการแม่ที่สุดไป ก็ไม่น่าจะให้อภัย หรือสมานความสัมพันธ์ที่กลายเป็นร้าวฉานได้ หากแต่การหักมุมที่เกิดขึ้นก็ทำให้ทุกอย่างคลี่คลายได้ลงตัว

หรือสิ่งที่สองที่เกิดก็คือ ความจริงเกี่ยวกับ Hunter (สปอยล์) [เพราะท้ายที่สุดแล้ว Hunter ไม่ได้ทรยศเธออย่างที่ Jo คิด เขาก็ถูกภริยาของเขา และ Warren หลอกใช้เช่นกัน (เพราะ Warren ยอมไม่ได้ที่ สิ่งอื่นหรือคนอื่นจะมีความสำคัญกับ Jo นอกเหนือจากการทำหน้าที่เป็น Kairos ให้กับ Warren) และคนที่เขารักที่สุดก็คือ Jo] ซึ่งแม้สิ่งที่เกิดจะดูเรียบง่าย และธรรมดา แต่ถ้าตามเนื้อเรื่องมาตั้งแต่ช่วงเล่มสาม และเล่มสี่ก็จะทำให้เราเห็นความฉลาดของคนเขียนในการป้อนข้อมูล ระหว่างเนื้อเรื่องเพื่อบ่มเพาะความคาดหมายของเรา หากก็เป็นข้อมูลด้านเดียวที่ทำให้เราสร้างสมมติฐานและความเชื่อที่มาหลอกเราในภายหลังด้วย โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นแต่อย่างใด

และก็เป็นความสำเร็จของผู้เขียนที่เปลี่ยนสภาพของ Hunter (สปอยล์) [จากคนทรยศในเล่มที่แล้ว มาเป็นเหยื่อได้ เพราะเมื่ออ่านเล่มนี้จบ ผู้อ่านจะไม่หลงเหลือการกระทำหรือภาพไม่ดีของเขาในเล่มที่แล้วอยู่แล้ว แต่กลับเป็นในทางตรงกันข้าม ที่รอให้เล่มหกมาถึงโดยไว และรอเหตุการณ์ที่ Jo จะเข้าไปช่วยเหลือ Hunter กลับออกมาสู่โลกปกติอีกครั้ง]

การคิดนอกกรอบเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หนังสือเล่มนี้สนุกและน่าติดตาม เพราะหากเป็นอย่างปกติธรรมดาแล้ว เมื่อความดีกับความชั่วมาอยู่ด้วยกัน เราก็มักจะให้ข้างความดีเป็นฝ่ายถูกเสมอ แต่บางครั้งกรอบและเส้นแบ่งความดีความชั่วก็ไม่ชัดเจน และนั่นก็หมายถึงว่า เราไม่สามารถให้น้ำหนักฝ่าย Light เหนือกว่า หรือมีชัยชนะเหนือฝ่าย Shadow ได้ เพราะทุกอย่างควรจะมีอยู่อย่างเท่าเทียมกัน เพื่อความสมดุลซึ่งในเล่มนี้ ก็เกิดการสร้างสมดุลเช่นนี้ขึ้น (สปอยล์) [โดยการเกิดขึ้นของกลุ่ม Grays ซึ่งเป็นการรวมตัวของฝ่าย Shadow และ Light บางส่วนที่เห็นความเป็นไปได้ของการเกิดพื้นที่ตรงกลาง] ซึ่งก็ตรงกับสัญญาณอย่างที่ห้าด้วย (สปอยล์) [The Shadow binding with the Light] และการดำเนินเรื่องเช่นนี้ก็สนุกกว่าการอยู่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยเฉพาะเจาะจงมาก

โดยเฉพาะเมื่อคนที่มาช่วยเหลือเธอมาจากคนที่เป็นศัตรูของเธอมาก่อน (สปอยล์) [เล่มนี้คนที่ช่วยให้เธอรอดชีวิตมาจาก Sleepy Mac ก็คือเหล่าบรรดา Shadow ที่กลายมาเป็น Grays และโดยเฉพาะ Harlan Tripp อดีต Shadow ที่เธอเจอใน Midheaven และสละชีวิตของตัวเองปกป้อง Jo ในตอนท้ายเรื่อง] ซึ่งในขณะเดียวกัน คนที่เคยเป็นพวกเดียวกับเธอก็กลายมาเป็นศัตรูด้วย

ซึ่งก็หมายถึงการนำเสนอด้านมืดของฝ่าย Light ด้วย เพราะกลายเป็นว่าแม้ทุกอย่างที่ฝ่ายนี้ทำไปด้วยเหตุผลที่จะปกป้องความดี แต่ก็กลายเป็นไม่เลือกวิธีการ และมองสิ่งรอบตัวด้วยมุมมองด้านเดียวจนมีจิตใจที่คับแคบเสียด้วย ดังเช่น แม้จะบอกว่าเปิดโอกาสให้ทุกคน แต่ในความจริง ฝ่ายนี้ก็เผด็จการด้วยการครอบงำของ Warren กับ Tekla และก็ไม่สามารถยอมรับและให้เกียรติคนที่ไม่ใช่ฝ่ายเดียวกับตนได้ เช่น แม้จะปกป้องมนุษย์ แต่ก็มองว่า เหล่ามนุษย์ธรรมดาอยู่ต่ำ และมีคุณค่าน้อยกว่าพวกตน และแม้การปกป้องนี้จะเป็นไปตามหน้าที่ แต่ก็ไม่ได้ออกมาจากความต้องการที่จะช่วยเหลือคนอื่นแต่อย่างใด

อย่างสำหรับกับตัว Jo เอง การที่เธอมาจากสังคมข้างนอก และมีฝ่าย Shadow อยู่ครึ่งหนึ่งในตัว ก็ทำให้พวกนี้ไม่เคยจะยอมรับเธอจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะทำดีหรือสร้างประโยชน์ให้อย่างใด ซึ่งสิ่งที่สะท้อนความเลวร้ายของฝ่าย Light ที่สุด นอกเหนือจากการที่ทิ้งขว้าง Jo เมื่อเธอหมดประโยชน์แล้ว ก็คือ (สปอยล์) [แม้ว่าจะรู้ว่าเธอจะต้องใช้พลังชีวิตแลกเพื่อผ่านเข้าออก Midheaven ตัว Warren กับ Tekla ก็ไม่คิดบอกเธอ เพราะมองว่า เธอไม่ใช่ฝ่าย Light ที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นช่วงที่ Jo ยังมีประโยชน์ และคุณค่าใช้สอยเต็มที่กับฝ่าย Light ด้วยซ้ำ]

แม้ตัวร้ายตัวจริงจะเป็น Tulpa และหนังสือจะสร้างให้ตัว Tulpa มีอำนาจเหลือล้นก็ตาม แต่สองเล่มหลังไม่รู้สึกไปเช่นนั้น โดยเฉพาะเล่มนี้ที่เห็นข้อจำกัดหลายอย่างของเจ้าตัว แต่ก็อาจจะเป็นข้อดีข้อหนึ่งของหนังสือชุดนี้ ที่ไม่มีอะไรเด็ดขาด และสมบูรณ์แบบในตัวเองก็ได้ ทุกอย่างที่มีจุดบกพร่อง น่าสนใจและมีเสน่ห์กว่าเสมอ .... แต่ในแง่หนึ่งก็ทำให้รู้สึกว่าตัวร้ายที่แท้จริง น่าจะเป็นตัว Warren มากกว่า โดยเฉพาะเมื่อ ให้ทุกคนรอบข้างเป็นหมากในมือ เพื่อจุดประสงค์ของตัวเอง และก็พร้อมที่จะทิ้งคนเหล่านนี้โดยไม่รีรอ หากหมดประโยชน์กับตน ่ในฐานะที่ชอบ Machiavelli พยายามมองให้ Warren อยู่ในสภาพนั้น แต่ก็ยังทำใจให้ไม่เกลียด Warren ไม่ได้ (และไม่คิดจะทำด้วย) ซึ่งก็ทำให้สะใจแกมสมน้ำหน้า Warren เมื่อฝ่าย Light (หรือที่ออกเสียงได้ว่า ฝ่าย-ร้ายย) มาเผชิญหน้ากับ Jo และได้ยิน Jo เปิดโปงพฤติกรรมของของ Warren แล้วก็ทำให้ความเชื่อมั่นในตัว Warren สั่นคลอน ซึ่งแม้ตอนนี้จะไม่ใช่ระดับสำคัญอะไร แต่ก็น่าจะมีผลกับฐานะของเขา (หรือ “มัน”) ในกลุ่มในเวลาต่อไป

ซึ่งหากปราศจาก Warren ที่มองทุกอย่างเป็นขาวดำชัดเจน ก็คงจะทำให้การรวมเป็นหนึ่งของ Light และ Shadow ในอนาคตมีความเป็นไปได้ชัดเจนขึ้น

อย่างไรก็ตาม การแยกตัวมาจากกลุ่ม และมาใช้ชีวิตของตัวเอง (รวมไปถึงการสร้างตัวตนใหม่ในภายหลัง) ก็ช่วยให้หนังสือมีรูปแบบใหม่ได้ เพราะมิฉะนั้นก็จะกลายเป็นแบบแผนว่า Jo ทำตามสัญชาตญาณของตัวเองในระหว่างที่ได้รับมอบหมายงาน และก็ก่อเรื่องวุ่นวาย จนกลุ่มโกรธเคืองและหวาดระแวงเธอ แต่ความดีความชอบที่เธอทำ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเผชิญหน้ากับ Tulpa) ก็ทำให้กลุ่มกลับยอมรับเธอใหม่ในภายหลัง ซึ่งหากหนังสือจะเป็นรูปแบบเช่นนี้ต่อไป และเน้นตัวเธอในฐานะ Kairos ก็คงจะเริ่มเป็นรูปแบบที่ทำให้คนอ่านคาดเดาได้ และเบื่อหน่ายในท้ายที่สุดตามมา (หากอย่างไรก็ตาม ปรากฎการณ์ศัตรูคู่อาฆาตเล่มละตัว -ที่จะมีตัวหนึ่งที่คอยตามล่าตามอาฆาตตัว Joanna จะเปิดฉากสู้จริงจังในตอนจบ- ก็ยังมีอยู่)

สิ่งหนึ่งที่มีแนวโน้มที่ดีก็การเปลี่ยนแปลงตัวเอกอีกครั้งหนึ่งของ Jo เพราะหลังจากที่ถูกสร้างชีวิตใหม่ในฐานะ Kairos และนักสู้ของกลุ่มแล้ว เธอก็อยู่และมีชีวิตด้วยความคาดหมายเช่นนั้น และเมื่อทุกอย่างหายสิ้นไป ตัวตนและเหตุผลการมีชีวิตอยู่ของเธอก็หายไปด้วย ซึ่งการที่เธอค้นหาตัวตนและเหตุผลการมีชีวิตของเธอได้นั้น ก็ทำให้เกิดพัฒนาการที่สำคัญที่เธอได้เห็นคุณค่าและความหมายของชีวิตด้วยการตีความของตัวเองนอกเหนือไปจากที่คนอื่น (โดยเฉพาะที่ Warren สร้างขึ้นมาและยัดเยียดให้เธอ) ด้วย ซึ่งการเห็นคุณค่าและให้ค่าตัวเองก็ทำให้เธอเห็นความสามารถของตัวเองที่แม้ตอนนี้จะเป็นแค่คนธรรมดาก็สร้างความเปลี่ยนแปลงได้ (ซึ่งอันที่จริง แม้ Jo จะกลายเป็นคนธรรมดา แต่เธอก็ยังทำในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อทั้งหลายได้เหมือนเคย ดังเช่น การใช้ conduit ของคนอื่น)

และก็ทำให้เธอลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายรุกและสร้างโอกาสให้กับชีวิตของเธอเอง อย่างที่เคยได้พูดไปในรีวิวเล่มก่อนว่า พัฒนาการของตัว Jo ก็เป็นลำดับ และเปลี่ยนแปลงขึ้นมาในทางที่ดีเรื่อย ๆ จากเล่มแรกด้วย และแง่นี้ก็ทำให้เห็นความโดดเด่นที่สุดอีกอย่างหนึ่งของหนังสือชุดนี้ ส่วนตัวเองคิดว่า Sign of the Zodiac เป็นชุดที่เกิดตัวละครขึ้นมา และสร้างทิศทางพัฒนาการของตัวละครหลักได้ที่ดีสุด แม้ตัวละครหลักของเธอเจอความเป็นจริงในด้านร้ายกาจจนบต้องหลงทาง หรือหลุดไปอยู่เสมอก็ตาม เพราะอุปสรรค และความลำบากเหล่านี้ก็คือ สิ่งที่ทำให้เรื่องสมจริง และมีชัยชนะจากการไม่ยอมแพ้ ต่างจากความสุขสำเร็จรูปที่มาง่าย และฉาบฉวย

อย่างไรก็ตาม จุดอ่อนจุดใหญ่ของ Jo ที่คือ การไม่สนใจ (ignorance) ก็ยังอยู่ เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นทำให้เธอจมอยู่ในความสงสารตัวเอง และไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย แง่นี้เธออาจหมายถึงเธอเป็นคนที่รักและสนใจตัวเองเป็นใหญ่ แต่ก็ทำให้เธอขาดความสนใจกับสิ่งรอบข้างด้วย ซึ่งจากเล่มแรก หากเธอมองให้กว้างก็จะฉกฉวยโอกาสและสร้างสถานการณ์ด้านบวกให้ตัวเองได้มากกว่านี้

หรืออย่างที่เธอบอกว่าบุคลิก “สวยไร้สมอง” ที่เธอรับมาจาก Olivia จะเป็นเพื่อตบตาหลอกคนอื่น แต่หลายครั้ง เธอก็ทำให้ไปตามบุคลิกเช่นนั้นเช่นเดียวกัน อย่างที่รู้ว่า พรุ่งนี้จะมีประชุมคณะกรรมการที่เธอจะต้องไปเข้าร่วมในฐานะประธานกรรมการเป็นครั้งแรก แต่เธอก็ไปร่วมปาร์ตี้ของ Suzanne จนเกือบเช้า จนหลับระหว่างประชุม และก็โกรธที่คนอื่นในที่ประชุมมาดูถูกเธอ ซึ่งเธอก็บอกตัวเองว่าเธอดูเอกสารประชุมแล้ว แต่ไม่รู้เรื่อง ทั้งที่เธอก็สามารถหาคนมาช่วยอธิบายรายละเอียดต่าง ๆ ให้ได้

เล่มที่แล้ว มีการพูดถึงโลก Midheaven ไว้ และด้วยการสลับซับซ้อนของโลกที่สร้างขึ้น และการที่เธอทิ้งพลังส่วนหนึ่งของเธอไว้ที่นั่นก็ทำให้คาดหมายว่า เธอน่าจะได้กลับไปอีก ซึ่งก็เป็นจริงเช่นนั้น และดูเหมือนว่า ความสำคัญของโลก Midheaven ในฐานะตัวแปรที่มีผลกับพลังของเธอ ทั้งส่วนตัวในฐานะซุปเปอร์ฮีโร่ และส่วนกลุ่มในฐานะกำลังเสริมน่าจะมีมากขึ้น ซึ่งโดยเฉพาะ (สปอยล์) [การกลับไปเพื่อช่วย Hunter] ก็น่าจะทำให้เห็นโลก Midheaven ในเล่มที่หกต่อไป

เมื่ออ่านเล่มก่อน ๆ ในชุด จะพบว่าตัวเอกเจอแต่ความเป็นจริงของชีวิตที่เป็นด้านมืด และด้านที่โหดร้ายมาโดยตลอด และดังนั้นก็ทำให้ทำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตเธอในหนังสือเล่มต่อมาได้ว่า ไม่มีอะไรที่ได้มาง่าย ๆ และได้มาโดยไม่มีราคาแน่ โดยเฉพาะเมื่อ ตอนที่ได้รับหนังสือเล่มนี้มา ได้รับคำเตือนว่า ถ้าคิดว่าเล่มที่แล้วตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็ขอให้ทำใจว่า Cheat the Grave น่าตกใจกว่าเล่มที่แล้วมาก หากแต่เมื่ออ่านไปจนจบ เล่มนี้เป็นเล่มเดียวที่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ และไม่รู้สึกว่าเธอเจอเรื่องร้ายอะไรมากนัก (นอกเหนือจากเรื่องที่เกิดกับแมว Luna ซึ่งเป็นช่วงที่อ่านลำบากที่สุดในเล่ม และในชุด เป็นการส่วนตัว) ขอสรุปว่า สรุปว่า สรุปว่า ...... สรุปว่าอะไรก็ยังคิดไม่ได้ และสำหรับการให้คะแนน จริง แล้วควรจะให้ A เพราะเป็นเล่มที่เขียนได้ดี ทั้งในเรื่องการให้ภาษาและคำ และการวางโครงเรื่อง แต่หงุดหงิดกับตัว Jo ในช่วงแรกอยู่บ้าง ทั้งที่ไม่ควรหงุดหงิด เพราะจากสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่น่าจะกลับมาเป็นปกติได้เร็วได้ง่ายแน่ และหนังสือก็ควรมีการถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกมา ให้เห็นความรู้สึกของเธอ และการลุกกลับขึ้นมาสู้ของเธอ และดังนั้น ในแง่ความสมจริง ให้ A แต่ในด้านคนที่ลุ้นกับชีวิตของเธอให้ B+/A

และสรุปว่า “Cheat the Grave made me Cheat the Bed!”

ดีใจที่สุด ดีใจ และดีใจที่สุด (สปอยล์) [ขอต้อนรับการกลับมาของ Hunter ในเล่มหน้า ... คู่แล้วไม่แคล้วกัน เพราะว่าจากการอ่านหนังสือมานาน การที่ตัวละครแลกเปลี่ยนพลังชีวิต (หรือในแง่นี้ก็คือผ่านการแลก aureole) น่าจะสร้างการเชื่อมโยงของตัวละครได้ที่สุด และมักจะมีผลตลอดไป (ซึ่งก็เลยทำให้การทรยศของ Hunter เป็นสิ่งที่ทำใจยอมรับได้ยากที่สุด ในการอ่าน) และเล่มนี้ก็ได้อ่านความรู้สึกละเมียดของคนทั้งคู่ด้วย]

จะพยายามกลับมาเขียนภาษาอังกฤษโดยไว

Mark of The Demon by Diana Rowland

2010-05-23T23:17:00.003+07:00

เห็นหนังสือเล่มนี้ครั้งแรกน่าจะจากเวบอเมซอน แล้วก็ก้ำกึ่งว่าจะซื้อหรือไม่ เพราะว่าชอบอารมณ์ของปก แต่พล็อตก็ดูค่อนข้างธรรมดา อย่างไรก็ตาม ตอนที่จะสั่งหนังสือ ก็เห็นว่าคิโนะสั่งเข้ามาแล้ว และที่สำคัญก็คือ หนังสือออกตั้งแต่ปลายมิถุนา 09 แต่เก็บสต็อคแล้วหาไม่เจอ พอถอดใจเลยคิดจะอ่าน อยู่ ๆ ก็เจอที่สาขาเอ็มโพเรียมตอนปลายปี ก็เลยพลิกไปพลิกมา และซื้อมาอ่านในที่สุด (ซะที)

ได้ข่าวจากคุณเมย์แห่ง Mostly Romance ว่าสำนักพิมพ์บ้านเราซื้อลิขสิทธิ์มาแล้ว

ชนิด : Urban Fantasy / Suspense/ Serial Killer/ Summoner / Demon/
Cop
ชุด : Kara Gillian, Book 1
สำนักพิมพ์ : Bantam (June 23, 2009)
จำนวนหน้า : 384 หน้า

Kara นักสืบสาวท้องถิ่นอาจจะเหมือนตำรวจธรรมดา ๆ ที่เราพบเจอตามท้องถนน หากแต่เธอมีความลับที่ไม่อาจให้ใครอยู่ได้ซ่อนอยู่ นั่นก็คือ เธอมีความสามารถในฐานะผู้เรียกปีศาจ ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตคนละมิติมาทำสัญญาและใช้งานโดยมีค่าตอบแทนระหว่างกัน

หนังสือเริ่มเรื่องที่ฆาตกรต่อเนื่องผู้ถูกเรียกว่า The Symbol Man กลับมาฆ่าคนอีกคน โดยที่คนที่ถูกฆ่าไม่มีความต่อเนื่องใด ๆ เลย นอกเหนือไปจากรอยแผลละเอียดอ่อนที่เป็นแบบแผนทั่วทั้งร่างเหยื่อ และ Kara ผู้เคยติดตามคดีนี้เมื่อหลายปีก่อน ก็ได้รับมอบหมายให้สะสางคดีนี้อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คนทั่วไปไม่รู้ ก็คือ ในฐานะผู้ใช้ปีศาจที่เห็นสิ่งลี้ลับ เธอเห็นความเกี่ยวเนื่องอีกอย่างที่เหยื่อแต่ละคนมี นั่นก็คือ essence หรือพลังชีวิตที่มากเหนือกว่าคนปกติ และเหยื่อแต่ละคนก็ถูกสูบพลังเช่นนี้ไปจนหมด

เรื่องราวซับซ้อนมากขึ้น เมื่อคดีนี้เป็นที่สนใจเพิ่มขึ้นในวงกว้าง และ FBI ก็ส่ง Ryan เจ้าหน้าที่พิเศษกับคู่หูมาร่วมสืบคดี และดูเหมือนว่า เขาก็รู้และเข้าใจสิ่งที่เธอรู้เสียด้วย นอกเหนือจากนี้ ในระหว่างที่ Kara เรียกปีศาจระดับต่ำมาใช้งาน เธอกลับเรียก Rhyzkahl เจ้าแห่งปีศาจทรงพลังมาแทนที่ ซึ่งเหตุผลที่เธอทำ “พลาด” และเหตุผลที่ Rhyzkahlและเหตุผลที่ Rhyzkahl ไว้ชีวิตเธอ ก็เป็นอีกเรื่องที่กวนใจ Kara ไปพร้อมกัน

หนังสือเล่มนี้ได้รับคำชมจาก Charlaine Harris ผู้เขียนชุด Southern Vampire (ที่กลายเป็น ซีรีย์ True Blood ทาง HBO) ว่า “A nifty combination of police procedural and urban fantasy.” และนั่นก็ถือเป็นคำอธิบายหนังสือที่ดีที่สุด เล่มแรกการเปิดตัวทั้งผู้เขียน Diana Rowland และชุดหนังสือ Kara Gillian ทำได้ดีและโดดเด่นมาก ในแง่ของการวางโครงเรื่องทั้งในส่วนที่เป็นการไขปริศนาคดี และการไขปริศนาเกี่ยวกับการเรียกใช้ปีศาจ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของ Rhyzkahl)

ในส่วนของการไขคดี นอกเหนือจากการวางโครงเรื่องซับซ้อนและคิดหลายชั้นแล้ว การสืบสวนตามขั้นตอนตำรวจก็ทำได้ดีและสมจริง ช่วงตรวจค้นและหาหลักฐานในที่เกิดเหตุ และช่วงชันสูตรศพพิสูจน์หาหลักฐานไม่แตกต่างจากการดูซีรีย์สืบสวนดี ๆ อย่าง CSI หรือ Bones ผ่านทางการอ่าน โดยเฉพาะช่วงที่เป็นการหาระยะเวลาเวลาการตายจากหนอนและแมลงที่มาวางไข่ผ่านนักกีฎวิทยา ซึ่งก็เพราะตัวคนเขียนเคยเป็นอดีตตำรวจมาก่อน

แรงจูงใจของฆาตกรทำได้ดี สมเหตุสมผล และตัวผู้อ่านก็รู้สึกถึงสิ่งเหล่านี้ได้ โดยเฉพาะการวางโครงเรื่องให้ตัวละครหลายตัวถูกโยงใยไว้ด้วยกันจากเหตุการณ์ในอดีต และเวลาบ่มเพาะความแค้นของฆาตกร ซึ่งรวมไปถึงการแฝงตัวอย่างแนบเนียนของฆาตกรด้วย(สปอยล์) [ฆาตกรที่จริงก็คือหัวหน้าของเธอ ซึ่งเป็นผู้ใช้ปีศาจที่เรียก Rhyzkahl มาเพื่อที่จะให้รักษาภริยาของตัวที่กำลังป่วย แต่ปิดฉากด้วยการที่ Rhyzkahl กลับฆ่าทุกคนในห้อง แต่เขารอดมาได้ด้วยอาการปางตาย]

ส่วนของการใช้ปีศาจวางตรรกะได้ดีระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ที่มีต่อกันระหว่างผู้เรียกปีศาจและปีศาจที่ถูกเรียกมา มีจุดที่รู้สึกขัดใจก็คือเหตุดึงดูดใจที่ตัว Kara มีต่อ Rhyzkahl และความสัมพันธ์ที่ดูจะเกินเลยระหว่างกัน แต่ (สปอยล์) [หนังสือก็บอกให้เรารู้ภายหลังว่า Rhyzkahl หาประโยชน์จากใช้จุดอ่อนของ Kara ที่ต้องการใครสักคนมาเพื่อล่อให้เธอทำสัญญาเป็นผู้เรียกเขาได้แต่เพียงผู้เดียว]

และเมื่อเอาทั้งสองส่วนมารวมกันก็จะกลายเป็นเหตุผลพอดี หนังสืออธิบายการฆ่าของ The Symbol Man ไว้ว่า (สปอยล์) [ฆาตกรเห็นความผิดพลาดในการเรียก Rhyzkahl มาว่าเกิดจากที่พลังที่ใช้เรียกและผูกมัดเจ้าปีศาจมีไม่พอ และเพื่อจะทำให้สำเร็จ ก็ต้องสะสมพลัง หรือ essence จากเหยื่อให้เพียงพอ การฆ่าที่หลากหลาย กินเวลา และทรมานเป็นเพื่อการทดลองว่าอย่างใดจะให้พลังดีที่สุด และการเรียกมาโดยมีพลังเพียงพอก็จะสามารถผูกมัด Rhyzkahl มาใช้งานตามใจได้ ซึ่ง Rhyzkahl ซึ่งคำอธิบายนี้ก็อธิบายเหตุการณ์ในตอนแรกด้วยว่า เหตุใด Kara จึงเรียก Rhyzkahl มาได้ ทั้งที่เจ้าตัวเองเรียกปีศาจระดับต่ำมา] และกลายเป็นหนังสือสืบสวนที่มีแนวทางของแฟนตาซีในเมืองที่สนุกและชวนอ่านมากที่สุดเล่มหนึ่ง ยกเว้นตอนจบที่ไม่แน่ใจว่าจะชอบหรือไม่ชอบอย่างไร เพราะเป็นไปได้ในเชิงแฟนตาซีในเมือง แต่เกือบไม่มีตรรกะในทางสืบสวน (สปอยล์) [Kara กึ่งตายไปแล้วจากการทำร้ายของปีศาจที่ฆาตกรเรียกมา แต่ Rhyzkahl ชุบชีวิตให้เธอ โดยไปรักษาที่มิติของเขา และพาเธอกลับมาหลังจากนั้นอีกกว่าสองอาทิตย์] ให้คะแนนที่ B+ และสรุปว่า “One of the best detective suspense with urban fantasy cause.”

หนังสือมีเล่มสองที่วางแผงแล้วตอนต้นปี 10 คือ Blood of the Demon ซึ่งต้องบอกว่าเข้มข้นสู้เล่มแรกไม่ได้ (จะรีวิวต่อเร็ว ๆ นี้) และเล่มสามที่จะออกต้นปี 11 คือ Secrets of the Demon โดยที่ระยะเวลาที่ทิ้งนานก็เพราะเปลี่ยนสำนักพิมพ์ จาก Bantum เป็น Daw เพราะเจ้าเดิมไม่คิดจะต่อสัญญา แต่ทั้งนี้ นอกจาก Secrets of the Demon แล้วก็ยังได้สัญญาคือ สองเล่มมาด้วยคือ Sins of the Demon, and Touch of the Demon

ปล. และดังนั้นก็จะต้องเปลี่ยนปกด้วย กรี๊ด แล้วจะเป็นเซ็ทเหมือนเดิมไหมคะ กรี๊ด กรี๊ด

The Drowning City by Amanda Downum

2010-05-21T23:00:00.003+07:00

เห็นเล่มนี้ที่คิโนะ เอ็มโพเรียม ถูกใจกับปกที่เป็นตัวเอกหน้าตาเคร่งขรึมจริงจัง และดูเหมือนจะสามารถ และพอเริ่มอ่านก็ชอบวิธีการใช้ภาษา และการใช้คำ (พูดง่าย ๆ ได้ว่าเลือกหนังสือจากปก...อีกตามเคย)

ชนิด : Semi-Urban Fantasy / Fantasy/ Magic/ Necromancer / Mage/ Politics/ Spy
ชุด : The Necromancer Chronicles, Book 1
สำนักพิมพ์ : Orbit; 1 edition (September 1, 2009)
จำนวนหน้า : 384 หน้า

เปิดฉากที่ Isyllt ผู้มีความสามารถติดต่อกับวิญญาณและคนตาย ถูกมอบหมายให้มาที่เมือง Symir ที่อยู่ข้ามทะเลออกไป เพื่อติดต่อและช่วยเหลือคนพื้นเมืองที่กำลังก่อกบฏ ด้วยจุดมุ่งหมายว่า หากจักรวรรดิต้องวุ่นวายกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นแล้ว ก็จะทำให้ความตั้งใจรุกรานประเทศของเธอล่าช้าลงไป เมื่อเดินทางมาถึงเมือง เธอได้พบกับ Asheris ผู้ที่ทำให้เธอต้องยุ่งยากใจทั้งจากความสามารถในการใช้ไฟ ระดับสติปัญญา และจากความจริงที่ว่าเขาอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเธอ

ซ้ำร้าย Xinai หนึ่งในสองนักรบรับจ้างที่เดินทางกับเธอ กลับกลายเป็นคนพื้นเมืองของ Symir ที่หนีตายจากการฆ่าล้างเผ่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน และเมื่อได้พบกับคนต่างเผ่าที่เคยช่วยเหลือให้รอดชีวิต Xinai ก็เข้าไปผูกวนอยู่กับการล้างแค้นและปลดแอกให้กับชนพื้นเมือง จนหันหลังจากทั้ง Isyllt และ Adam นักรบรับจ้างอีกคนที่เป็นทั้งคู่หูและคนรักของตัวเอง

อีกทั้ง Zhirin ลูกศิษย์ของผู้ใช้เวทย์มนต์ที่ Isyllt รู้จัก อยู่ในสถานะทั้งคนรักของผู้นำกลุ่มก่อกบฏฝ่ายสันติ และฐานะลูกสาวของนักการเมืองทรงอำนาจที่สนับสนุนวัง

และดังนั้น เมื่อทุกฝ่ายมีความต้องการและจุดประสงค์ของตัวเอง สถานการณ์จึงตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนปะทุเมื่อถึงขีดสุดในช่วงหลัง และ Isyllt ก็ต้องเลือกทางที่ให้งานที่ได้รับมอบหมายมาสำเร็จลุล่วง โดยที่ยังรักษาชีวิตของเธอ และคนที่เธอเข้าไปผูกพันในเมืองให้ได้

เลือกหนังสือเล่มนี้จากปกและการใช้คำอย่างที่ได้บอกไป แต่เมื่อมาอ่านเข้าจริง ๆ รู้สึกว่าการใช้คำพรรณนากึ่งบรรยายในเรื่องใช้คำเยอะ และฟุ่มเฟือยมากไปในบางจุด และบางจุดก็ใช้สำนวนภาษาที่วกวนจนอ่านแล้วงง สิ่งเหล่านี้รวมไปถึงการเรียกชื่อเฉพาะด้วยชื่อมากกว่าหนึ่งชื่อด้วยก็ได้ ซึ่งเมื่อประกอบกับตัวละครที่มีอยู่มากแล้วก็ทำให้สับสน และงุนงงจนต้องพลิกกลับมาดูหลายครั้ง และการใส่รายละเอียด และการใช้คำก็ก้ำกึ่งอยู่ระหว่าง ซับซ้อน และ สับสน (complex กับcomplicated ได้) ซึ่งถือเป็นจุดด้อยที่สุดในหนังสือเล่มนี้ และทำลายอรรถรสในการอ่านไปบางส่วน ซึ่งตอนแรกเข้าใจว่าเป็นคนเดียว (และทำลายความเชื่อมั่นในเรื่องการอ่านหนังสือและตีความส่วนตัวไปมากโข ก่อนจะพบว่ามีหลายคนที่บ่นแบบเดียวกัน) และดังนั้น การมีรายชื่อศัพท์มาให้ อาจจะช่วยได้บ้าง

.... ซึ่งจุดที่สำคัญที่สุดที่รู้สึกว่าตัวเองต้องใช้เวลาทำความเข้าใจมากเกินไปก็คือ สภาพฝ่ายกบฏ (สปอยล์) [ที่มีมากกว่าหนึ่งกลุ่ม และแบ่งเป็นฝ่ายที่รักสงบ และใช้ความรุนแรง ซึ่งกว่าจะเข้าใจก็งงไปหลายรอบ]

อย่างไรก็ตาม ปฎิเสธไม่ได้ว่ารายละเอียดมากมาย หลายหลากเช่นนี้ก็มาเพิ่มความสมจริง และใส่มิติให้กับตัวละครจริง ๆ (จุดแบ่งของความรก และรายละเอียดสมจริงแทบจะไม่ชัดเจนเลย และถ้าตัวคนเขียนปรับแก้ได้ เรื่องนี้ก็คงอ่านง่ายกว่านี้มาก) หนังสือมีด้านที่เป็นทั้งแฟนตาซี (การสมมติเมือง สภาพสังคม ทัศนคติ และการใช้ชีวิตต่าง ๆ การพรรณนาความ) แต่ขณะเดียวก็มีมุมที่เป็นแฟนตาซีในเมืองด้วย (วิธีการดำเนินเรื่อง ความฉับไว และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความกล้าได้กล้าเสีย และแนวคิดของตัวละคร) ซึ่งส่วนตัวเห็นว่าเป็นสิ่งที่เพิ่มความแปลกใหม่ให้หนังสือ เพราะอยู่ระหว่างสองอย่าง และดังนั้น สามารถแก้ความซ้ำเดิมที่มีมาของหนังสือทั้งสองประเภทได้ (และก็คิดว่าสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดให้ซื้อมาก็คือการดำเนินเรื่องผสานกันเช่นนี้)

มุมมองที่มองผ่านเรื่องไม่ได้มองผ่าน Isyllt เพียงคนเดียว แต่มองผ่าน Xinai และ Zhirin ด้วย โดยการใช้บุคคลที่สามมาเป็นคนเล่าเรื่อง และตัดเรื่องผ่านตัวละครทั้งสามไปมา ทำให้นอกเหนือจากจะรู้สถานะความเป็นไปของตัวละครนั้น ๆ ในขณะนั้นแล้ว ก็ยังรู้ความคิด ความต้องการ และสถานการณ์รอบข้างด้วย ซึ่งสนุกและเร้าใจมาก เมื่อตัวละครแต่ละตัวกระทำการที่ขัดแย้งกัน ด้วยเหตุผลของแต่ละคน และก็ทำให้คนอ่านเกิดความคาดหวัง และเอาใจช่วยตาม โดยเฉพาะเมื่อตัวคนเขียนสามารถสร้างภาพของผู้หญิงสามคนที่มีภูมิหลังแตกต่างกัน ซึ่งทำให้ทั้งนิสัย ความสามารถ ความเข้าใจต่อชีวิต ความต้องการ และสิ่งเร้าในชีวิตของแต่ละคนผิดแผกจากกันด้วย

และดังนั้นชอบการดำเนินเรื่อง ทั้งความรวดเร็ว ความเรียบง่าย และจังหวะในการตัดเรื่อง (ผ่านมุมมองของแต่ละคน) เราเห็นสภาพเมืองที่มีปัญหาภายในและรอจุดประทุขึ้นมา และก็เห็นการกระทำของตัวละครแต่ละตัวที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชอบความกล้าที่จะตัดสินใจ และโลกหลายมิติที่คนเขียนสร้าง โดยเฉพาะโครงสร้างโลกวิญญาณและชีวิตหลังความตายที่มีอยู่ในเรื่อง (ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะไม่ได้เรื่องเช่นนี้มาก่อน?)

อย่างไรก็ตาม มีจุดที่ไม่น่าจะมีผลกับเรื่องแทรกเข้ามาในเรื่อง และ/หรือ อธิบายเหตุผลได้ไม่ดีพอหลายครั้ง โดยเฉพาะเรื่อง(สปอยล์) [ฆาตกรที่เป็นคนฆ่าอาจารย์ของ Zhirin ซึ่งหาแรงจูงใจที่ชัดเจนในการฆ่าไม่ได้พอ นอกเหนือไปจากการเปลี่ยนจุดโฟกัสให้ตัว Zhirin กลับไปอยู่ที่บ้าน และเน้นความสัมพันธ์กับแม่ของเธอ นอกเหนือจากความจริงที่อาจารย์ก็เป็นผู้ใช้เวทย์มนต์และเป็นสายลับเก่าที่ไม่น่าจะถูกฆ่าง่าย ๆ]

ช่วงที่เหตุการณ์เข้มข้นขึ้นไปถึงตอนจบคิดว่าสมจริง และเป็นจริงที่สุด แม้จะบอกไม่ได้ว่าเป็นอย่างที่อยากให้เป็นหรือไม่อย่างไร (สปอยล์) [ดังเช่น Isyllt เสียความสามารถในการใช้มือที่ถนัดไป / Adam เลือกที่จะทั้ง Xinai ไว้ที่เมืองก่อนเดินทางกลับ เพราะมองว่านี่เป็นสิ่งที่เธอเลือกแล้ว/ และ Zhirin สังเวยชีวิตตัวเองให้กับเทพแห่งแม่น้ำ เพื่อช่วยเหลือเมืองไว้เมื่อภูเขาไฟปะทุ และเมืองก็ถูกทำลายไปเกือบครึ่ง ถือเป็นโศกนาฏกรรมที่สมจริงครั้งใหญ่ จะมีก็เพียง Asheris คนเดียวที่ดูจะได้ประโยชน์ เมื่อได้กลับเป็นอิสระอีกครั้ง]

อ่านเรื่องนี้ตอนเกิดเรื่องร้าย ๆ ในบ้านเรา และก็เห็นความคล้ายคลึงที่ว่า ความบ้าคลั่ง และใจที่จ้องทำลาย แม้จากความต้องการแสดงออก และเรียกร้องสิทธิของตนไม่เป็นประโยชน์กับใคร แต่กลับเป็นอันตรายทั้งต่อตัวเอง คนรอบข้าง และสังคม ให้คะแนนหนังสือที่ B-/B และสรุปให้ว่า "darkly brilliant madness, darkly brilliant illness." ซึ่งแปลว่าพูดไม่รู้เรื่องอีกแล้ว

ปลายปีน่าจะออกเล่มสอง The Bone Palace ดูอารมณ์อีกที เพราะคะแนนหนังสือที่จะอ่านต่อได้ก็คือ B แต่จากปกแล้วน่าจะซื้อได้อยู่

ปล. ทั้งนี้ คิดว่าสภาพสังคมที่เธอสร้างขึ้นมาจากเมืองในเอเชีย (โดยเน้นที่เอเชียตะวันออก เกือบเฉียงใต้ และตะวันออกกลาง) ผสมกับแนวคิดบางส่วนจากแอฟริกา (ถ้าไม่เข้าใจผิดไปเอง) ชัดเจนที่สุดที่สภาพอากาศ อาหาร (เน้นที่เครื่องเทศรสจัด และแกงกะหรี่) ภาชนะ (ไม้ไผ่ และลำไม้ไผ่) ฯลฯ โดยที่สังคมเป็นจากเอเชียตะวันออกอย่างอินเดีย และการเรียกชื่อ (โดยเฉพาะเผ่าพื้นเมือง) มีส่วนผสมระหว่างจีนและเวียดนาม ดังเช่น Cay Linn และ Cay Xian ซึ่งอย่างหลังนี้ คนเขียนเขียนแล้วเข้าใจ แต่คนอ่านต้องใช้เวลาตีความเข้าสมองอยู่ระยะหนึ่งเสมอ

Moonlight by Rachel Hawthorne (n)

2010-02-15T00:41:00.004+07:00

เห็นในลิสต์พารานอมอลทีนของอเมซอนแว่บ ๆ แล้วก็เจอที่คิโนะ ด้วยความที่อยู่ในช่วงลดโปรโมฯ ก็เลยงกเอากลับมาด้วย และก็ไม่อยากบอกว่าชอบวิธีการใช้สีและการวางเลย์เอาท์ที่หน้าปกก็เลยเอามา ไม่ได้เกี่ยวกันเล๊ย ใครบอกว่าอย่าตัดสินหนังสือจากหน้าปก ขอให้มาคุยกันสักหน่อยเถิด (ช่วยบอกให้เลิกดูแค่ปกเสียที)

ชนิด : YA/ Paranoramal/ Werewolves
ชุด : Dark Guardian #1
สำนักพิมพ์ : Harperteen (Feb 23 2009)
จำนวนหน้า : 272 หน้า

เมื่อเธอยังเด็ก พ่อแม่ของสาวน้อย Kayla ถูกฆ่าตายเมื่อครั้งทั้งครอบครัวไปเที่ยวด้วยกันในป่า และแม้จะอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมที่รักเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ แต่เธอก็ไม่สามารถขจัดความกลัวป่าในส่วนลึกในใจเธอได้ และเพื่อแก้ปมในใจ ปีนี้ช่วงปิดเทอมเธอจึงมาเป็น Sherpa หรืออาสาสมัครในป่าร่วมกับเด็กคนอื่น ๆ ที่อยู่ในท้องถิ่นรวมเป็นหกคน โดยมี Lucas หนุ่มเคร่งขรึมจริงจังที่ไม่ค่อยพูดเป็นหัวหน้ากลุ่ม

ทั้งหมดมีภารกิจคือ พาพ่อลูกและนักศึกษาที่บอกว่ามาเพื่อศึกษาหมาป่าเข้าไปในป่า และตั้งแคมป์ให้ได้สำรวจบริเวณ ก่อนจะไปรับกลับไป แต่ทว่าระหว่างการเดินทางก็เหมือนจะมีเหตุการณ์แปลก ๆ ขึ้น ทั้งจากที่เธอรู้สึกว่ามีคนคอยจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา และหมาป่าลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธอหลายครั้ง ขณะเดียวกัน กลุ่มพ่อลูกที่พวกเธอนำทางมาก็เชื่ออย่างยิ่งว่ามนุษย์หมาป่ามีตัวตนอยู่จริง โดยมี Mason เป็นหนึ่งในนั้น และพวกนั้นก็มาที่นี่เพื่อที่จะพิสูจน์และเอาตัวมนุษย์หมาป่ากลับไป

และดังนั้น สิ่งที่รอเธออยู่เมื่อสิ้นสิ้นการเดินทางก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิดเอาไว้แม้แต่น้อย เพราะนอกเหนือจากเธอจะต้องค้นหาความรู้สึกส่วนลึกที่ มีต่อเธอ ความยุ่งยากที่พ่อลูกก่อให้กับกลุ่ม Sherpa ก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาพยายามพิสูจน์ความเชื่อของตัวเองโดยที่ไม่สนใจผลลัพท์ใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นตามมา และที่สำคัญ เธอก็ไม่เข้าใจกับจิตใจตัวเอง และธรรมชาติในใจเธอแม้แต่น้อย

เพิ่งมาพบว่าเขียนริวิวเรื่องนี้ค้างไว้ตั้งแต่กรกฏาปีที่แล้ว และดังนั้น การกลับมาเขียนอีกครั้งจึงเป็นการเขียนจากความทรงจำและความรู้สึกที่ตกค้างอยู่ในใจ (ซึ่งนับแค่ส่วนที่จำได้) เท่านั้น หนังสือเล่มนี้ก็เป็นเรื่องเหนือจริงสำหรับเยาวชน และดังนั้นก็เป็นไปตามสูตรสำเร็จหลายอย่าง (ดูเรื่องสูตรสำเร็จที่เคยพูดไปก่อนหน้า) ไม่ว่าจะเป็น ตัวเอกที่พยายามค้นหาตัวตนของตัวเอง ชายคนรัก (หรือชายคนรักที่จะเป็น)ซึ่งไม่แสดงท่าทีใด ๆ ยกเว้นแต่ปฎิกริยาเคมีระหว่างกัน กลุ่มเพื่อนที่พร้อมจะช่วยเหลือกัน และที่ขาดไม่ได้ ก็คือ เผ่าพันธุ์เหนือจริง ซึ่งในเรื่องนี้ก็คือ มนุษย์หมาป่า (ดูจากชื่อเรื่องก็น่าจะได้)

เนื่องจากหนังสือเล่มนี้เป็น YA จึงเขียนอย่างไม่ลงรายละเอียดและความสมจริงลงไปลึกมาก ซึ่งก็เป็นปัญหาสำหรับคนอ่านผู้ใหญ่ขณะอ่านอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการคาดเดาเรื่องราวและเนื้อเรื่องที่จะดำเนินต่อไปได้ และที่ซ้ำร้ายที่สุดก็คือการแก้ปัญหาและอธิบายเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิด และไม่สมจริง (สปอยล์) [โดยเฉพาะที่อธิบายว่าจริง ๆ แล้วพ่อแม่แท้ ๆ และตัวนางเอกก็เป็นมนุษย์หมาป่าด้วยเช่นกัน แต่เพราะเกิดอุบัติเหตุในป่าขึ้นมาทำให้หลังพ่อแม่นางเอกตาย โดยที่สภามนุษย์หมาป่าช่วยไว้ไม่ทัน และทำให้นางเอกต้องส่งไปอยู่กับครอบครัวมนุษย์ ซึ่งตามความเป็นจริงแล้ว ด้วยอำนาจที่คนกลุ่มนี้มี การตามหาและตามรับตัวนางเอกกลับมาก็ทำได้ไม่ยาก และไม่ใช่เรื่องเหนือกำลังแต่อย่างใด] หรือการแก้ปัญหาท้ายเรื่อง [ที่ทำให้พ่อลูกนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องรู้ว่ามนุษย์หมาป่ามีอยู่จริง และพร้อมจะกลับมาเพื่อแก้แค้น และจับมนุษย์หมาป่าไปทดลอง ซึ่งถ้าจะตัดไฟแต่ต้นลมก็ทำได้ แต่ก็เป็นไปได้ว่าคนเขียนเขียนทิ้งไว้เพื่อให้เป็นเหตุการณ์ในเล่มต่อ ๆ ไป] รวมไปถึงการที่พระเอกเป็นหัวหน้ากลุ่ม (และหัวหน้ากลุ่มผู้พิทักษ์) แต่กลับไม่มีวิจารณญาณหลายอย่างที่ควรจะมี หรือมีอย่างเพียงพอ

แต่นอกเหนือจากนี้แล้ว คิดว่าหนังสือตอบโจทย์ความโรแมนติกและชวนฝันในฐานะการเป็นเรื่อง YA ได้ดี เพราะเป็นการพูดถึงรักแท้และรักนิรันดร์ ดังที่เผ่ามนุษย์หมาป่ามีเรื่องของคู่แท้ที่ฝ่ายชายจะสักชื่อของหญิงสาวที่ตัวเองรักและต้องการใช้ชีวิตด้วยไว้ที่ไหล่ และเมื่อถึงเวลาแปลงร่าง –เมื่อฝ่ายหญิงอายุ 17 ปี และฝ่ายชายอายุ 18 ปี- ผู้หญิงจะมีสิทธิจะเลือกรับรักหรือไม่ก็ได้ โดยที่ผู้ชายจะเปลี่ยนแปลงอีกไม่ได้ เป็นการเลือกและความรักเพียงครั้งเดียว (ซึ่งถ้าฝ่ายหญิงไม่รับรักตอบ ผู้ชายก็จะอยู่คนเดียวและเป็นโสดไปตลอดไป) และก็เป็นการแต่งงานที่ทำในป่าภายใต้แสงจันทร์หลังการแปลงร่างของฝ่ายหญิง โดยมีชุดแต่งงานสีขาวเตรียมไว้พร้อม (โรแมนติกขนาดไหนคิดดู) ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว อายุเพียงเท่านี้ถือว่าเด็กเหลือเกิน และก็มีสิ่งต่าง ๆ รอเราอยู่ในโลกอีกมาก

จุดหนึ่งที่ชอบในเรื่องก็คือการที่บรรยายไว้หลังปกว่าตัว Kayla เป็น all-American beauty ซึ่งทำให้คิดภาพการเป็นสาวเชียร์ลีดเดอร์ที่แต่งตัวสวยทำอะไรไม่เป็น แต่ในเรื่อง เธออึด และต่างจากที่คิดไว้เยอะ ดังเช่น เมื่อมีคนต้องว่ายน้ำไปเพื่อเอาเชือกไปผูกกับฝั่งตรงข้ามเพื่อเป็นหลักเกาะให้กลุ่มเดินไปได้ก็กลายเป็นหน้าที่ของเธอ แทนที่จะเป็นหนุ่ม ๆ Sherpa ในคณะ และก็กลายเป็นว่าสาวน้อยของเราเป็นตัวแทนคัดเลือกเพื่อจะไปแข่งว่ายน้ำโอลิมปิกและพลาดตำแหน่งไปเพียงไม่กี่วินาที

รวม ๆ คิดว่าเป็นหนังสือ YA ที่อ่านได้เล่มหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อตัวละครในเรื่องน่ารัก และเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับเด็ก ๆ ที่อ่าน ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องความรักธรรมชาติ ใส่ใจคนอื่นรอบข้าง ฯลฯ ซึ่งเรื่องหลักมาแรงในแนวนี้ (ไม่ขอเอ่ยชื่อ) ไม่มี ในฐานะ YA ให้ B แต่ในฐานะหนังสือผู้ใหญ่ให้ B-/C+ และถ้าจะต้องสรุปก็ขอบอกว่า “as light, bright, shining as the Moonlight” ในความหมายที่ว่าเป็นแสงจันทร์ แต่เป็นแสงอาทิตย์ไม่ได้ และไม่พอ จบอย่างงง ๆ

ปล. ตอนแรกที่อ่านจบ คิดว่าจะไปเอาเล่มอื่นมาอ่านต่อ เพราะพูดถึงตัวละครเพื่อนสาวของนางเอกที่ค่อนข้างถูกใจ และ ณ ขณะนี้ เมื่อกลับมาอ่านหนังสืออย่างคัดเลือกอีก คิดว่าคงจะหยุดไป

Dawnbreaker by Jocelynn Drake

2009-11-15T03:55:00.006+07:00

เล่มที่สามในชุดแล้ว .... ความสนุกสนานจากเล่มหนึ่งและสองทำให้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสั่งมาอ่านต่อ และก็คงอ่านไปได้เรื่อย ๆ ถ้ายังคงความสนุกและวางโครงเรื่องเช่นนี้ได้อยู่

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ต้องพูดก็คือว่า สั่งหนังสือไปที่คิโนะ และก็ไม่มีการตามเรื่องใด ๆ ให้จนกระทั่งหนังสือวางขาย และวางขายอยู่ดื่นดาษที่คิโนะทุกสาขา สรุปว่าซื้อหนังสือเอง การสั่งไม่มีผลใด ๆ เลย

ปล. เพิ่มเติม หลังจากนั้นเกือบสองเดือนร้านเพิ่งโทรมาว่าเพิ่งเช็คใบสั่งตกสำรวจ ไม่รู้จะพูดอย่างไรจริง ๆ

ชนิด : Urban Fantasy/ vampires/ bad elves/
ชุด : Dark Days, Book Three
สำนักพิมพ์ : Eos (September 29, 2009)
จำนวนหน้า : 368หน้า

เล่มที่สามนี้ เริ่มต้นฉากที่ Savannah เขตปกครองของ Mira เพราะเมื่อเธอกลับมาหลังจากการสู้รบกับเหล่า Naturi ในอียิปต์ และอังกฤษในเล่มแรก และไปรายงานเรื่องให้เหล่าผู้นำของ Nightwalker ในเล่มสองแล้ว Mira ได้กลับมาที่นี่เพื่อจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปทำสงครามครั้งใหญ่กับเหล่า Naturi ที่เปรูเป็นครั้งสุดท้าย

หากการกลับมาเพื่อจัดการเรื่องและเตรียมตัวให้พร้อมไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างที่คิด เมื่อ ฝูง Naturi ตัวร้ายติดตามมารุกราน Mira อีก ซึ่งไม่เพียงแต่ทำร้ายผีดูดเลือดใต้การดูแลของเธอ แต่ยังทำให้มิตรภาพที่มีมาอย่างยาวนานกับหัวหน้าฝูงมนุษย์หมาป่าของเมืองสิ้นสุดลง เพราะเจ้าตัวคิดว่าสาเหตุทุกอย่างมาจากตัว Mira ที่เป็นต้นเหตุนำพา Naturi เข้ามา

เมื่อเริ่มเดินทางไปยังเปรูเพื่อยับยั้งการทำลายผนึกที่จะทำให้เหล่า Naturi กลับมาอย่างโลกของ Mira นั้น นอกจากจะมี Danaus ที่กลายมาเป็นคู่หูร่วมคิดและร่วมรบแล้ว ก็ยังมี Cynnia เจ้าหญิงของเหล่า Naturi ที่ทั้งคู่ไปเจอขณะไปช่วยเหลือคนสนิทของ Mira ที่ถูกจับตัวไปกลับมา และในฐานะเจ้าหญิง ตัว Cynnia ก็เป็นตัวต่อรองที่ดีเยี่ยม

รู้สึกเหมือนเล่าเรื่องย่อได้ไม่รู้เรื่อง และไม่กระชับ หรือฉลาดอย่างที่เคยทำได้สองเล่มก่อน แต่ก็นั่นแหละ สงสัยจะห่างการเขียนวิจารณ์ไปนาน สำหรับความรู้สึกแรกเมื่อได้อ่าน คิดว่าเล่มนี้ก็ยังเขียนได้ดีเหมือนเคย และที่รู้สึกว่าดีที่สุดก็คือการวางแผน วางโครงเรื่องทั้งหมด เพราะอ่านแล้วรู้สึกว่าคนเขียนเรียบเรียงมาดี และคิดเยอะก่อนที่จะเขียนออกมา ซึ่งรวมไปถึงการแบ่งน้ำหนักเนื้อหาของเรื่องแต่ละส่วนด้วย จุดเล็ก ๆ น้อย ๆ หลายอย่างในเรื่องก็ทำให้เห็นถึงการคิดและใส่ใจรายละเอียดของเธอ และก็ย้ำความเป็นเรื่องโดดเด่นในใจในฐานะเรื่องชุด และสำหรับหนังสือแต่ละเล่มได้เช่นเดิม

สำหรับสามเล่ม อย่างที่บอกว่าตัว Mira เองมีภารกิจต่างกัน และเผชิญหน้ากับสถานการณ์ต่าง ๆ กันในหนังสือแต่ละเล่ม (แม้จะมีความเหมือนกันอย่างหนึ่งคือ การเผชิญหน้าครั้งใหญ่ (หรือจะเรียกว่า ่สงคราม ่ ก็น่าจะได้) กับเหล่า Naturi ที่จะมีในช่วงท้ายเล่ม) ก็ทำให้หนังสือแต่ละเล่มมีความแตกต่าง และการต่อสู้ที่หลากหลายกันไป จากการสู้ด้วยกำลังกายเป็นหลักในเล่มหนึ่ง มาเป็นสู้ด้วยสมอง ในเล่มสอง และเล่มสามส่วนตัวเองเห็นการรวมกันของทั้งอย่าง ซึ่งก็ทำให้หนังสือไม่น่าเบื่อ และชวนติดตาม

ภารกิจของ Mira ยังเป็นสิ่งที่หนักหนาสำหรับเธออยู่เช่นเคย และก็ตอกย้ำวิถีแห่ง Urban Fantasy ที่ตัวเอกมีภารกิจให้ทำ เพราะต้องทำ โดยที่ไม่มีทางเลือก และเป็นสิ่งที่ใหญ่หลวงสาหัส (Larger-than-life!) ในหนังสือจะเห็น Mira วิ่งวุ่นอยู่ตลอดเวลา และมีภาระธุระที่จะต้องทำเต็มไปหมด เพราะไม่เพียงแต่เธอจะต้องทำเพื่อตัวเอง ก็มีหลายสิ่งที่ทำเพื่อดูแลคนอื่น แม้ว่าจะซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเย็นชาก็ตาม (หรือเย็นชาน้อยลงไปเรื่อย ๆ สำหรับระยะห่างที่มีต่อ Danaus เอง)

ระยะห่างที่ Mira เว้นไว้กับ Danaus อยู่จะหดน้อยลงไปเรื่อย ๆ และความใกล้ชิดผูกพันที่ทั้งคู่มีต่อกันก็มากยิ่งขึ้น และในทางกลับกันความใกล้ชิดที่มี ก็ส่งผลให้ระยะห่างใด ๆ ที่มีน้อยลงไปอีกเช่นกัน ดังเช่น ในช่วงเกือบท้ายของหนังสือ นักล่าสัมผัสได้ว่า Mira กำลังดีใจอยู่กับเรื่องราวบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างรบ และเขาก็เรียกร้องที่จะรู้เรื่องนั้นให้ได้
What? He demanded in my head.
I don’t know what you’re talking about, I denied, but he words came across as far too giddy.
You’re too damn happy about something.
Possibly that I’m still alive.
No. Tell me, or I’ll find it on my own, Mira.
(หน้า 262-3)

มีฉากในตอนต้นเรื่องที่ Danaus ถูก Naturi ลากจากเรือลงไปในน้ำ และ Mira ก็ไม่ลังเลที่จะกระโดดลงไปช่วยทันที และเมื่อ Danaus บอกว่าเขาไม่คิดว่าเธอจะกระโดดลงไปช่วยจริง ๆ ก็ทำให้เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ฉากความรู้สึกของ Mira ที่ชัดเจนที่สุด เป็นช่วงที่ Danaus ไม่ยอมที่จะถูกทำให้หลับไป เพราะกลัวอันตรายจากเหล่าผีดูดเลือดที่จะเกิดขึ้นเมื่อนักล่าอย่างเขาช่วยตัวเองไม่ได้ และ Mira ปลอบประโลมเขา
“No one will touch you! I forbid it. You belong to me and me alone. I will be among the first to awaken and I will wake you. No Nightwalker or Naturi will touch you, I vow it.”
As I spoke, a dark, feral need rose up in me. I needed to pull him down to me and drain some of the blood from his neck. I needed to feel his blood coursing through my veins, marking him as mine. I needed for all in the nightwalker world to realize that none should lay a hand on the hunter. He was mine.
(หน้า 285)
ความคิดเหล่านี้นอกจากจะแสดงออกถึงความรู้สึกเป็นเจ้าของแล้ว ยังแฝงความรู้สึกอยากปกป้องลงไป และที่โดดเด่นอีกอย่างก็คือ วิธีที่พูด และปฎิบัติต่อ Danaus ระหว่างนั้นก็แสดงให้ถึงความละเอียดอ่อนที่ Mira มีให้ Danaus จริง ๆ ซึ่งแม้ว่าเวลาอื่นที่อยู่ด้วยกัน Mira จะเต็มไปด้วยท่าทีออกคำสั่ง โมโหร้าย หรือแม้แต่ประชดประชันก็ตามที

ทั้งหมดนี้เป็นการก่อร่างความรู้สึกอย่างช้า ๆ และในฐานะที่ทั้งคู่เป็นศัตรูข้ามเผ่าของกันและกันมาก่อน ก็ทำให้ความรู้สึกที่มีดูน่าเชื่อถือ และดูมีคุณค่าตามไปด้วย เพราะเมื่อย้อนไปดูตั้งแต่เล่มแรก พัฒนาการและความเชื่อมั่นที่มีต่อกันและกันถูกบ่มเพาะขึ้นมานั้นมีขึ้นมาทีละเล็กละน้อยจริง ๆ

อย่างไรก็มี หลังจากที่เล่มสองที่ Mira สามารถรับพลังจากพื้นโลกที่จุดบูชายันต์มาเป็นของตัวเอง (แม้ว่าจะเป็นอย่างไม่ตั้งใจก็ตาม) แต่ก็ทำให้เธอมุ่งมั่นมั่นจะควบคุมพลังให้ได้แทนที่จะให้พลังนั้นมาควบคุมเธอ ซึ่งทำให้เธอต้องขอความช่วยเหลือจากแม่มด และ Naturi อย่าง Cynnia และนำไปสู่การตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่เธอจะมีรากเหง้าของ Naturi อยู่ในตัว - ซึ่งคิดว่าประเด็นนี้ก็คงจะรอการพิสูจน์ต่อไปในเล่มหน้า ๆ

เมื่อพวก Mira จับตัว Cynnia ได้ ความเกลียดชังเผ่า Naturi ทำให้ Mira ปฎิบัติต่อ Cynnia ไม่ดีนัก เธอถูกขู่ฆ่าทุกครั้งที่ Mira ต้องการความร่วมมือ และต้องการให้ Cynnia เชื่อฟังคำสั่ง และการที่เจ้าตัวอยู่รอดมาได้ก็เพราะฐานะที่เป็นเจ้าหญิงและน้องสาวของ Aurora ราชินีของเหล่า Naturi ซึ่งทำให้อดคิดไม่ได้ว่าจะทำให้ Cynnia ซึ่งเป็นผู้บริสุทธิ์ (นอกเหนือไปจากการเป็นเผ่า Naturi แล้ว เธอไม่มีความคิดฆ่าใด ๆ อยู่ในหัวเลย และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ต้องการให้เหล่า Naturi อยู่ร่วมกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ บนโลกอย่างสงบเสียด้วย) จะถูกสภาวะแวดล้อมกัดกร่อนให้เปลี่ยนแปลง และทำให้มีเงื่อนไขที่จะทำร้ายทำลาย Nightwalker และโลกขึ้นมาด้วยความขมขื่นเกลียดขึ้นมา อย่างไรก็ตาม สถานการณ์กลับไปไม่เช่นนั้น เพราะที่สำคัญเธอเองก็ไม่กล้ากลับไปหาฝ่าย Naturi ที่อยู่บนโลก เพราะกลัวว่าจะถูกฆ่า (ดังเช่นที่กลับเป็นว่ามี Naturi ที่อยู่บนโลกวางแผนให้เธอเจอ Mira เพราะรู้ว่า Mira จะไม่ปล่อย Cynnia ที่เป็น Naturi ไว้แน่ เป็นทั้งการกำจัด Cynnia และยืนมือ Mira ฆ่าคน) อย่างใดก็ดี กลายเป็นว่า (สปอยล์) [Cynnia ระแคะระคายว่าพี่สาวต้องการฆ่าตัวเอง และดังนั้นจึงตัดสินใจมาอยู่ใต้การกักตัวของ Mira เพราะรู้ว่า Mira จะไม่ฆ่าเธอซึ่งเป็นน้องสาวของ Aurora อย่างแน่นอน และตอนจบที่ปรากฏให้เห็นว่าเธอวางแผนทั้งหมดไว้ และท้าทายอำนาจพี่สาวของตัวเองก็เป็นจุดหักมุมที่คนเขียนเขียนได้ดีเดียว]

มีจุดที่รู้สึกว่า ironic (ขอโทษที่นึกคำไทยคำนี้ไม่ออก) อยู่อย่างมากก็คือ Rowe ตัว Naturi ที่เป็นคนรักของ Aurora พยายามทำทุกอย่างให้ Aurora ได้กลับมาโลกตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ซึ่งก็รวมไปถึงการพยายามใช้มนต์ด้านมืดเพื่อเปิดประตูมิติด้วย ซึ่งนั่นก็ทำให้รูปโฉมเขาเปลี่ยนแปลงไป และสิ่งนี้ก็ทำให้ Aurora ขับไล่เขาออกไปจากเผ่า Naturi แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ภักดีที่สุด และคิดถึงแต่เธอที่สุดก็ตาม ซึ่งเป็นจุดที่น่าหัวเราะและน่าเศร้าไปพร้อมกัน

สำหรับตัว Aurora เอง มีการพูดถึงเธอมาตลอดในหนังสือทั้งสองเล่มแรก และเล่มนี้ แต่กว่าเธอจะปรากฏตัวก็คือตอนจบของเล่มสาม เราไม่ได้เห็นเธอหรือรู้จักเธอมากไปกว่าความจริงที่ว่าเธอเป็นราชินีของเผ่า Naturi ทั้งมวล และเมื่อเธอปรากฏตัวออกมา เธอก็เป็นเช่นนั้น และเป็นแค่นั้นจริง เพราะเธอคิดว่าเธอเป็นราชินี และทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับเธอ ตามความต้องการของเธอ ซึ่งการที่ถูกกักขังอยู่ต่างมิติก็อาจมีผลทำให้เธอสร้างโลกและความเชื่อของเธอขึ้นมาจนเป็นจริงตามที่เธอเชื่อว่าเธอเป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่างอีกด้วย ซึ่งสะท้อนได้เห็นจากคำพูดและการให้ความสำคัญกับตัวเองของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการขับไล่ Rowe ออกไป และการคิดจะฆ่าน้องสาวทั้งสองคนเพื่อจะกำจัดคนที่มามีอำนาจเหนือจากเธอออกไป

ทั้งนี้ ความคิดด้านลบของ Aurora ประกอบกับความไม่ลงรอยกันเรื่องการอยู่ร่วมกับเผ่าอื่นก็ทำให้ Aurora แตกคอกับ Cynnia ในตอนท้าย (สปอยล์) [ไปจนถึงขั้นที่ Cynnia ยอมให้ Mira ฆ่าพี่สาวตัวเองเพื่อที่เป็นราชินีคนใหม่มาปกครอง Naturi]

อย่างไรก็ตาม เรื่องในเล่มสี่ก็คงเข้มงวดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป เพราะ ผนึกถูกทำลายจน Aurora กลับมาที่โลกได้ แม้ว่า (สปอยล์) [Cynnia จะก้าวขึ้นมาเป็นราชินีอีกคนหนึ่ง และทำให้เผ่า Naturi แบ่งออกเป็นสองฝ่ายเมื่อ Aurora ยังไม่ตามก็ตาม ซึ่ง Naturi ก็อาจจะพักศึกการรบกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ เพื่อไปกำจัดศึกในบ้านก่อนก็ได้]

เห็นความเป็นไปได้ที่ Naturi จะกลับมาเป็นพันธมิตรร่วมกับเผ่าพันธุ์อื่น ซึ่งถ้าเป็นจริง แม้ Mira จะยอมรับความจริงตรงนี้ และเรียนรู้ที่จะไม่ฆ่า Naturi ได้ แต่ก็มีเผ่าพันธุ์อื่น และข้อสัญญาระหว่างกันอยู่ดี และที่สำคัญก็มีความเป็นไปได้ที่เผ่า Bori จะมีบทบาทต่อไปอีกด้วย (หวังว่าคงไม่ใช่การร่วมมือกับ Naturi เพื่อกำจัด Bori!) โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทีของ Danaus หลังจากได้รับผลกระทบจากการใช้คาถาไป

อยากอ่านเล่มสี่ เพราะท้ายเล่มสาม เหมือน Mira เริ่มเบื่อกับการอยู่กับที่ แม้ว่าจะต้องการได้กลับมาตลอดในสองเล่มแรกก็ตาม และคาดเดาไม่ได้ว่าเล่มสี่จะเป็นอย่างไร สรุปว่า ชอบ ชอบ ชอบ “Rich in details, rich in surprises!” ก็แล้วกัน ให้ B+

ปล. หนังสือชุดนี้ไม่เคยหาคำสรุปหรือเพลงดี ๆ ประกอบได้เลย อนิจจา!

About to be back

2009-10-13T01:23:00.001+07:00

I know I’ve been away for a little bit too long already. And so, I’m about to be back and review some soon!

At the moment, I’ve finished my Intro to Urban Fantasy writing for a friend’s blog (waiting for editing, tho). And will try to do some recent-read reviews as soon as poss. This is especially urgent since I begin to see too many are left unreviewed; of which among them are Dawnbreaker, Hunting Ground, and Darkness Calls!

And oh, Dawnbreaker still proves the series come as my top three!

Stolen by Kelley Armstrong

2009-08-26T23:53:00.003+07:00

หลังจากอ่านเล่มแรกจบ ก็ไม่แปลกอะไรที่จะอ่านเล่มสองต่อ .. แม้ว่าจะเนิ่นมาบ้าง เพราะระยะเวลาสำหรับการสั่งหนังสือ และระยะเวลาที่เริ่มอ่านก็ตาม

ขอบคุณ คุณเมย์แห่ง Mostly Romance ที่แนะนำหนังสือชุดนี้ให้อ่านอีกครั้งค่ะ!

ชนิด : Urban Fantasy/ Werewolves/ Magic/ Action Thriller
ชุด : Women of the Otherworld, Book 2

สืบเนื่องจากเล่มที่แล้ว เมื่อ Elena ปรับทัศนคติกับโลกรอบตัวเธอและยอมรับตัวเองในฐานะมนุษย์หมาป่าได้อย่างเต็มใจแล้ว เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่อยู่กับฝูง และ Clayton คนรักของเธออย่างมีความสุขมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ความสุขสงบไม่ได้มีอยู่ตลอดเสมอไป เมื่อเธอได้รับการแจ้งข่าวจากแม่มดอย่าง Paige ว่ามีการลักพาตัวเหล่า “ผู้ไม่ใช่มนุษย์” เกิดขึ้นอย่างลับ ๆ และแม้ว่าเธอจะมองว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งไกลตัว ซึ่งเธอและฝูงสามารถจัดการได้เองโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาเผ่าพันธุ์อื่น หากอันตรายกลับอยู่ใกล้ตัว Elena มากกว่าที่เธอคิด เพราะเป้าหมายต่อไปของการลักพาตัวก็คือตัวเธอในฐานะมนุษย์หมาป่าสาวเพียงคนเดียวไป

และดังนั้น เมื่อถูกจับตัวไป Elena จะต้องเดิมพันทุกอย่างในตัวที่มี – ทั้งไหวพริบ สติปัญญา กำลัง - เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดออกมาให้ได้

หนังสือเล่มที่สองในชุดมีการเริ่มต้นที่ดี แม้ว่าจะช้าไปบ้างในช่วงหนึ่งส่วนสามเล่มแรก แต่ว่าหลังจากนั้น การดำเนินเรื่องเป็นไปอย่างฉับไว รวดเร็ว และทันเกมมากขึ้น การที่ Elena เป็นคนเล่าเรื่องเหมือนเดิม หลังจากการอ่านเล่มหนึ่งก็ทำให้ผู้อ่านมีพื้นฐานความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละคร และตามเรื่องต่อไปได้โดยที่ไม่ต้องทำความรู้จักกับตัวละครอีก และในทางกลับกัน สิ่งที่ได้อ่านต่อไปก็ทำให้เข้าใจตัวละครในเชิงลึกมากขึ้น โดยที่คาดหวังและคาดเดาสิ่งที่จะเกิดได้ และจุดเด่นของ Kelley ที่ศึกษาด้านจิตวิทยามาก็ยังคงเด่นชัดและเป็นประโยชน์อย่างสูง เพราะทำให้สร้างภาพตัวละคร ทัศนคติ ความคาดหวัง ตลอดไปจนถึงแรงจูงใจ และวิธีคิดมีน้ำหนัก และมีมิติอย่างมาก ซึ่งนอกเหนือไปจากตัวเอกแล้ว ตัวละครอื่นก็ถูกสร้างภาพมาอย่างลึกเช่นกัน และทำให้เรื่องนี้สนุก และสมจริง

ชอบภาษาที่ใช้ในเรื่องและอารมณ์ขันที่ใส่เข้าไป ภาษาที่บรรยายไม่ใช่แค่การบรรยาย แต่การเลือกใช้คำทำให้สื่อถึงตัวละครนั้น ๆ ในฐานะคนเล่าเรื่องและถ่ายทอดบุคลิกลักษณะและวิธีคิดของตัวละครแต่ละตัวขึ้นมาอย่างชัดเจน และขับเน้นให้ตัวละครเหล่านั้นโดดเด่นมากขึ้น ซึ่งสำหรับเล่มนี้จุดที่จำได้มากที่สุด (เมื่อพิมพ์ถึงตรงนี้ โดยที่ไม่เปิดหนังสือประกอบ) ก็คือ ฉากที่ตัวละครอื่นทำให้พาหนะของเหล่าคนร้ายใช้การไม่ได้ โดยที่เธอและ Clayton ได้แต่ยืนดูเฉย ๆ โดยที่ไม่เข้าใจและไม่อาจมีส่วนร่วมได้ และการใช้คำและการบรรยายความก็ทำให้เรารู้สึกถึงความไม่รู้และงุนงงของ Elena ได้จริง ๆ

พูดถึงตัวละครหลัก เล่มที่แล้ว ทัศนคติและมุมมองโลกของ Elena ค่อนข้างกราดเกรี้ยว โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้า และเป็นเรื่องของ Clay แต่เล่มนี้หลังจากเข้าใจตัวเองและเข้าใจโลกรอบตัวแล้ว ความรู้สึกเหล่านี้หายไป เธอเปิดใจมากขึ้น (แม้ว่าจะไม่เปิดใจอย่างที่ควรเป็นที่จะรับรู้การมีอยู่ของเผ่าพันธุ์อื่น และการรับรู้สถานการณ์ตรงหน้าที่ทำให้เธอถูกจับตัวในที่สุดก็ตาม) และก็ซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง ในเรื่อง Clay มากขึ้น และดังนั้นก็ทำให้ชอบเธอได้มากขึ้น และคาดหวังกับเธอในเล่มนี้ด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะในฐานะ damn-hard-ass-kicking touch bitch ที่พร้อมจะสู้รบฆ่าฟัน –โดยไม่มีขีดจำกัดหรือข้อกำหนดใด ๆ - กับใครก็ตามที่ดาหน้าเข้ามา (และก็ชอบเธอในฐานะ realist มากกว่า Paige ที่ไร้เดียงสาไปจนถึงขึ้นซื่อด้วย)

รู้สึก”ป่วยใจ”อยู่บ้างที่อ่านเจอการลักพาตัวสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่นมาเพื่อทดลอง และใช้ชีวิตคนอื่นเพื่อเล่นสนุกส่วนตัว แต่เมื่อ Elena ถูกจับตัวมา และถูกปฏิบัติไม่ดี การที่ได้อ่านและรู้สึกเธอมาจากเล่มหนึ่งทำให้อ่านต่อไปได้อย่างสนุก อย่างแรกเพราะรู้ว่าเธอมีไหวพริบ และกำลังพอที่จะหาทางออกให้กับเหตุการณ์ที่เธอต้องเผชิญหน้า โดยเฉพาะกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าทั้งหลายที่หากเธอแก้เกมด้วยสติปัญญาไม่ทันก็หมายถึงชีวิตของเธอเอง และอย่างที่สองที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันก็คือ รู้ว่าในระดับหนึ่งเธอเป็นคนที่ไม่ยอมให้คนอื่นมาข่มเหงเธอฝ่ายเดียว หากแต่จะตอบกลับเป็นร้อยเท่า และดังนั้น เหตุการณ์หลายอย่างก็เสมือนความรู้สึกเป่าลมเพิ่มใส่ลูกโป่งเพื่อรอเวลาที่ลูกโป่งจะระเบิด – หรือรอเวลาที่ Elena จะโต้กลับ (จะว่าไปก็เป็นความรู้สึก slow build ในด้านความเจ้าคิดเจ้าแค้นแทนของคนอ่านก็ว่าได้) ซึ่งก็หมายถึงว่าอวสานกลุ่มคนร้ายที่คลุ้มคลั่งและเห็นแก่ตัวกำลังจะมา และมาถึงอย่างสาสม และรุนแรงเสียด้วย

อย่างไรก็ตาม ต้องสารภาพว่าเรื่องนี้ได้คะแนนเต็มในฐานะ Action Thriller มากกว่าจะเป็นไปในฐานะ Urban Fantasy เพราะอ่านไประแวงไป และลุ้นไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป และตัว Elena เองจะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นั้น ๆ อย่างไร และก็ทำให้ต้องอ่านไปหยุดไป เพราะเกิดความรู้สึกระแวงเหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา (เรียกว่า Edgy น่าจะตรงที่สุด) จริง ๆ แล้วตัวหนังสือ(น่าจะ) ไม่ได้โฆษณาตัวเองในฐานะ Action Thriller แต่กลับทำได้ดีกว่าหนังสือหลาย ๆ เล่ม และถือเป็นหนังสือแนวดีที่ดีมากเล่มหนึ่ง เมื่ออ่านจบทำให้คิดถึงเรื่อง Black Magic Woman เพราะนี่เป็นสิ่งที่ BMW พยายามทำและสัญญาว่าจะทำ แต่กลับไปไม่ได้และไปไม่ถึง

ให้คะแนนที่ B+ ถูกหักคะแนนไปเพราะการดำเนินเรื่องที่ค่อนข้างช้าในตอนแรก (เป็นจุดร่วมของหนังสือในชุดที่พบทั้ง 4 เล่ม ณ ขณะนี้ – จริง ๆ แล้วการดำเนินเรื่องช้าเพื่อปูเรื่องเป็นสิ่งที่ดี เพราะทำให้พื้นแน่น สมจริง และให้คนอ่านมีอารมณ์และความเข้าใจตามเนื้อเรื่องที่จะเกิดไปได้ง่ายและมีประสิทธิภาพ แต่ปัญหาของคนอ่านเรื่องมากและใจร้อนก็คือ ทนรออ่านให้เกิดการเผชิญหน้าดุเดือด และฉากบู๊ล้างผลาญไม่ไหว ซึ่งก็ต้องบอกว่าเป็นปัญหาส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับหนังสือแม้แต่น้อย) สรุปให้ว่า “She bites, and bites hard!”

น่าจะวิจารณ์ได้มากกว่านี้ แต่ได้แค่นี้ เพราะหาประเด็นจิตวิทยา และความสับสนทางจิต (ของคนวิจารณ์) ไม่เจอ

อย่างไรก็ตาม ได้เพลงที่เข้ากันกับ Elena อย่างยิ่ง นั่นก็คือ Bite You ของ Lene

Just cuz I push things fast
That don't mean you can tap that ass
Here comes the prechorus
This is how I do it

Just cuz I like don't mean I won't bite you

Just cuz I buy nice clothes
That don't mean you can wear me out
Just cuz u rub my back
Don't mean I wanna hit it right now
And just cuz I wear high heels
That don't mean this girl for sale
Here comes the prechorus
This is how I do it

Dayhunter by Jocelynn Drake

2009-08-01T00:02:00.005+07:00

Again, May of the blog MostlyRomance gave me the book, along with Jocelynn Drake's autograph and the phrase 'Stay out Venice' in it!! (In case you wonder why 'Stay out Venice'? and why 'Venice', you need to read it, and you will know we'd all better 'Stay out of Venice' with no doubt!) Nevertheless, May also gave me the teaser (What should I call it???!!!) with Jocelynn Drake's autograph and my name on it. And I think it is too crystal clear how delightful I have been!

Thank you to May. Thank you to Jocelynn Drake, and RT!

Genre : Urban Fantasy/ vampires/ bad elves
Series : Dark Days, Book Two
Publisher : Eos (April 28, 2009)
No. of page : 368

In the first book, our Nightwalker, Mira, learnt about the returning of Naturi, the bloody- thirsty, cruel elf being, from Danaus the Vampire Hunter. Both Mira and Danaus had to halt their natural antagonism and help each other fight back the coming-back-to-the-world Naturi. Still, a certain event/ situation at the end of the book, had strengthened their alliance, especially since the guy became the only one Mira could trust and rely upon.

In Dayhunter, Mira was ordered by Jabari, one of the three powerful elite Nightwalkers, to attend before the Coven in Venice. (The so-called Nightwalkers' capital, since the Liege, their absolute leader, and the Coven, the group of elites called Elders, live there. Read more on the the Coven and the Liege ) And she had no choice but to follow it by bringing Danaus and Tristan along with her.

Nevertheless, being surrounded by her own kind may not be less dangerous than battling with Naturi. Her reputation as well as her relationship with other Nightwalkers were never considered great from both her ability to control fire and her 'emigration' to New-World America, while the others preferred remaining in Europe. Consequently, not only did she need to survive from the fangs and nails of the same kind, but also had to play along the thoughts and plans of the three Elders, of which all seemed to had very agenda of their own for their own interest. And a series of great betrayals was about to take place, while the plan to come back of Naturi was also still on.

While the former focuses on battling the herds of Naturi constantly attacking the main characters, this book mainly sees the confrontation between Mira and the Nightwalkers in Venice. And so, the situations changed from fighting with swords and guns to leveling intelligence and wit, particularly when the Nightwalkers' society solely judged by power in form of strength, with the highest intensity in the court politics of Coven.

The relationship of Mira and Danaus was among other things developed in the book. As the former book both of them needed to fight together to detain Naturi, here they needed to join hand to survive from Nightwalkers around the Coven. This increased the level of their co-operation which in turned raised their trust in order to fight side by side even more. (Such degree was even seen by as a group of Nightwalkers that she betrayed her own kind by joining hand with the Hunter and/ or Mira was so strong and powerful that she could control a notorious Hunter.) For Mira herself, she clearly stated that her trust and confidence upon him became somewhat higher than that being put on her own kind. Like, from her thought ...

"He had hovered close on so many occasions while I slept that I now hated the idea of him not being there when the sun broke above the horizon. Danaus was my only sense of security in this world that was changing too fast. He threatened to destroy everything that I protected. But as the same time, he seemed to be the only one left trying to protect me." (p. 329)

Such trust and confidence was so much that she almost forgot the hostility between her and Danaus. Yet, his 'error' (Spoiler) [of believing a Nightwalker would kill human to save another Nightwalker, Danaus himself made an ill judgment by killing that Nightwalker before Mira .. without considering her attitude/ action towards the situation.] brought about a dangerously high level of disappointment and of being betrayed inside her.

Nevertheless, in the book it finally stated 'what our Nightwalker hunter really was' (Not just WHO he really was!) and that was not far from what I did expect. (Spoiler) [The man was Bori, the race similar to angels and demons; and his mother made a contact to gain power from demon and getting him as a result from the trade, which made him half human-half demon, or with the book's own terms, half human-half Bori.] And this is why he held religious belief dear as a life principle. He also did believe in absolute right and wrong, absolute good and evil without such gray area until knowing Mira. And for that, if we see her life went upside down once she met Danaus, his life then changed with no very different volume, and even far more unstable since what touched his life altering him was about faith and attitude.

Still, his distrust in the end of the book (Spoiler) [Actually it was about not trusting other Nightwalkers, rather than not trusting Mira. ] might confuse readers upon confidence and bond of the two. But at the deeper level, it does explain the profound connection between them. Reading through Mira's point of view may not clearly give us thoughts of Danaus, yet there were countless scenes that our Hunter became so concerned about her well-being and safety, and too concerned for just the one watching her back. One possible explanation is the man had been searching for her for long time and that determination in finding her had built at least the so-called attachment towards her (But this is not at all obvious beyond the wild interpretation of readers).

Personally, this conflict was neither for separating nor alienating the relations between both of them, but instead for displaying constant confidence and 'oneness' shown as 'You and me against the world' throughout the book. (Spoiler) [Not only did the betrayed feel betrayed and hurted, but also the mistake maker felt so guilty that he came unarmed to her in order to say sorry. Had he not trusted her, he could not have come to her without any single weapon. (Though he did possess the ability to kill Nightwalker from distant, as we learnt!) And that apology was not from guilt of killing, but from guilt of hurting her. ] Although the couple had been saying they were protecting each other in order to kill each other after ending the Naturi concern, it is more than obvious they could not kill the other afterwards!

Jabari's betrayal on Mira seemed grave and unforgivable in the first book, especially when he had been using her as a tool. Still, one thing on my mind is that the Nightwalker became so focused on result with no much consideration on means that he viewed exploiting and using people around him as acceptable and harmless. And thought he posed cold and indifferent front towards our Fire Starter through Book Two, deep down his confidence on Mira was rather strong, even this was for him seeing Mira as the one who, either knowingly or unknowingly, but eventually, moved and made the situation according to his directions and plans. This is particularly true since Jabari was a mastermind who both foresaw the outcome and knew Mira almost completely.

Dayhunter sees less-than-expected role and action of Tristan, but he by all means played his rather-significant role by motivating Mira to 'display' her power to other Nightwalkers around the Coven, and therefore gained their fear, and even respect. More importantly, the need to protect her so-called younger brother (if we consider that both Mira and Tristan shared the same 'Maker'.) drove her to accept him as part of 'family', or being under her protection, which was something our Fire Starter had tired to avoid. (Read more about the concept of Family ) This also led her to the confrontation with their Maker, Sadira, resulted in the latter seriously injured from her fire. Nevertheless, I must say I still see the potential of the younger Nightwalker in the future, even though he was poorly-made for entertaining reason, rather than carefully-made to be strong like Mira.

Off from the characters to the storyline, my own feeling is she was no different from conventional fantasy heroine for the reason that she needed to fight evil, and protect mankind with no choice. (Somewhat this came from her honor and inner responsibility as seeing no one intends to play the job, and so she needed to do it.) But what makes it urban fantasy still is beyond-imagination/out-of-control and one-thing-leads-to-another- and-another situations. This is because in Nightwalker, her goal was only seeing the Elder, particularly Jabari, to inform him about the coming of Naturi before heading back home. The set mission was clear just that, but that she was a seal to detain the entire Naturi race from entering the world. Although not realizing the truth before the end of the book, she was at that time commanded to find the triad creating the seal. In Dayhunter, she believed the task of coming to Venice was only for reporting the Naturi situations to the Elders in the Coven, but eventually the reason was Mira herself was an important 'pawn', (and player?) to set the outcome of Coven politics.

I must say Coven politics greatly added excitement and dimension to the book. Each character has his very own agenda set clearly in the mind; and even in the Coven, every Elder has truly different aims and goals. This means, in order to survive, Mira had to keep up with the game with all her might and wit, and be able to read others' minds. Such a survival is especially true with a number of great betrayals in the book. (Big Spoiler) [Since the Elders decided to join hands with a faction of Naturi already living on earth who enjoyed the status quo so much that they did not want the rest of their own kin to return. In return for being in the same league, those Naturi would kill the Liege for the Elders. This was because the Liege decided to advance the time of the 'Great Awakening' in, which would allow human to learn about the existence of the Nightwalkers, and therefore would also let them know about other kinds. (Witches, werewolves etc) As all the non-human races committedly agreed on the timing together, changing the time would undoubtedly bring war from all side towards Nightwalkers. This made the Elders needed to kill The Liege to end the conflict foreseen. Still, the decision of the Elders was divided, clearly seen from Macaire and Jabari. ]

As for the former, (Spoiler) [Macaire gave his full support in cooperating with Naturi because he believed that killing the Liege would destroy the present status quo and therefore made him the most powerful among both the Elders and Nightwalkers.] But for the latter, (Spoiler) [Jabari did not want any gathering with the Naturi and even did not want any changes in status quo. From past to present, he was the one with most power and most strength of the Elders. Yet, he wanted Mira to take the remaining seat, for him to be able to control her meant he took control over the Coven still. ]

And even taking the Coven seat was never ever in her mind (There were four Elders' seats, and one remained unoccupied still.), her capability and strength together with her independence from the Elders in Europe and influence in 'New World' made others strongly believed that she desired the seat. (While ironically, she wanted no involvement at all from the Coven, let alone wanting to become one!) Nevertheless, (Spoiler) [in the end, situations forced her to take the seat to help tip the balance anyway. ] Normally, being an Elder was possible only when the certain Nightwalker was an 'Ancient', who reached over age of million years. (Yet, in her case, being carefully made to ensure her ability to control fire remained, plus having several makers of Ancient Nightwalkers truly gave her strength beyond her age.)

Personally, I enjoyed Dayhunter more than Nightwalker. This is partly because I feel more familiar to the characters and the world created; yet importantly, I do fancy the 'battles of brain' throughout the book. Other Nightwalkers added to this book also helped me see how their world really functioned (The first book took place beyond their realm and therefore left us with no clear picture of Nightwalkers' society.) The book too showed relationship between Mira and other Nightwalkers and their attitude towards one another.

For me, the society of the Nightwalkers seemed ice-cold, selfish and power-thirst. This therefore let us see Mira clearer and better, particularly when she was very different from the others by holding honor and pride dear to her. (She emphasized on this two, while others on 'power'.) Still, the thing that we can not ignore is her ability to use fire greatly made her strong against other fire-feared Nightwalkers. Besides, being under Jabari's protection also gave her even more topdog position. Unlike other Nightwalkers, both luxuries spared her from bitterness and blissed her to go on her life happily, and more important, normally. And this is also a reason why I like her , when she tried to live, and live happily.

Still, it is made clear that Mira herself had no intention to hurt/ strike anyone first, yet if attacked, she would not stay still, but did fight back. This is especially true if the attacked was what she protected, the return would be much higher and deadlier. Such a scene

“Who am I?” I snarled, tightening my grip. Her eyes stared at me, confused and terrified. ….. She too has fed on poor, chained Tristan – she deserved to die, consumed in the flames that surrounded her. And she knew it.

“You are the Fire Starter,” she whimpered in a strangled voice.

“Tell them what I have done,” I commanded in a low, grating whisper. “Tell them that if anyone touches what belong to me, I shall hunt them down and collect their hearts for display in my domain. Remind them of what I am …” (p.161)

I see in the 'teaser' (Still, what is it to call?) that one selling point promoted by the publisher was a shade of paranormal romance in the series, with the cat-and-mouse chasing game between Mira and Danaus. From my view, I see the possibility between them, which made the series even more enticing. Yet so far, the relationship and the connection of the two were in forms of friends/ partners who tagged together against the world rather than in forms of lovers. (Of which one great connection was feeling each other's feelings and emotions, telepathy, as well as Danaus being able to control her.) Still, such partner relationship makes the story more alluring than lover ones. (And yes, I like it more!)

However, when thinking of the series as paranormal romance, in terms of relationship of only two characters, such romance was not yet happening. It seems that Mira had the so-called 'history' with a number of male characters, such as Jabari in the first book (though between them only occurred a good, good feeling and nothing more) and Valerio in the second one. Still, considered that the heroine herself had lived for more than 500 years, this was simply normal. (On the contrary, if she had NO relationship/ affairs at all, that would call NOT normal!!) Also, in the book, there was also a scene when she used sex for stress-releasing with not-Danaus character.

Dayhunter is graded as B++ (not so sure if there's much different from B+/A!). I can't wait to read Dawnbreaker released in September 2009. As the Seal has now been broken, and no different than Nightwalkers' side, there has also been a great betrayal among Naturi; more betrayal/destruction are just promised in Book 3. Somehow, the series become one of my most addicted and most favorite UF. (If being asked what I want to read most as UF series, I would say Dark Days / Sign of Zodiac/ Outcast (NOT in that order!) as my Top Three. And my sum-up for the book is "Politics and power struggle had never been this fun!"

Child of the Prophecy by Juliet Marillier

2009-07-31T23:16:00.003+07:00

เล่มสามในชุด..

(อ่านจบไปนานแล้ว แต่เพิ่งได้เขียน)

ชนิด : folklore/ Celtic/ historical/ fantasy
ชุด : Sevenwaters, book 3
สำนักพิมพ์ : Tor Books; 1st edition (June 16, 2003)
จำนวนหน้า : 596 หน้า

ตัวละครหลักในเล่มนี้คือ Fainne ลูกสาวของ Ciaran กับ Niamh ซึ่งจากเล่มที่แล้ว ทั้งคู่แต่งงานกันไม่ได้ เพราะความจริงที่ว่าทั้งคู่มีสายเลือดเดียวกัน (พ่อของ Ciaran คือ Lord Colum กับ Lady Oonagh และ Niamh ก็เป็นหลานตาของ Ciaran ซึ่งหมายถึงทั้งสองคนเป็นน้าหลานกัน แม้จะด้วยสายเลือดครึ่งเดียวก็ตาม)

[และสิ่งที่ตามมาก็คือทั้งคู่ถูกจับแยกกัน และ Niamh ถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อสร้างพันธมิตรทางการเมือง และถูกสามีของตัวเองทารุณกรรม อย่างไรก็ตาม ภายหลังเธอหนีไปได้ และทั้งคู่หนีไปใช้ชีวิตร่วมกัน]

สำหรับเล่มนี้ เริ่มต้นที่ Fainne ที่อาศัยอยู่กับพ่อเพียงสองคน (Niamh ตายไปตอนที่เธอยังเด็ก) และทั้งคู่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและสันโดษ Fainne ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด และต้องศึกษาเวทย์มนต์ตลอดเวลา สองพ่อลูกแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย โดยเพื่อนคนเดียวที่เธอมี และมนุษย์อีกคนที่เธอผูกพันด้วยก็คือ Darragh ลูกชายของกลุ่มเลี้ยงม้าเร่ร่อนที่ในช่วงแต่ละปีจะมาตั้งค่ายอาศัยอยู่ใกล้กับที่เธออยู่

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธออายุสิบหกปี พ่อของเธอให้เธอเดินทางไปใช้ชีวิตอยู่กับญาติคนอื่น ๆ ที่ Sevenwaters โดยไม่บอกเหตุผล หาก Lady Oonagh แม่มดร้ายผู้เป็นย่าของเธอบอกว่าหน้าที่ของเธอก็คือกลับไปเพื่อแก้แค้นให้กับพ่อและแม่ที่ต้องหนีมาใช้ชีวิตหลบซ่อนอยู่ด้วยกัน และขู่ Fainne ว่าหากไม่ทำตาม ก็จะฆ่าพ่อของเธอ

เมื่อไปถึง Sevenwaters ญาติของเธอให้การต้อนรับเธอ และในระดับหนึ่งเธอก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น แต่ทุกครั้ง Lady Oonagh ก็จะมาปรากฏตัวให้เห็น และขู่ให้เธอทำตามแผนทำลาย Sevenwaters ให้ได้ตามแผนที่วางไว้ ซึ่งในที่สุด ก็ทำให้เธอเป็นที่หวาดระแวงจน Liadan น้าสาวของเธอตัดสินใจพาเธอกลับไปอยู่ด้วยเพื่อที่จะคอยควบคุมเธอ

หากเมื่อ Lady Oonagh ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง Ciaran ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วย และกลายเป็นว่าแผนการที่เขาวางไว้สำหรับ Fainne ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

เล่าอย่างย่อ ๆ จะได้แบบนี้ ส่วนตัวเองไม่ชอบหนังสือเล่มนี้ (หรือให้พูดตามจริงก็คือหงุดหงิดจนโกรธ) ด้วยจุดใหญ่ ๆ สองจุด นั่นก็คือ ความรู้สึกที่ญาติของเธอมีต่อเธอ ซึ่งแม้ว่าทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Liadan จะดีใจที่ “ลูกสาวของ Niamh” กลับมา แต่ความเป็นจริงแล้วก็มีความหวาดระแวงผสมอยู่ด้วย ทั้งจากการที่เธอเป็นลูกสาวของ Niamh และการที่เธอเป็นหลานสาวของ Lady Oonagh สิ่งแรกทำให้ทุกคนหวาดระแวงว่าการที่เธอเหมือนแม่จะทำให้เธอสร้างปัญหาเชิงชู้สาวจากความไม่คิดขึ้นมาทุกเมื่อ และสิ่งหลังก็ทำให้ทุกคนคิดว่าแม่มดร้ายอยู่เบื้องหลังเธอเพื่อให้เธอทำเรื่องร้ายกาจ และดังนั้นความรู้สึกที่ญาติผู้ใหญ่มีให้เธอก็ไม่เต็มร้อย และทำให้เธอต้องรับผิดจากการกระทำของ Lady Oonagh อยู่หลายครั้ง

จุดที่สอง มีคำทำนายเสมอมาว่าเด็กในคำทำนายจะทำให้ชาวไอริชได้ดินแดนสำคัญคืนมาได้จากไบรตัน โดยที่ Johnny ลูกชายของ Liadan ถูกตีความว่าเป็นคนตามคำทำนายและมีหน้าที่เป็นผู้นำกอบกู้เกาะสำคัญคืนมา หากสิ่งที่คนทั่วไปไม่รู้ก็คือคนในคำทำนายจะต้องอาศัยที่อยู่เกาะนั้นอย่างโดดเดี่ยวตลอดไป ซึ่งตามความเป็นจริง ในฐานะผู้นำทางยุทธศาสตร์และผู้นำเชิงสัญลักษณ์เขาอยู่ที่นั่นไม่ได้ และในตอนจบก็กลายเป็น Fainne นั่นเองที่ยอมใช้ชีวิตโดดเดี่ยวและสันโดษอยู่ที่เกาะ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่พ่อของเธอวางแผนไว้ให้เธอตั้งแต่ต้น แม้เธอมารู้ภายหลังว่าพวก higher beings ทั้ง Old Ones และ Fair Folk วางแผนให้ Darragh อยู่กับเธอที่เกาะได้ แต่ก็ไม่เป็นการยุติธรรมกับเธอเลย หน้าที่ที่เธอได้รับมอบหมายเช่นนี้ดูจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย เธอไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งที่พวก Sevenwaters และไอริชต้องการก็ได้ ยิ่งเมื่อญาติของเธอปฎิบัติต่อเธอไม่ดีก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องเสียสละเพื่อพวกเขา เป็นทางออกที่ง่ายและเห็นแก่ตัวเกินไปที่พวก Sevenwaters และ Liadan ยอมรับเช่นนี้

ส่วนตัวเอง อย่างเล่มแรก (Daughter of the Forest) ยอมรับทางเลือกของ Sorcha ที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยให้พวกพี่ชายที่กลายเป็นหงส์ให้กลับเป็นคนได้ รู้สึกเข้าใจ และอยากเอาใจช่วยให้ทุกอย่างลงตัวได้ไว ๆ เพราะถึงที่สุดแล้ว การกระทำเช่นนั้นก็เป็นการทำเพื่อคนที่รัก และครอบครัว เป็นสาเหตุใกล้ตัวที่ทำให้เกิดอารมณ์ร่วมคล้อยตามไปได้ ในเล่มสอง (Son of the Shadows) แม้จะเหมือนว่าตัว Liadan ทำไปเพื่อชายคนรัก (และพ่อของลูก) แต่ถ้ามองให้ให้ดี ก็คือการทำใจตัวเอง และทำเพื่อให้ได้อย่างที่ตัวเองต้องการ ซึ่งที่สำคัญก็คือการทำเพื่อตัวเองเพียงเท่านั้นด้วย (ปฎิเสธไม่ได้ว่าความผิดหวังอย่างหนึ่งที่ Red มีต่อลูกสาวก็คือ การที่เธอเลือกผู้ชายที่ไม่คู่ควรมาเป็นสามี และต้องจากจากบ้านและครอบครัวไป) แต่ดังนั้น ในกรณีของ Fainne จึงไม่มีเหตุผลที่เธอต้องมารับผิดชอบแทนแต่อย่างใด

ในเรื่องนี้ Fainne เป็นตัวละครที่น่าสงสารที่สุด การก้าวออกไปสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย ประกอบกับความห่วงใยต่อสวัสดิภาพของพ่อทำให้เธอสับสน และแปลกแยกกับคนรอบตัว โดดเดี่ยวและหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา หากก็ต้องทนอยู่อย่างไร้ทางออก และเราก็รับรู้ถึงความรู้สึกเช่นนี้ของเธอตลอดทั้งเรื่อง และก็ทำให้รู้สึกหดหู่และเศร้าไปกับเธอ การที่พ่อของเธอให้เธอไปใช้ชีวิตที่ Sevenwaters ก็น่าจะเป็นเพื่อให้ได้รู้จักญาติและเข้าใจหน้าที่ที่เธอจะได้รับในภายหลัง แต่เขาก็ลืมคิดไปว่าวิธีที่เขาเลี้ยงดูเธอมาจะทำให้เธอไม่รู้จักโลก ไม่เข้าใจวิธีเข้าสังคม หรือแม้แต่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าได้

สำหรับการปิดฉากด้วยเหตุการณ์เล่มนี้ในชุดอาจจะรับได้ในฐานะวิธีแก้ปัญหาให้กับไอริชที่ได้ดินแดนที่ต่อสู้แก่งแย่งมาอย่างเนิ่นนานกับไบรตันคืน แต่ส่วนตัวไม่ชอบในฐานะวิธีปฎิบัติกับตัวละครอย่าง Fainne ซึ่งแม้ว่าชีวิตของเธอจะคุ้นเคยกับการอยู่อย่างสันโดษและแปลกแยกมาตลอดชีวิตก็ตาม แต่เธอไม่มีความจำเป็นต้องเสียสละตัวเช่นนี้ เมื่อจบเล่มนี้แล้วทำให้การรอคอยเล่มต่อไปกลายเป็นศูนย์ และความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตของ Liadan กับ Bran และกลุ่ม Painted Man หายไป ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ Liadan เติบโตและเห็นโลกมากขึ้น หรือว่าเธอต้องเอาตัวรอดไปพร้อมกับกลุ่ม Painted Man ที่ทำให้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เย็นชา และไม่มีความเห็นใจใด ๆ

อย่างไรก็ดี ตัวละครที่ได้เรียนรู้ และทำความรู้จักมากขึ้นก็คือ Eamonn เล่มที่แล้วทำให้เราเห็นภาพของเขาเป็นผู้ชายที่เจ้าคิดเจ้าแค้นและเห็นแก่ตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องความอาฆาตที่มีต่อ Bran แต่เมื่อมาดูเล่มนี้ เขามีสิทธิเต็มที่ที่จะโกรธแค้น เพราะแม้ว่าเขาจะถูกสร้างภาพให้เป็นผู้ร้าย แต่เราก็ต้องนึกถึงว่าในตอนต้นสิ่งที่กลุ่มทหารรับจ้าง Painted Man ทำกับเขาก็เลวร้ายไม่แตกต่างกัน (ฆ่าทหารพรรคพวกของ Eamonn ทีละคนต่อหน้าเจ้าตัว และบังคับให้ Eamonn ทนดู) และการที่เขายอมรับคมหอกแทน Fainne จนต้องตายในตอนจบก็ถือเป็นสิ่งที่น่าชื่มชมมาก แม้ว่าในเรื่องจะดูเหมือนเขาพยายามหาประโยชน์จากเธอ (ทั้งในด้านชู้สาวและการสืบข่าว) ตลอดเวลาก็ตาม ซึ่งอันที่จริงแม้แต่ญาติของเธออย่าง Johnny ก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมทำเช่นนั้นเพื่อเธอหรือไม่ และถ้าไม่มี Darragh ก็เป็นไปได้ว่า เธอสามารถจะมีอนาคตร่วมกับ Eamonn และเปลี่ยนแปลงให้เขาเป็นคนที่ดีขึ้นได้

เล่มนี้น่าเสียดายว่าตอนจบ Finbar จบชีวิตเพราะยอมตายแทน Ciaran ในฐานะพี่ชาย (แต่ความแค้นสามเล่มที่พี่น้อง Sevenwaters มีต่อ Lady Oonagh ก็สิ้นสุดลงเช่นกัน เพราะท้ายที่สุด Fainne ก็ฆ่า Lady Oonagh ได้สำเร็จ) ซึ่งกลายเป็นว่า เป็นตัวละครเพียงตัวเดียวที่รู้สึกผูกพันและไม่เคยรู้สึกว่าถูกทรยศ (จากการที่เปลี่ยนแปลงไปในตอนหลัง – ต่างจากพี่น้องคนอื่น ๆ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Liadan) เขาไม่ควรจบชีวิตที่นี่เช่นนี้ แต่ในอีกแง่หนึ่งการที่ถูกเปลี่ยนแปลงระหว่างการเป็นหงส์ก็หนักหนาและทำลายชีวิตเขามาตลอด

เล่มนี้ Conar แตกต่างจากเล่มที่แล้ว เพราะการที่สูญเสีย Ciaran ไป และได้ Fainne ที่เฉลียวฉลาด และรอบรู้กลับมา ทำให้เขา “เชื่อ” ขณะที่เล่มที่แล้วเขาเป็นคนที่ “ไม่เชื่อ” และมองโลกในแง่ร้าย แต่สำหรับ Liadan เปลี่ยนสภาพจาก “คนที่เชื่อ” เป็น “ไม่เชื่อ” ไปแล้ว – อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ไม่ชอบอย่างหนึ่งสำหรับ Conar ก็คือ แม้ภายหลังเขาจะเริ่มมองเห็นข้อผิดพลาดจากการกระทำของตัวเอง แต่ทว่าเขากลับแค่เสียใจมากกว่าจะลงมือแก้ไขอย่างจริงจัง

สรุปหนังสือเล่มนี้ว่า A distressingly encouraging story of a dutiful lonely girl. และตัดสินคะแนนให้ลำบากมาก เพราะไม่แน่ใจว่าคาดหวังมากไปไหม (หรือคาดหวังความสุขมากไปไหน) ให้คะแนนที่ B-/C+

Dayhunter by Jocelynn Drake (th)

2009-06-15T20:30:00.005+07:00

เล่มนี้ก็ได้มาด้วยความกรุณาของคุณเมย์แห่ง Mostly Romance อีกเช่นเคย และนอกเหนือจากหนังสือแล้ว ที่น่าตื่นเต้นไปกว่านั้นก็คือ ในหนังสือมีลายเซ็นของ Jocelynn Drake พร้อมกับคำว่า Stay out of Venice (ซึ่งถ้าอยากรู้ว่าทำไม ก็ต้องอ่านดู แล้วจะรู้ว่า “ควรจะ” Stay out of Venice จริง ๆ (อย่างไรก็ตาม นอกจากนี้ คุณเมย์ยังใจดีให้แผ่น teaser (ไม่แน่ใจว่าควรเรียกว่าอะไรดี??) แจกที่มีลายเซ็นต์ของ Jocelynn Drake เขียนชื่ออีฉันอีกต่างหาก) ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะกรี๊ดกร๊าดขนาดไหน

ขอบคุณคุณเมย์ และขอบคุณ Jocelynn Drake อย่างสูงค่ะ รวมไปถึงงาน RT ที่ให้โอกาสคนอ่านได้เจอคนเขียนด้วยนะคะ

ชนิด : Urban Fantasy/ vampires/ bad elves
ชุด : Dark Days, Book Two
สำนักพิมพ์ : Eos (April 28, 2009)
จำนวนหน้า : 368หน้า

จากเล่มแรก เมื่อ Mira ผีดูดเลือด (ที่ในเรื่องเรียกตัวเองว่า Nightwalker) ล่วงรู้ถึงแผนการกลับมาของ Naturi เผ่าพันธุ์เอลฟ์อันตรายจากนักล่าผีดูดเลือด Danaus แล้ว ทั้งคู่ต้องละทิ้งความเป็นศัตรูต่อกัน และหันมาจับมือกันเพื่อยับยั้งเหล่า Naturi ที่จะกลับมายังโลก อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์บางอย่างช่วงท้ายเล่ม ทำให้ความเป็นพันธมิตรระหว่างกันมั่นคงและแน่นแฟ้นขึ้น โดยเฉพาะเมื่อกลายเป็นว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่เธอพึ่งพาและไว้ใจได้

เปิดฉากมาเล่มนี้ Mira ต้องไปที่เวนิซเมืองหลวงของเหล่าผีดูดเลือด (ในฐานะที่ผู้นำของพวกผีดูดเลือด ทั้ง The Liege ผู้ปกครองสูงสุด และ Coven กลุ่มผู้นำที่เรียกว่า Elders อาศัยอยู่ที่นี่ - อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม ) ตามคำสั่งของ Jabari ผีดูดเลือดทรงพลังซึ่งเป็นหนึ่งในสาม Elders และเธอก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามคำสั่งโดยพา Danaus และ Tristan ไปด้วย

หากแต่การอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกับเธอ ไม่ใช่สิ่งที่อันตรายน้อยไปกว่าการสู้รบกับเหล่า Naturi แต่อย่างใด เมื่อชื่อเสียงและความสัมพันธ์ของ Mira กับเหล่าผีดูดเลือดด้วยกันไม่ดีนัก ทั้งจากความสามารถในการใช้ไฟของเธอ และจากการไปตั้งรกรากในดินแดนใหม่อย่างอเมริกา ขณะที่ผีดูดเลือดส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้ชีวิตในยุโรป และดังนั้นเธอก็ต้องเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือและเขี้ยวเล็บของพวกเดียวกัน ขณะที่ต้องอ่านความคิดและแผนการของเหล่า Elders ทั้งสามคนให้ทัน โดยเฉพาะเมื่อแต่ละคนดูเหมือนจะมีแผนการเฉพาะตัวเพื่อผลประโยชน์ของตน และการหักหลังครั้งยิ่งใหญ่หลายอย่างกำลังจะเกิดขึ้น โดยที่ขณะเดียวกัน แผนการกลับมายังโลกของพวก Naturi ก็ยังดำเนินอยู่ต่อไป

ขณะที่เล่มที่แล้ว เน้นไปที่ฉากสู้รบกับเหล่า Naturi ที่บุกมาโจมตีเป็นระยะ ๆ เล่มนี้กล่าวถึงการเผชิญหน้าของ Mira กับบรรดาผีดูดเลือดในเวนิซเป็นหลัก เปลี่ยนจากการสู้กับศัตรูต่างเผ่าพันธุ์มาสู้กับพวกเดียวกันเอง และสถานการณ์ก็เปลี่ยนจากการต่อสู้ใช้กำลังซึ่งหน้าด้วยอาวุธมาเป็นสู้ด้วยสติปัญญาและความเท่าทันใน Coven แทน เพราะว่าสังคมผีดูดเลือดตัดสินกันด้วยอำนาจในรูปแบบของความแข็งแกร่งเป็นหลัก และการเมืองของสังคมคอร์ทใน Coven ก็เข้มข้นที่สุด

ความสัมพันธ์ระหว่าง Mira กับ Danaus ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่พัฒนาไปในเล่มนี้ จะเห็นได้ว่าเล่มที่แล้ว ทั้งคู่ต้องจับมือเป็นพันธมิตรกันเพื่อยับยั้งเหล่า Naturi แต่เล่มนี้เป็นการจับมือกันเพื่อเอาชีวิตให้รอดจากวงล้อมของเหล่าผีดูดเลือดใน Coven และดังนั้น ก็ทำให้ทั้งสองคนต้องร่วมมือกันมากกว่าที่เคย พร้อมพัฒนาความเชื่อใจกัน และต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันไปมากกว่าเดิม (จนถึงขนาดที่ผีดูดเลือดจำนวนหนึ่งมองว่าเธอหักหลังเผ่าพันธุ์ตัวเองไปร่วมมือกับนักล่า และ/หรือ เชื่อว่าเธอแข็งแกร่งถึงขนาดที่สามารถควบคุมนักล่าได้) ซึ่งสำหรับตัว Mira เอง ในฐานะที่หนังสือชุดนี้มองจากมุมมองของเธอเป็นหลักก็ทำให้เราเห็นชัดว่าความไว้วางใจและเชื่อมั่นนี้ก็ถึงขั้นที่เธอเชื่อใจเขามากกว่าผีดูดเลือดด้วยกันเองอย่างที่เธอคิดว่า

“He had hovered close on so many occasions while I slept that I now hated the idea of him not being there when the sun broke above the horizon. Danaus was my only sense of security in this world that was changing too fast. He threatened to destroy everything that I protected. But as the same time, he seemed to be the only one left trying to protect me.” (p. 329)

และเกือบจะถึงขึ้นที่เธอลืมความเป็นศัตรูต่อกันไป ซึ่งเมื่อมีฉากความผิดพลาด (สปอยล์) [ที่ Danaus ลงมือฆ่าผีดูดเลือดอีกตัวต่อหน้าเธอ เพราะเชื่อว่าผีดูดเลือดตัวนั้นจะฆ่ามนุษย์เพื่อช่วยผีดูดเลือดอีกตัว โดยไม่ได้มองบทบาทหรือท่าทีของเธอต่อเรื่องนี้] ก็ทำให้ความรู้สึกผิดหวังและถูกทรยศของเธอรุนแรงมาก

อย่างน้อยในเล่มนี้ เราก็ได้รู้ว่า Danaus นักล่าของเรา “เป็นอะไร” (ไม่ใช่ “เป็นใคร”) และความรู้ที่ได้มาก็ไม่ต่างจากที่คาดไว้ (สปอยล์) [เขาเป็นพวก Bori เผ่าพันธุ์ที่เทียบได้กับเทวดาและปีศาจ และแม่ของ Danaus ก็ทำสัญญาเพื่อให้ได้พลังจากปีศาจ โดยมีเจ้าตัวเป็นผลลัพธ์ ในแง่นี้ก็ทำให้เขาเป็นลูกครึ่งมนุษย์-ปีศาจ หรือมนุษย์- Bori] และก็เพราะสิ่งที่เขาเป็นก็ทำให้เขายึดเหนี่ยวความเชื่อทางศาสนาเป็นหลักในการดำเนินชีวิตในเรื่อง เขาเชื่อในเรื่องความถูกผิด ความดีและความชั่วที่แบ่งแยกกันอย่างชัดเจนจนกระทั่งได้รู้จัก Mira ซึ่งในแง่หนึ่ง ถ้ามองว่าชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนแปลงกลับหัวกลับหางไปเมื่อเจอ Danaus ชีวิตของ Danaus ก็เปลี่ยนแปลงไปไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน และในระดับหนึ่ง อาจหนักหนายิ่งกว่า เมื่อสิ่งที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงเขาเป็นเรื่องของความเชื่อและมุมมองของชีวิต

อย่างไรก็ตาม ความไม่เชื่อใจของ Danaus ที่มีในช่วงท้ายเรื่อง (สปอยล์) [ซึ่งอันที่จริงก็เป็นการไม่เชื่อใจผีดูดเลือดตัวอื่น ไม่ใช่การไม่เชื่อใจ Mira แต่อย่างใด] อาจจะทำให้เราสับสนถึงความไว้วางใจและความผูกพันที่ทั้งคู่มีต่อกัน แต่เมื่อมองลงไปให้ลึก สิ่งนี้เป็นตัวอธิบายความเชื่อมโยงที่มากขึ้นซึ่งทั้งคู่มีต่อกันได้ดี การอ่านหนังสือจากมุมมองของ Mira อาจทำให้ไม่เห็นความรู้สึกนึกคิดของ Danaus ชัดเจนนัก แต่ในเรื่องก็มีฉากหลายฉากที่เจ้าตัวเป็นห่วงสวัสดิภาพและความปลอดภัยของเธออย่างมาก ซึ่งอาจจะมากกว่าในฐานะคนคอยระวังหลังให้กันและกันได้ จากเล่มหนึ่งสิ่งหนึ่งที่เหมือนจะเกิดขึ้นก็คือ นักล่าของเราตามหาเธอมาตลอดเป็นเวลานาน และความมุ่งมั่นนั้นก็เหมือนจะสร้างความรู้สึกที่อย่างน้อยที่สุดก็เรียกได้ว่าความผูกพันกับเธอด้วย – แต่สิ่งนี้ก็ไม่ชัดเจนนอกเหนือไปจากการตีความของผู้อ่านอย่างอีฉันแต่อย่างใด

ทั้งนี้ส่วนตัวมองว่าความขัดแย้งตอนใกล้จบนี้ ไม่ใช่เพื่อสร้างความแปลกแยกแตกแยกระหว่างตัวละครทั้งสองตัวแต่อย่างใด จุดเปลี่ยนผันเล็กน้อยนี้มีให้เห็นถึงความเชื่อมั่นและความเป็นหนึ่งเดียวที่มีมาในตลอดในลักษณะ You and me against the world ในเล่ม (สปอยล์) [เพราะนอกจากฝ่ายที่ถูกทรยศรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดมากแล้ว ฝ่ายที่ก่อเรื่องก็รู้สึกผิดจนถึงขั้นที่กล้ามาหาเธอโดยปราศจากอาวุธเพื่อขอโทษด้วย ซึ่งหาก Danaus ไม่เชื่อใจเธอแล้วก็ไม่น่าจะเดินมาหา Mira โดยที่ไม่มีอาวุธใด ๆ ติดตัว (แม้ว่าเขาจะมีความสามารถฆ่าผีดูดเลือดจากระยะไกลอย่างที่เรารู้ก็ตาม) และการขอโทษนั้นก็ไม่ใช่จากความรู้สึกผิดในการฆ่า แต่เป็นเพราะรู้ว่าทำให้เธอเสียใจ] ซึ่งเห็นชัดมากว่าแม้ทั้งสองจะคอยปกป้องกันและกันโดยบอกว่า เพื่อให้ตัวเองเป็นคนฆ่าอีกฝ่ายในภายหลังเมื่อจบเรื่อง แต่ก็ชัดว่าหลังจากนี้ ทั้งสองคนคงไม่สามารถฆ่ากันได้จริง ๆ

การทรยศ Mira ของ Jabari ในเล่มแรกดูเหมือนจะเป็นเรื่องร้ายแรง และไม่สามารถให้อภัยได้ โดยเฉพาะเมื่อเจ้าตัวใช้เธอในฐานะเครื่องมือมาตลอด อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่รู้สึกก็คือดูเหมือนเจ้าตัวจะมองเป้าหมายเป็นหลักโดยไม่เลือกวิธีการมากกว่าจะมองเรื่องการหลอกใช้หรือใช้ประโยชน์จากใครเป็นเรื่องเสียหาย และถึงแม้เขาจะมีท่าทีนิ่งเฉยและเย็นชาใส่ Mira มาเกือบทั้งเล่ม แต่ลึก ๆ ลงไปเห็นความเชื่อมั่นและไว้ใจที่เธอมีต่อ Jabari ในระดับสมควร แม้ว่าจะเป็นเพราะเธอเป็นคนที่เจ้าตัวรู้ว่าจะทำให้เหตุการณ์ดำเนินไปตามทิศทางที่เขาต้องการและกำหนดอยากให้เป็นได้ โดยเฉพาะเมื่อ Jabari เป็นจอมบงการที่อ่านเกมล่วงหน้าได้เป็นอย่างดี และรู้จักนิสัยใจคอของ Mira อย่างทะลุปรุโปร่ง

ผิดคาดนิดหน่อยที่บทบาทของ Tristan ในเล่มนี้มีน้อยกว่าที่คิด และไม่สลักสำคัญมากเท่าไหร่ แต่อาจจะสำคัญก็ได้ เพราะเขาเป็นตัวกระตุ้นให้ Mira สำแดงพลังของเธอให้เหล่าผีดูดเลือดที่อยู่ล้อมรอบ Coven เห็นเพื่อเป็นการประกาศอำนาจที่เธอมี และที่สำคัญ ความต้องการปกป้องที่เธอมีต่อผีดูดเลือดที่เปรียบเสมือนน้องชายของเธอ (ในฐานะที่ทั้งสองมี “ผู้สร้าง” คนเดียวกัน) ก็ทำให้เธอรับเขาเข้ามาเป็น “ครอบครัว” ซึ่งหมายถึงเข้ามาอยู่ใต้การคุ้มครองของเธอ (อ่านเพิ่มเกี่ยวกับความหมายของ “ครอบครัว” ) ทั้งที่ผ่านมา Mira หลีกเลี่ยงสิ่งนี้มาตลอด และสิ่งนี้ก็ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากึ่งต่อสู้กับผู้สร้างของทั้งสองคน ที่จบลงด้วยการที่ Sadira บาดเจ็บหนักจากไฟของ Mira – ทั้งนี้ ยังติดใจกับ Tristan อยู่ในแง่ที่สงสัยถึงบทบาทและความสำคัญในเวลาต่อไป แม้ว่า Tristan จะถูกสร้างมาเพื่อเป็นตัวสร้างความสำราญ ให้ความบันเทิง มากกว่าจะถูกสร้างให้แข็งแกร่งอย่าง Mira ก็ตามที

จากตัวละคร มาพูดถึงการดำเนินเรื่อง รู้สึกว่าตัวเธอไม่แตกต่างจากตัวละครใน conventional fantasy ที่ต้องสู้กับความชั่วร้ายที่ปกป้องโลก ปกป้องมวลมนุษย์ แต่สิ่งที่ยังคงเหมือน urban fantasy ก็คือสถานการณ์ที่เกินควบคุม/ คาดคิด และสิ่งหนึ่งนำไปสิ่งอื่นเรื่อย ๆ เพราะจะเห็นได้ว่า จากเล่มแรก เธอตั้งเป้าหมายตอนต้นไว้ที่การเจอ Elders ซึ่งก็คือ Jabari เพื่อแจ้งเหตุเกี่ยวกับ Naturi และจบสิ้นหน้าที่ของเธอไว้เพียงแค่นั้น แต่กลายเป็นว่าเธอมีค่าในฐานะเป็น “ผนึก” กัก Naturi เอาไว้จากโลก ซึ่งถึงแม้ในตอนต้นและกลางเล่มเธอจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เธอก็ได้รับมอบหมายให้ตามหาผู้ที่มีส่วนในการสร้างผนึกอยู่ดี และในเล่มที่สอง เธอคิดว่าเธอมาที่เวนิซเพื่อรายงานตัว และรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้บรรดา Elders ใน Coven ฟัง แต่ท้ายที่สุด เธอถูกสั่งให้มาเพราะการเป็นหมากตัวสำคัญที่สามารถกำหนดผลต่อการเมืองใน Coven

ทั้งนี้ การเมืองใน Coven ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เล่มนี้สนุก เพราะตัวละครที่ออกมาทั้งหมด แต่ละคนก็มีเป้าหมายและจุดประสงค์ในใจของตัวเองอย่างชัดเจน แม้กระทั่งใน Coven เองก็เห็นได้ว่ามีเป้าหมายของตัวเองที่แตกต่างกันไป และเพื่อจะเอาชีวิตให้รอด Mira ก็ต้องอ่านเกมให้ทัน โดยคาดเดาความต้องการและแผนการของตัวละครอื่นให้ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีการหักหลังยิ่งใหญ่จำนวนมากอยู่ (สปอยล์หนัก) [ โดยเฉพาะเมื่อเหล่า Elders ตัดสินใจร่วมมือกับ Naturi บางส่วนที่ไม่ต้องการให้พวกที่เหลือกลับมา โดยให้ Naturi ฆ่า The Liege เป็นการตอบแทน ทั้งนี้ก็เพราะ The Liege ตัดสินใจเลื่อนวันเปิดตัวการมีอยู่ของเหล่าผีดูดเลือดต่อมนุษย์เข้ามา อันจะเลื่อนกำหนดการที่มนุษย์จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเผ่าพันธุ์อื่นเข้ามาด้วย (ในหนังสือเรียกวันที่มนุษย์จะรู้เรื่องนี้ว่า Great Awakening) ซึ่งการเลื่อนกำหนดเข้ามาก็จะทำให้เกิดความขัดแย้งกับเผ่าอื่น ๆ อย่างมนุษย์หมาป่า แม่มด และนำไปสู่สงครามกับผีดูดเลือด เหล่า Elders จึงคิดฆ่า The Liege เพื่อตัดปัญหา] และดังนั้น ก็ทำให้เสียงของ Coven เอง แบ่งเป็นหลายกระแส เห็นได้ชัดที่สุดจาก Macaire และ Jabari

เนื่องเพราะสำหรับฝ่ายแรก (สปอยล์) [Macaire สนับสนุนการร่วมมือกับ Naturi เต็มที่ และหวังว่าการฆ่า The Liege จะทำลายความสมดุลเดิม และทำให้เขามีอำนาจมากที่สุดในหมู่ Elders หรือแม้แต่กับเหล่าผีดูดเลือดได้] แต่สำหรับฝ่ายหลัง (สปอยล์) [Jabari ไม่ต้องการให้เกิดการร่วมมือกับ Naturi และยิ่งไม่ต้องการให้สถานภาพปัจจุบันเปลี่ยนแปลง เพราะจากที่ผ่านมาถึงปัจจุบัน ตัวเขาแข็งแกร่งและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดา Elders ที่มีอยู่สามคน อย่างไรก็ตาม เขาต้องการให้ Mira รับตำแหน่ง Elders ที่ว่างอยู่ เพราะการที่เขามีอำนาจเหนือเธอก็หมายถึงเขาจะกำหนดทิศทางเสียงของเธอและคุมเสียงใน Coven ต่อไปได้]

และแม้เจ้าตัวจะไม่คิดมีตำแหน่งใด ๆ ใน Coven (เก้าอี้ของเหล่า Elders มีอยู่สี่ที่ และปัจจุบันก็ว่างอยู่ที่หนึ่ง) แต่เพราะความสามารถและความแข็งแกร่งของ Mira และการเป็นอิสระจาก Elders ในยุโรป รวมไปถึงไปมีเขตอิทธิพลของเธอเองในอเมริกา ก็ทำให้ผีดูดเลือดทั้งหลายเชื่อว่า เธอปรารถนาตำแหน่งนั้น โดยที่เธอไม่เคยคิดถึงตำแหน่ง หรือความเป็นไปได้ในการมีตำแหน่งเลย (ทางกลับกัน เธอต้องการความเกี่ยวข้องที่น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้จาก Coven ด้วยซ้ำ) แต่ท้ายที่สุดแล้ว (สปอยล์) [ช่วงตอนจบ เพราะสถานการณ์ที่บีบบังคับ ก็ทำให้เธอต้องรับตำแหน่ง Elders เพื่อถ่วงดุลอำนาจอยู่ดี] ทั้งที่ปกติแล้ว การเป็น Elders จะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อผีดูดเลือดตัวนั้นเป็น Ancient แข็งแกร่งจากการมีอายุเกินพันปีเท่านั้น (แต่กรณีของเธอ เธอถูกสร้างอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้พลังในการใช้ไฟของเธอหายไป และการมีผู้สร้างหลายคนที่ต่างเป็น Ancient ทั้งสิ้นก็มีผลอย่างสูงต่อความแข็งแกร่งเกินอายุของเธอด้วย)

เทียบ Dayhunter แล้ว ชอบมากกว่า Nightwalker ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรู้จักตัวละครและโลกของตัวละครจนคุ้นเคยมากขึ้น และที่สำคัญชอบการสู้ด้วยสมองและความรู้เท่าทันเช่นนี้มาก และการที่มีเหล่าผีดูดเลือดอื่น ๆ เข้ามาก็ช่วยให้เห็นความเป็นไปในโลกนี้ได้ดี (เล่มแรก มีผีดูดเลือดเข้ามาน้อยมาก ทำให้ไม่เห็นถึงสภาพสังคมจริง ๆ แต่อย่างใด) และที่สำคัญ ทำให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของตัวเอกกับบรรดาผีดูดเลือดอื่น และท่าทีที่ต่างฝ่ายมีต่อกันอยู่ ซึ่งสภาพสังคมผีดูดเลือดที่เย็นชา เห็นแก่ตัว และกระหายอำนาจทำให้เห็นภาพของ Mira ดีขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเธอแตกต่างกับตัวอื่น ๆ ที่ทรนง และยึดถือเกียรติ และศักดิ์ศรีเป็นเรื่องสำคัญ (ขณะที่ตัวอื่นเน้น “อำนาจ”) ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ปฎิเสธไม่ได้ว่าทำให้เธอยังคงเป็นเช่นนี้ได้ก็คือ ความสามารถใช้การใช้ไฟ ขณะที่ผีดูดเลือดทั่วไปกลัวไฟ ส่งผลให้เธอแข็งแกร่งพอที่จะป้องกันตัวเอง ผนวกกับการอยู่ใต้อารักขาของ Jabari ก็ยิ่งทำให้เธอเป็นที่ครั่นคร้ามมากยิ่งขึ้นไปอีก ซึ่งการเป็นอิสระนี้ทำให้เธอยังคงมีความสุขและดำเนินชีวิตประจำวันไปได้เป็นปกติ โดยที่ไม่มีความขมขื่น หรือเกลียดชังเหมือนผีดูดเลือดตัวอื่น ๆ ด้วย และก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชอบเธอ เพราะเธอพยายามใช้ชีวิต และพยายามที่จะมีความสุข

ขณะเดียวกัน เห็นได้ชัดว่า ตัว Mira ไม่ทำร้ายใครก่อน แต่ขณะเดียวกันก็จะไม่อยู่เฉย/ พร้อมจะตอบโต้กลับถ้าใครมาทำร้ายเธอ และโดยเฉพาะสิ่งที่เธอปกป้อง ซึ่งทำให้เธอพร้อมจะตอบกลับแรงกว่าเดิม (อยากจะเรียกเธอว่า Rose-type เสียจริง ปกป้องดูแลตัวเองได้ขนาดนี้!) ซึ่งฉากป้องกันตัว/ ปกป้องนี้ก็เห็นได้ชัดถึงทัศนคติ และความแกร่งของ Mira เมื่อเธอโต้กลับเหล่าผีดูดเลือดที่ทำร้าย Tristan ซึ่งมาอยู่ใต้การคุ้มครองของเธอ

“Who am I?” I snarled, tightening my grip. Her eyes stared at me, confused and terrified. ….. She too has fed on poor, chained Tristan – she deserved to die, consumed in the flames that surrounded her. And she knew it.

“You are the Fire Starter,” she whimpered in a strangled voice.

“Tell them what I have done,” I commanded in a low, grating whisper. “Tell them that if anyone touches what belong to me, I shall hunt them down and collect their hearts for display in my domain. Remind them of what I am …” (p.161)

เห็นในใบ teaser (หรือเรียกอะไรดี?) ว่า จุดขายอย่างหนึ่งที่สำนักพิมพ์โฆษณาก็คือชุดนี้เป็น paranormal romance ด้วย เพราะเกมไล่จับและความสัมพันธ์ระหว่าง Mira และ Danaus ซึ่งทั้งนี้ส่วนตัวเห็นว่าความน่าจะเป็นไปได้ระหว่าง Mira และ Danaus ทำให้หนังสือน่าติดตาม แต่จนถึงปัจจุบัน ความสัมพันธ์และความเชื่อมโยงระหว่างกันก็เป็นไปในลักษณะเพื่อน/คู่หูที่จับมือกันต่อสู้กับโลกมากกว่าจะมีความหวานชื่นใด ๆ เกิดขึ้น (ถึงแม้การเชื่อมโยงสำคัญอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นก็คือทั้งสองคนสามารถรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย และสื่อสารทางจิตกันได้ รวมถึงการที่ Danaus สามารถควบคุมเธอได้ก็ตาม) ซึ่งก็ทำให้เรื่องน่าติดตามอ่านมากกว่าการได้จะเห็นความสัมพันธ์ที่เร่าร้อนระหว่างกันด้วย (และก็ชอบแบบนี้มากกว่า)

อีกอย่างหนึ่งก็คือ ถ้าคิดว่าการเป็น paranormal romance คือความสัมพันธ์ของตัวพระ-ตัวนางเพียงสองคน สิ่งเหล่านี้ก็ยังไม่เกิด เพราะเหมือนว่า Mira จะมีความหลังกับตัวละครหลายตัว อย่าง Jabari ในเล่มแรก (แต่ก็เป็นแค่ความรู้สึกที่ดีมากต่อกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น) และกับ Valerio ตัวละครอีกตัวที่ออกมาในเล่มสอง ซึ่งก็ไม่น่าเป็นสิ่งที่ผิดปกติอะไร เพราะเธออยู่มานาน การจะอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีความสัมพันธ์/ ปฎิสัมพันธ์กับใครคงเป็นเรื่องผิดปกติยิ่งกว่า และเล่มนี้ก็มีฉากที่เธอใช้เซ็กซ์เป็นทางระบายความเครียด โดยที่ไม่ใช่กับตัวเอกแต่อย่างใดด้วย

ให้คะแนนที่ B++ (สรุปว่าต่างจาก B+/A ไหมนะ?) รอ Dawnbreaker เดือนกันยา ด้วยใจระทึก เพราะบัดนี้ผนึกถูกทำลายแล้ว และเล่มสามก็คงจะยิ่งวุ่นวาย เพราะในหมู่ Naturi ก็มีการหักหลังใหญ่หลวงไม่แตกต่างกันเท่าใด เรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในบรรดาเรื่อง urban fantasy ที่ติดไปแล้ว และถ้านับว่าอยากอ่านอะไรที่สุดในฐานะเรื่องชุด ตอนนี้ ก็คือ Dark Days / Sign of Zodiac/ Outcast เป็น Top Three อยู่ (แม้ชอบ Spiral Hunt ในฐานะหนังสือมาก แต่ไม่แน่ใจในฐานะชุด) ส่วนบทสรุป ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่เคยคิดออกเลย Politics and power struggle had never been this fun!

City of Souls by Vicki Pettersson (eng)

2009-06-02T01:04:00.014+07:00

"Memories are just silent promises you once made to yourself. The moment is all that matters.”
-p.142-

Actually the release date of the book is around the end of June 2009; yet, knowing I have became attached to the series, May of Mostly Romance kindly did lend me the Advance Uncorrected Proof/ Not For Sale copy she got from RT. Mega, mega big thank you to her, and of course, to Vicki Pettersson and RT for such a happy, early reading!!

Genre : Urban Fantasy / Epic / Superheroes
Series : Sign of the Zodiac, Book 4
Publisher : Eos (June 30, 2009)
No of page : 368

Here comes the fourth in the Sign of the Zodiac series, City Of Souls. As from the former book, upon returning the borrowed aura back to her changeling, Joanna accidentally transferred that of her own as well. And such a seemingly small error made everything went all wrong. Scariest of all, the Light Manuals could not be recorded; their superheroes power became weak, where at the same time the Shadows grew stronger.

The Light power decreased at alarming rate when the safe zones were no longer safe zones and one member of the troops got seriously attacked. Everyone started either suggesting or forcing Jo to put her priority in fixing her broken changeling. Yet, no one knew how to do that and her only solution seemed to lie in a guy named Jaden Jacks, the only one said to also break and yet fix his changeling. This meant the next question came, no one, again, knew about the location of the guy. Since he was somewhat rumored to be in the mythical world of Midheaven. Jo had no choice but to enter that place, where she led a journey no less dangerous and life-risking than in the battle with the Shadows!

In my view, this book is rather different from the first three. Perhaps fewer pages (where the other three are all with 400-something pages.) made the story went more compact, more fast-pacing and more direct to the point than ever. This means the former in the series saw her unknowingly made mistakes and had to take time to remedy and correct her action, but in City Of Souls, Jo herself hardly acted wrong as often as she did in other books, which cut off all her diverted action and detour and therefore save her time. As for Finding a way to fix her changeling by getting a clue from entering Midheaven, her so-called mission was quite clear, thought not the means.

The best thing I love and makes me hold Vicki Pettersson (or VP from now) dear is her ability to create the great path of development for Joanna while she encountering countless series of situations. Although the aim of each book was to meet with the sign already foretold, the author never fails to emphasis the growing, maturing aspect of Joanne; which automatically makes the books themselves both situation driven and character driven. The first book, she learnt to accept herself as who she was, and stop internally hating herself and the world around. The second she understood being and working as a part of the team as well as trusting them, rather than just acting alone on her own as she had been doing for all her life. The third book came the lesson of letting go of the past and moving to the future (The sense came clearest when she let go of her ex-lover, Ben.), and an importance of sharing life with someone in the fourth. All of this proves how well-structured and well-written books VH has been doing for both main plot (s) and sub details. As for the latter in the fourth book, I truly like the bizarre world structure and crazy set of rules applied to Midheaven, which seems both familiar and mysterious at the same time. Such a detail makes me wonder whether there will be more on that world, especially after Jo left parts of hers there. (Spoiler) [She somewhat lost poker chips with her superpower in the game, and so lost her ability according to the chips.]

Another thing I felt for Joanna here is she seems to be a bit less bitter and gentler. This might came from the fact that she hated herself less and loved herself more. I like the part of the book when Felix, another troop member, talked to Jo about the significance of having someone to rely on and to go back to, which helped her to realize her feelings towards Hunter, and consequently make a move towards him. (Spoiler) [Even though the situation between them turned oh-so upside down in the end.]

I must confess my hatred for Warren is going stronger and stronger with each book. (Sorry for all his fans, if there is any! Although he’s the troop leader, he is the very reason I can not finish the novella in Holidays Are Hell. Can't read it when he's moving around in there!) Too much focusing on big picture, the man himself became rather so cold-blooded that he reached the word selfish. (If we consider selfish in terms of choosing side and do everything for the sake and interest of the side without caring enough about others.) He may be labeled as a Machiavellian man, yet he treated others too much as a pawn and a weapon, but not a person. The guy was also so possessed with 'owning' the Kairos that he tried to eliminate everything and everyone that ever became influential or important to Joanne. It is also strange that Warren's purpose for fighting with Shadows was for protecting the innocent. But then, he held no hesitation or reservation if he had to kill any of that obstructing in his way and his aims. And Jo? She made it clear in the early books that her sole purpose was to survive, a purpose for her very self, but then she hardly thought of killing or even harming anyone. Her notion on this was obviously shown in the last page of the book. “One person, I thought, as the neon blurred before me was an entire world.” Seeing people as a number through Warren's eyes was totally different from seeing people as a person through Joanne's eyes!

Though somewhat annoyed by her decision and action, I enjoy Joanne's characteristic from the very first book. As for being the Kairos, there was so much expectation placed upon her, for her to do the right thing, for her to do NO wrong. Still, our lady was no different from anyone. She could be right, she could be wrong. She could do right, she could do wrong. When she entered the world of Superpower and Superheroes she had no acquaintance with, it was natural for her to make a mistake, and therefore live and learn. This, when VP wrote her so, it greatly reflects Jo as an ordinary person who just happened to have a super power and super ability, which also makes a perfect sense for me.

As much as I have loved the books, the point I do not know whether I should praise VP or scream at her is her bold creativity in writing two major twists in City Of Souls. The first was (Spoiler) [Jo giving her power to her broken changeling in order to save the child's life, and in return becoming a mere mortal at the end of the book.], which went according to the Forth Sign (Spoiler) [which was stated, too, at the very end that‘The Kairos will sacrifice herself for a mere mortal. (p. 351)]. Also, the Second was (Spoiler) [Eventually, Jaden Jacks was Hunter!!! And everything he did was for returning to his wife in Midheaven. *screaming me*]. Actually, although the former got more effect on her, I can not (yes, can not, NOT could not) stop myself from being too speechless, stunned, and even shocked for the latter – I guess I have become too fond of a particular character, especially when I see the possibility in the early books and put my mind into that.

And so, as a reader who reads through VP's twisting storylines, City of Souls is graded as B+/A; but as a reader who follows the life of Joanna Archer, the grade is B+. My sum-up is“a hard reality, yet appealing life of Joanna Archer. One of my bestest, most favorite on-going UF series with details and attitude ... still!” Though I did believe I would finally see her happily-ever-after in this book, the cold/ugly reality aspect is still on. And I just wonder what will become of her in the fifth book, since what happened to her, and turned it back on her was what she had been struggling and fighting for, and she so deserved it all. (Well, the only best thing happened to her here was finally eliminating of Regan.)

Joanna and Hunter
Actually, one of the reasons I keep reading the series is Hunter and his possibility with Jo. There seemed to be a possibility, but the couple never at all reached beyond that. Although, as a reader, I was somewhat grown tried of pushing them together, City of Souls made me enjoy the prolonged period. I found the importance of giving Joanna time to considering her life and going slowly on being attached to someone. (If she had found her way with Hunter in the very first books, that could have been too early, considering that she had too many things running in her mind and yet had to adjust to a new life before her.) I like the way she became so certain of her slowly-built feeling that she was bold enough to act and 'chase' Hunter in the middle of the book. And for that, it reminded me of the song In The End by Kat De Luna.

I'm the textbook definition of a rebel
I see the crowd movin' left and I gotta go right
I'm always in some trouble
To me life ain't fun unless you're in a good fight

So the more you're good to me
The more I try to get you to leave

All my life I've made excuses
Pushing you away, saying that you're not for me
All my life I've ran from you, babe
I tried everything
In the end it was you..

(Spoiler) [Still, as mentioned before that finally the most desired person for Hunter was NOT Joanna but his Shadow wife in Midheaven. For that, he had gone so far even to betray Joanna and the troop by conspiring with Shadow like Regan.] This, considered all the things in the first three and more than half of the fourth book, was more than an unexpected ending. Although I saw before the possibility of (Spoiler) [Hunter's betrayal], I only saw that with Jo for a reason. And I'm eventually sad and sorry for my over-confidence.

And, as usual and again, I found a song for this too! Here is I Don't Believe You by Pink, the sad and heart-breaking ballad is just right here!
I don't mind it
I don't mind at all
It's like you're the swing set and I'm the kid that falls
It's like the way we fight, the times I've cried, we come to blows
And every night the passion's there so it's gotta be right, right?

I don't mind it
I still don't mind at all
It's like one of those bad dreams when you can't wake up
Looks like you've given up, you've had enough
But I want more no I won't stop
'cause I just know you'll come around... right?

And here, already yearning for the coming book!!!

-------

Other related reviews (in Thai)

The Scent of Shadows

The Taste of Night

The Touch of Twilight

City of Souls by Vicki Pettersson (th)

2009-06-02T00:52:00.009+07:00

"Memories are just silent promises you once made to yourself. The moment is all that matters.”
-p.142-

หนังสือออกจริงช่วงปลายเดือนมิถุนา 52 ก็จริง แต่คุณเมย์แห่ง Mostly Romance ก็กรุณาให้ยืมฉบับ Advance Uncorrected Proof/ Not For Sale มาให้ได้อ่านก่อน ดีใจเป็นที่สุด ขอบคุณทั้งคุณเมย์ ตัว Vicki Pettersson แล้วก็งาน RT เป็นที่สุด อ่านอย่างอารมณ์ดีมีความสุขจริง ๆ ค่ะ :D

ชนิด : Urban Fantasy / Epic / Superheroes
ชุด : Sign of the Zodiac, Book 4
สำนักพิมพ์ : Eos (June 30, 2009)
จำนวนหน้า : 368 หน้า

มาถึงเล่ม 4 ในชุดแล้ว City Of Souls สืบเนื่องมาจากเล่มที่แล้ว เพราะความผิดพลาดบางอย่างทำให้ระหว่างที่ Joanna คืนพลังที่เธอยืมมากลับไปให้ changeling (เด็กที่คอยช่วยเหลือซุปเปอร์ฮีโร่) เธอกลับใส่พลังของเธอลงไปด้วย และดังนั้น เมื่อ เด็ก changeling ดังกล่าวได้รับพลังของเธอไป ก็ทำให้ทุกอย่างรวนไปหมด เพราะว่า Manuals ไม่สามารถบันทึกเรื่องราวใด ๆ ของฝ่าย Light ได้ ทำให้ฝ่ายนี้อ่อนอำนาจลงไป ซึ่งขณะเดียวกันก็ทำให้อำนาจของฝ่าย Shadow เพิ่มมากขึ้น

สิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะเป็นคำตอบให้ Jo ได้ ก็คือ ชายที่ชื่อ Jaden Jacks คน ๆ เดียวที่เคยแก้ความผิดพลาดอย่างเดียวกับที่เธอเผชิญอยู่ และเบาะแสเดียวที่เธอรู้ก็คือ ไปที่ Midheaven สถานที่ในตำนานซึ่งน่าจะให้เธอเจอคำตอบที่เธอต้องการได้ ซึ่งแน่นอนว่าการผจญภัยในมิติลึกลับเช่นนั้น ไม่ได้โลดโผนเสี่ยงตายน้อยไปกว่าการสู้กับเหล่า Shadow เลย

ในความเห็นส่วนตัว เล่มนี้แตกต่างจากสามเล่มที่ผ่านมาพอสมควร อาจจะเป็นเพราะจำนวนหน้าที่น้อยลงไปกว่าเดิม (สามเล่มก่อนอยู่ที่ประมาณ 400+ หน้าทั้งสิ้น) ทำให้การดำเนินเรื่องกระชับ ฉับไว และตรงประเด็นขึ้นกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะในแง่ที่ตัวของ Jo ไม่ค่อยทำความผิดพลาดใด ๆ อย่างที่เคยทำมาในเล่มก่อน ซึ่งในเล่มเหล่านั้นจะต้องมีทั้งช่วงที่เธอทำสิ่งผิดพลาด และตามแก้ข้อผิดพลาดเหล่านั้น แต่เล่มนี้ เธอไม่อ้อม หรือหลงทางใด ๆ เลย เป้าหมายที่คือการรักษาตัวเด็ก changeling เพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ โดยการตามหาตัวคนคนเดียวที่รู้วิธี ด้วยเบาะแสใน Midheaven ถือว่าภารกิจในเล่มที่เธอได้ค่อนข้างชัด .. ถึงแม้ว่าวิธีการจะไม่ชัดเจนก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่ชอบที่สุด และถือว่าคนเขียนทำได้ดีที่สุด ก็คือ การสร้างพัฒนาการการเติบโตของตัว Joanna เอง ระหว่างที่สร้างเหตุการณ์ต่าง ๆ ในแต่ละเล่มให้เธอเผชิญ ถึงแม้ว่าเป้าหมายของหนังสือแต่ละเล่มคือการได้พบกับเหตุการณ์เฉพาะ ๆ ที่เรียกว่า Sign ก็ตาม แต่คนเขียนก็ไม่ละเลยที่จะให้เรารู้สึกถึงการเติบโตของตัวละครไปด้วย ทั้งชุดเป็นทั้ง situation driven และ character driven ไปพร้อมกัน จากเล่มแรก เธอเรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเองอย่างที่เป็น ไม่อยู่ด้วยความเกลียดชังโกรธแค้นตัวเองหรือโลกไว้ข้างใน เล่มที่สอง เธอได้รู้จักการอยู่ร่วมและทำงานเป็นกลุ่มกับเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่คนอื่น ๆ และเริ่มเข้าใจถึงการไว้วางใจคนอื่นเป็น และเล่มที่สาม ก็เป็นการเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไปข้าวหน้าโดยไม่ยึดติดกับอดีต (เห็นได้ชัดที่สุดจากการปล่อยมือจาก Ben คนรักเก่าของเธอ) ทั้งหมดนี้ทำให้รู้สึกว่าคนเขียนวางแผนมาดี และเขียนได้ดี ทั้งในโครงเรื่องหลัก และเนื้อเรื่องย่อย ๆ ในแต่ละส่วน ... อย่างที่ชอบกฏเกณฑ์และกติกาของโลก Midheaven ที่เธอสร้างขึ้น สิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะทั้งคุ้นเคยและลึกลับในเวลาเดียวกัน และเพราะรายละเอียดปลีกย่อยที่มี ก็ทำให้สงสัยว่าจะมีพูดถึงเกี่ยวกับโลกแห่งนี้อีกไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ Jo ทิ้งส่วนหนึ่งของเธอไว้ที่นั่น (สปอยล์) [เพราะการเล่นพนันของเธอทำให้เธอสูญเสีย chip ที่มีพลังไว้ และก็ทำให้พลังของเธอหายไปกับชิปด้วย]

จุดต่างอีกอย่างหนึ่งจากเล่มก่อนก็คือ เธอมีความรู้สึกละเมียดละไมเพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเป็นเพราะเธอเกลียดตัวเองน้อยลง และเรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้น ชอบที่ Felix สมาชิกในกลุ่มคุยกับ Jo และทำให้เธอเข้าใจถึงความรู้สึกของการที่มีใครสักคนให้พึ่งพิง ใครสักคนให้กลับไปหา และเธอก็รู้สึกอย่างนั้นกับ Hunter จนกล้าที่จะบอกและกล้าที่จะเดินหน้าต่อไป (สปอยล์) [ซึ่งถึงแม้ในที่สุดแล้ว เหตุการณ์จะกลับเป็นตรงกันข้ามก็ตาม]

จากเล่มนี้สิ่งหนึ่งที่รุนแรงขึ้น (และขึ้นไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เล่มแรก) ก็คือ ความเกลียด Warren หัวหน้ากลุ่มของเหล่า Superhero (ซึ่งส่วนหนึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่สามารถนั่งอ่านเรื่องสั้นใน Holidays Are Hell ให้จบเพราะ Warren มีบทบาทเยอะก็เป็นได้) เพราะการที่เขามององค์รวม และภาพใหญ่มากเกินไป ทำให้เขากลายเป็นคนเลือดเย็นจนไปถึงขั้นเห็นแก่ตัว (ถ้าเรานับว่าการเลือกข้างเลือกฝ่ายและทำทุกอย่างให้ฝั่งที่ตัวเองอยู่ให้ได้ผลประโยชน์โดยไม่สนใจคนอื่นหรือฝ่ายอื่น) เขามองทุกคนเป็นหมากในมือเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ตัวเองต้องการ .... และขณะเดียวกับก็หมกมุ่นกับการมี Kairos อยู่กับตัว จนพยายามกำจัดทุกอย่าง และทุกคนที่มีอิทธิพลหรือแม้แต่มีความสำคัญกับเธอ แปลกที่การต่อสู้กับฝ่าย Shadows ของเขามีเพื่อปกป้องคนบริสุทธิ์ แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะฆ่าคนบริสุทธิ์ที่มาขวางทางหรือเป้าหมายของเขา ขณะที่ Jo เอง ดิ้นรนเพื่อตัวเองเป็นหลักในเล่มแรก ๆ แต่เธอก็ไม่เคยแม้แต่ละคิดถึงการกระทำเช่นนั้นเลย อย่างที่เธอคิดในหน้าสุดท้ายว่า One person, I thought, as the neon blurred before me was an entire world. การมองคนเป็นตัวเลขอย่างที่ Warren มอง และการมองเป็นบุคคลของ Joanna แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มิติบุคลิกตัว Joanna เองก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ชอบมาตั้งแต่เล่มแรก (ถึงแม้จะรำคาญยิบย่อยบ้างในบางครั้ง) เพราะเธอถูกกำหนดให้เป็น Kairos และถูกคาดหวังไว้สูงมาก ซึ่งตามจริง แม้เธอจะเป็นคนตามคำทำนาย แต่เธอก็เป็นคนธรรมดา ซึ่งสามารถที่จะทำถูกได้ และขณะเดียวกันก็ทำผิดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อก้าวเท้ามาสู่สังคมยอดมนุษย์เหนือมนุษย์ที่เธอไม่รู้จักมาก่อน เหตุพลาดพลั้งที่อาจเกิดขึ้นด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเธอก็เป็นเรื่องปกติที่จะสามารถเกิดขึ้นได้ ดังนั้น การที่คนเขียนแต่งให้เธอผิดพลาดในหลายครั้งก็ช่วยสะท้อนความเป็นคนธรรมดาที่ ‘บังเอิญ’ มามีพลังและความสามารถพิเศษได้ดี .... เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่ทำทุกอย่างถูกต้องสมบูรณ์ หากแต่เป็นกระทำความผิดแล้วรู้ที่จะแก้ไขให้กลับเป็นดีต่างหาก

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรปรบมือให้กับตัว Vicki Pettersson หรือว่ากรีดร้องใส่ดี ก็คือ ความกล้าในการเขียนจุดหักมุมใหญ่ถึงสองอย่าง อย่างแรกก็คือ (สปอยล์) [การที่เธอละทิ้งพลังของเธอ และให้พลังนั้นกับ changeling เพื่อช่วยชีวิตเด็กแทน ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นคนธรรมดาในตอนจบเล่มนี้] ซึ่งก็เป็นไปตามคำทำนายถึงสัญญาณอย่างที่สี่ด้วย (สปอยล์) [ตัว Kairos จะเสียสละตัวเองเพื่อคนธรรมดา] และอย่างที่สอง (สปอยล์) [การที่ในท้ายที่สุด ตัว Jacks Jaden ก็คือ Hunter และสิ่งที่เขาทำทุกอย่างก็คือเพื่อกลับไปหาคนรัก (หรือพูดให้ถูกจริง ๆ ก็คือ wife!!) ที่เป็น Shadow ของเขาใน Midheaven] ซึ่งแม้เหตุการณ์แรกน่าจะมีผลกระทบกับตัวเธอมากกว่า แต่อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะอึ้ง ตะลึง ไปถึงขั้นเกือบช็อคจากเหตุการณ์อย่างที่สอง ในฐานะแม่ยกตัวละครนั้น โดยเฉพาะเมื่อความเป็นไปได้ระหว่างกันเกิดขึ้นตั้งแต่เล่มแรก ๆ และตัวเองก็ลุ้นเอาใจช่วยมาตลอด

และดังนั้น ในฐานะคนอ่านที่วิจารณ์เรื่องที่ Vicki Pettersson กล้าเขียนหักมุมเช่นนี้ ขอให้คะแนนที่ B+/A แต่ในฐานะคนอ่านที่ติดตามชีวิตของ Joanna Archer ให้ได้ที่ B+ และก็สรุปเรื่องว่า “a hard reality, yet appealing life of Joanna Archer. One of my bestest, most favorite on-going UF series with details and attitude ... still!” เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี ประเด็น Ugly/ Cold reality ของเธอก็ยังมีอยู่ และก็ทำให้อยากรู้ความต่อในเล่มห้ามาก เพราะสิ่งที่เกิดกับเธอ และหันหลังจากเธอในเล่มนี้ทั้งหมด เป็นสิ่งที่เธอต่อสู้และสมควรจะได้ทั้งหมด และได้ความสุขมาอยู่กับตัวแท้ ๆ แม้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดอย่างเดียวสำหรับ Joanna ในเล่มนี้ก็คือ การกำจัด Regan ไปได้เสียที

ความสัมพันธ์ระหว่าง Joanna และ Hunter

อันที่จริง สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดให้อ่านต่อมาเรื่อย ๆ ก็คือตัว Hunter และความสัมพันธ์ระหว่าง Jo กับ Hunter อย่างที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนจะลงตัวแล้วก็ไม่ลงตัวมาสักที ซึ่งแม้จะทำให้คนอ่านหงุดหงิดรำคาญ แต่เมื่ออ่านมาถึงเล่มสี่จริง ๆ ก็กลับเป็นว่าชอบที่ความเป็นไปได้ที่น่าจะเกิดยืดเยื้อออกไป เพราะสำคัญที่สุดก็คือการให้เวลากับ Jo ได้ให้โอกาสตัวเองที่จะเริ่มผูกพันตัวเองกับใครสักคน (ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นในเล่มแรก ๆ ก็อาจเป็นสิ่งที่เร็วเกินไป และไม่ถึงเวลาที่ควรจะเกิด โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงว่าเธอมีประเด็นในใจอยู่มาก และต้องปรับตัวกับความเป็นไปที่เกิดขึ้นในสังคมใหม่ และทัศนคติแบบใหม่) และก็ชอบที่เธอแน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองจนกล้าที่จะเป็นฝ่ายรุกและไล่ Hunter ในตอนกลางเรื่อง ซึ่งถ้าเฉพาะส่วนนี้ทำให้คิดถึงเพลง In The End ของ Kat De Luna มาก

I'm the textbook definition of a rebel
I see the crowd movin' left and I gotta go right
I'm always in some trouble
To me life ain't fun unless you're in a good fight

So the more you're good to me
The more I try to get you to leave

All my life I've made excuses
Pushing you away, saying that you're not for me
All my life I've ran from you, babe
I tried everything
In the end it was you

(สปอยล์) [อย่างไรก็ตาม อย่างที่ได้พูดไปแล้วว่าท้ายที่สุด คนที่ Hunter ต้องการและกลับไปหากลับไม่ใช่ Jo แต่เป็น Shadow ภรรยาของเขาที่อยู่ใน Midheaven โดยในแง่หนึ่ง เขาเลือกที่จะหักหลัง Jo และเหล่า superhero ด้วยการติดต่อกับ Reagan เพื่อที่จะกลับไปที่ Midheaven ได้] ซึ่งถ้าคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาในสามเล่มแรก และในช่วงค่อนเล่มของเล่มนี้ก็ไม่คิดเลยว่าจะลงเอยเช่นนี้ได้ จากเล่มสามและช่วงต้นเล่มสี่คิดถึงความเป็นไปได้เหมือนกันที่เขาจะเป็นคนทรยศอย่างที่มีนัยพูดถึงไว้ แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะต้องการตัว Joanna มากกว่าจะด้วยเหตุผลอื่น และเมื่อคิดถึงความเชื่อมั่นที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่เล่มแรกก็ยิ่งทำให้อึ้งไป ... สงสาร Jo เสียจริง!!! แล้วก็กลายเป็นว่าคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอมากที่สุด โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ กลับเป็น Cher เพื่อนสนิทของ Olivia ที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของเธอในฐานะ Olivia และ Susanne แม่ของ Cher ทั้งที่เธอเคยไม่ชอบทั้งสองคนมาก่อน

และดังนั้น ความรู้สึกตอนจบก็คงเป็นเพลงนี้เลย I Don't Believe You ของ Pink เศร้าและน่าสงสารเป็นที่สุด

I don't mind it
I don't mind at all
It's like you're the swing set and I'm the kid that falls
It's like the way we fight, the times I've cried, we come to blows
And every night the passion's there so it's gotta be right, right?

I don't mind it
I still don't mind at all
It's like one of those bad dreams when you can't wake up
Looks like you've given up, you've had enough
But I want more no I won't stop
'cause I just know you'll come around... right?

Night's Rose by Annaliese Evans

2009-05-04T23:40:00.007+07:00

เจอเล่มนี้ครั้งแรกน่าจะจากทางเนท (คิดว่าเป็นลิสต์หนังสือของใครสักคนในอเมซอน) แล้วก็ชอบปกมาก รวมไปถึงพล็อต Fairytale retelling ที่กลายมาเป็นแนว Historical Urban Fantasyให้เจ้าหญิงนิทราสู้รบกับยักษ์ และดังนั้น ถึงแม้จะไม่รู้จักนักเขียนมาก่อน และไม่เคยอ่านงานของเธอ อีฉันก็บ้าสั่งล่วงหน้าไป (โดยที่ไม่ได้แม้กระทั่งอ่าน Excerpt ใด ๆ เสียด้วย) ...

ชนิด : Historical Paranormal Romance / Retelling/ Magic/ Orge/ Fey/ Vampire/ Dark elf
สำนักพิมพ์ : Tor Paranormal Romance (March 31, 2009)
จำนวนหน้า : 384 หน้า

ตามเรื่องเจ้าหญิงนิทรา คำสาปของนางฟ้าใจร้ายทำให้เจ้าหญิงนิทราต้องหลับใหลไปถึงหนึ่งร้อยปี จนกระทั่งเจ้าหญิงตื่นมาได้เพราะจุมพิตของเจ้าชาย เมืองทั้งเมืองตื่นขึ้นจากการหลับ และคนทั้งหมดก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ... แต่ทว่าสำหรับ Rosemarie เจ้าหญิงนิทราในเรื่อง เธอไม่ได้ตื่นมาเพื่อที่จะเจอกับความสุขตลอดไป และกว่าจะรู้ตัว เธอก็กลายเป็นหนึ่งในบรรดานักไล่ล่ายักษ์กินคนให้กับเหล่า Fey De La Nuit (Dark Fey) ไปเสียแล้ว

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ Rose และ Ambrose ผู้ซึ่งเป็น Fey ที่ปรึกษาของเธอล่วงรู้ถึงพฤติกรรมแปลกประหลาดหลายอย่างของบรรดายักษ์ ซึ่งทั้งคู่เชื่อว่า เป้าหมายที่แท้จริงของยักษ์กินคนก็คือ ร่ายคาถาเพื่อที่จะกำจัด Rose ผู้ซึ่งเป็นนักล่ายักษ์มือหนึ่งให้ได้

หากแต่ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก็เพิ่มขึ้นเมื่อ Rose ได้เจอกับ Gareth ผีดูดเลือดชื่อฉาวที่แม้จะหว่านเสน่ห์ใส่เธอ แต่ก็ดูเหมือนจะจริงจัง และใส่ใจกับ Rose มาก จนถึงขั้นมากกว่าที่ Ambrose ดูแลเธอ และก็ทำให้เธอต้องชั่งใจและทบทวนความรู้สึกที่เธอมีกับคนทั้งคู่ไปด้วย

ระหว่างนั้นเอง ที่ Rose ถูกทำร้ายปางตายจากเหล่ายักษ์ และเมื่อเธอฟื้นขึ้นมา การได้ใกล้ชิดและสนทนากับ Gareth ทำให้เธอเริ่มเห็นถึงความลับที่ Ambrose ปิดบังเธออยู่ Rose จึงตัดสินใจกลับไปที่เมืองของเธอ และค้นหาความลับที่ถูกซ่อนไว้ ซึ่งความจริงที่ได้เจอทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

และเมื่อกลับมา เธอก็เจอว่า เหล่ายักษ์อาจจะมีแผนการร้ายมากกว่าที่เธอได้คาดคิดเอาไว้ และตัวคนร้ายก็อาจจะมีมากกว่าแค่เหล่ายักษ์กินคนเสียด้วย!

จริง ๆ แล้วข้อผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหนังสือก็คือการที่คนเขียนบอกเอาไว้ว่าเป็น Urban Fantasy แต่พอได้หนังสือมาจริงเป็น Historical Paranormal Romance ก็ได้ เพราะส่งผลให้การให้น้ำหนักเนื้อเรื่องในด้านแอ็คชั่นผาดโผนน้อยไปกว่าด้านความสัมพันธ์ของตัวละครและชายหนุ่มสองคนที่เจ้ามามีบทบาทในชีวิตของเธออย่างมหาศาล

แต่ทั้งนี้ ก็รู้สึกว่าการเป็น Romance ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ถ้าจะเขียนให้ดี แต่นี่กลายเป็นว่าไม่เห็น Rose ทำอะไรจริงจังมากไปกว่าการนั่งครุ่นคิดและเปรียบเทียบตัวละครสองตัว ก่อนที่เธอจะค้นพบความจริง Rose ตั้งคำถามว่าสัมพันธภาพของเธอกับ Ambrose ดูเหมือนจะมีมากกว่าเพื่อน มากกว่าที่ปรึกษากับคนในปกครอง แต่ทำไมถึงไม่เคยเกินเลยไปมากกว่านั้น โดยเฉพาะเมื่อเธอรู้ว่าตัว Fey รู้สึกกับเธอมากกว่านั้น และเธอก็รักเขาตลอดมา และกับ Gareth เธอก็รู้สึกว่า เขาเป็นคนที่กระตุ้นความรู้สึกหลายอย่างของเธอให้กลับมา และที่สำคัญ ทำให้เธอรู้สึกว่าถูกใส่ใจ มีความสุข และเป็นที่รัก

จนกระทั่งจุดเปลี่ยนผันในเรื่องเมื่อ Rose ค้นพบความจริง อย่างที่โปรยหัวไว้ว่า ‘Beauty was not awaken by a kiss’ (สปอยล์) [นั่นก็ระหว่างที่เธอหลับ เธอถูกข่มขืนจากยักษ์กินคนตัวหนึ่ง และการที่เธอตื่นมาก็เพราะความเจ็บปวดจากการที่คลอดลูกของยักษ์ และเพราะว่ายักษ์ใช้กำลังพาเธอออกจากเมืองก็ทำให้มนต์ที่มีอยู่ในเมืองหายไป และคนในเมืองก็ตายไปทั้งหมด ซึ่งรวมไปถึงครอบครัวของเธอด้วย] ที่ทำให้เธอเชื่อใจ Ambrose ไม่ได้อีกต่อไปเพราะ (สปอยล์) [คนที่เป็นคู่หมั้นของเธอก็คือ Ambrose ซึ่งแม่ของเขาเป็นคนที่สาป Rose เอง (เพราะอิจฉาแม่ของ Rose ซึ่งเป็นลูกครึ่ง Fey) และแม้ว่าเขาหลงรักเธอมาตลอด และก็เฝ้าดูเธอหลับผ่านกระจกทุกวัน แต่ที่ร้ายที่สุดสำหรับเธอก็คือหมายถึงว่าเขาปล่อยให้ยักษ์ทำเรื่องเลวร้ายกับเธอ]

และดังนั้น เมื่อกลับมา เธอจึงตัดสินแต่งงานกับ Gareth ซึ่งเจ้าตัวเองก็ไขปริศนาที่ว่า ทำไมเขาและ Ambrose ถึงไม่ถูกชะตากัน (สปอยล์) [ซึ่งก็เป็นเพราะเรื่องร้ายแรงที่แม่ของ Ambrose ทำ ทำให้เธอถูกไล่ออกมา และมาอยู่กับพ่อของ Gareth ซึ่งเป็นผีดูดเลือด และมี Gareth ออกมา ดังนั้น Gareth จึงมีฐานะเป็นน้องชายต่างพ่อของ Ambrose] ซึ่งก็หมายถึงการให้น้ำหนักกับ Gareth ที่มากกว่า Ambrose ในครึ่งหลัง (และก็เพราะหลังจากที่รู้ความจริง เธอก็ตัด Ambrose ออกไปจากชีวิตของเธอเลย) แต่ที่รู้สึกว่าไม่เข้าใจก็คือ ไม่เข้าใจความรักระหว่างคนทั้งคู่ จะว่าเกิดเร็วก็ไม่ใช่ แต่เพราะไม่รู้สึกถึงความเชื่อมโยงกัน และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรักเธอ ... และรักได้มากขนาดนั้น

หนังสือเล่มนี้เกือบเป็น DNF ถ้าไม่เกิดฮึดอ่านต่อ (ซึ่งการที่ฮึดก็ไม่ใช่เพราะอะไร นอกจากแค่อยากรู้ว่ามันจะห่วยไปมากกว่านี้ไหม) แต่พออ่านก็รู้สึกว่าช่วงที่อ่านช่วงสุดท้าย (หน้าที่ 285 จำได้เลย) ดีกว่าเดิม และอาจเป็นส่วนที่ดีที่สุดส่วนหนึ่งในเล่ม เป็นไปได้ว่าเริ่มเห็นฉากแอ็คชั่นที่อยากจะเห็นมานาน

นั่งวิเคราะห์ตัวเองว่าทำไมถึงไม่ถูกใจ (พูดง่ายว่าผิดหวังน่าจะถูกกว่า) อาจจะเป็นเพราะเป็น PR มากกว่า UF? แต่ก็รู้สึกรับได้ถ้าเขียนให้ดี แต่นี่อ่านแล้วไม่รู้สึกถึงความเชื่อมโยงใด ๆ เลย และรู้สึกว่าคนเขียนเขียนตื้นเกินไป (ไม่แน่ใจว่าอคติไปไหม แต่อย่างน้อยถ้าเทียบกับ Bitten หรือ Spiral Hunt เราเข้าใจพฤติกรรมตัวละคร เห็นการกระทำ แล้วเชื่อได้มากกว่านั้น เป็นแค่พูดผ่าน ๆ แตะ ๆ ไว้ แต่ไม่ลงลึก) และที่สำคัญอีกอย่าง รู้สึกภาษาไม่สวย ไม่สวยเลย ... อย่างน้อยก็ไม่เคยอ่านฉากรักแล้วรำคาญมาก่อน แต่เล่มนี้เป็น และแอบกรี๊ดคนเดียวว่าจบเสียที อยากจะสรุปให้ว่า Sickening Anne Rice-style Sleeping Beauty retelling twist and lousy romance มาก แต่พออ่านจบแล้วก็ทำไม่ลง แล้วก็ชักกลัวตัวเองว่าจะอยากรู้เล่มสอง (The Prince of Frogs – ออกเดือนกันยา!) ขึ้นมา เหมือนว่าไม่ชอบหนังสือขนาดนั้น แต่ก็อดสงสัยกับ Twist ทั้งหลายในเรื่องไม่ได้

และทั้งนี้ถ้าคิดว่า bizarre love triangle จะจบก็ไม่เลย เพราะ Ambrose ยังมีบทบาทอยู่ต่อไป (และถ้าคิดว่าความจริงที่ได้รู้จะทำให้ Rose ตัดเขาออกไปจากชีวิตอย่างสิ้นเชิงก็เป็นไปไม่ได้ เพราะแม้จะถูกทรยศ แต่ความสัมพันธ์ที่มีมากว่าร้อยปีก็มีมากกว่านั้น แต่ก็มากกว่าที่จะถูกตัดออกไปเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น (ซึ่งในขณะเดียวกัน ก็อธิบายว่า ทำไม Ambrose ถึงไม่เคยก้าวไปสู่ความสัมพันธ์ที่มากกว่านั้น เพราะความรู้สึกผิด และเพราะรอให้ Rose รู้ความจริง เป็นทั้งความรู้สึกทั้งอยากและไม่อยากให้เธอรู้ความจริง)) และก็น่ากลัวมากว่าที่มีพูดถึง ménage a trios ไว้ด้วย .... ถ้ามีจริง ๆ ฉันจะกรี๊ดคนแรก! แต่ทั้งนี้ก็ต้องบอกว่า อย่างน้อยที่สุด เห็นความเชื่อมโยงระหว่างเธอกับ Ambrose มากกว่า เธอกับ Gareth นะ – และถ้าใจร้ายพอ ก็อยากบอกว่าสิ่งเดียวที่เหมือน UF ก็คือมีผู้ชายมากว่าหนึ่งนี่แหละ!!

หนังสือจะดีได้กว่านี้ ถ้าเปลี่ยนวิธีเขียน และการให้น้ำหนัก เพราะส่วนตัวพล็อตหลายอย่างก็พลิกผันมหาศาล (แต่ก็ไม่ถึงกับคาดเดาไม่ได้ หรือบางอย่างก็กรี๊ดว่าเขียนมาได้!) ให้คะแนนที่ D ก็แล้วกัน

ปล. ปกหลังบอกว่า
Two magnetic men will unite to aid Rose--her mysterious fey advisor, Ambrose, and the vampire Lord Shenley, an earl of scandalous reputation and even more scandalous appetites. One will save her, one will betray her, ....... แหม โปรยหลังทั้งที twist กว่านี้หน่อยได้ไหมคะ อ่านอย่างนี้เดาได้เห็น ๆ !!!

Spiral Hunt by Margaret Ronald (n)

2009-04-17T17:41:00.007+07:00

หยิบมาดูเพราะชอบปก (โทนสีปกเขียวกับส้ม) พลิกดูเรื่องก็เหมือนจะใช้ได้ หน้าแรกที่อ่านไปก็เหมือนจะดู ก็เลยตัดสินใจเอากลับมาด้วย แล้วก็พบว่าสัญชาตญาณทำงานได้ดีมาก เป็น UF ที่ผูกเรื่องดีที่สุดที่เคยอ่าน และก็ดีใจที่เจอ

ชนิด : Urban Fantasy / Magic/ Folklore/ Suspense
ชุด : Evie Scelan Novels, Book 1
สำนักพิมพ์ : Eos (January 27, 2009)
จำนวนหน้า : 320 หน้า

Evie ถูกเรียกว่า Hound เพราะประสาทการรับรู้กลิ่นที่โดดเด่นของเธอช่วยให้เธอค้นหาสิ่งของ และคนที่ไกลออกไป หรือแม้แต่สูญหายจนเจอ และแม้มีอำนาจพิเศษที่ทำให้เธอเข้าใจถึงโลกอีกด้านของบอสตันที่การใช้อำนาจพิเศษและเวทย์มนต์เป็นเรื่องปกติ (โลกที่ในเรื่องเรียกว่า Undercurrent) เธอก็วางตัวเองในฐานะคนธรรมดา จนกระทั่ง Frank แฟนเก่าที่สาบสูญไปนานโทรหาเธอในกลางดึกคืนหนึ่งที่ความปกติของเธอจบสิ้นลง

เธอพบ Brendan ชายที่อ้างตัวว่าเป็นเพื่อนของ Frank ผู้ต้องการตามหาเขาให้เจอ และช่วยเขาหนีออกจากเมือง (โดยเฉพาะหมายถึงหนีออกจากกลุ่มคนที่กักขังตัว Frank มานาน) ระหว่างเดียวกัน Rena เพื่อนของ Evie ก็ขอให้เธอช่วยไขคดีการฆาตกรรมแปลกประหลาดที่ดูจะเกี่ยวข้องกับเวทย์มนต์ ซึ่งกลายเป็นว่าเชื่อมโยงกับ Frank อย่างไม่คาดฝัน

หากเมื่อสืบสาวลึกไปมีเงื่อนงำและปริศนาลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ และอันตรายรอบตัวเธอก็ทวีขึ้นทุกขณะ โดยเมื่อกลุ่มคนที่เคยได้ตัว Frank ไป มุ่งมั่นที่จะได้ตัว Evie ไปอีกคน และเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าเธอจะไว้ใจใครได้!

จุดเด่นของหนังสือเล่มนี้ก็คือโครงเรื่องที่ผูกไว้ลึกซึ้งมาก แม้จะเป็นหนังสือแนว Urban Fantasy แต่ก็ถือว่าระดับการเป็น Suspense ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย ตั้งแต่เปิดเรื่องมาที่การรับโทรศัพท์เป็นการเริ่มต้นปริศนาที่ลึกซึ้งให้ต้องหาคำตอบ ตั้งแต่เมื่อคนรักเก่าของเธอบอกว่าจะหนีออกจากเมือง และมีอีกเสียงที่บอกให้เธอระวังตัวว่าการล่าจะเริ่มต้นขึ้น ซึ่งส่งผลให้ตัวเอก คือ Evie จะต้องหาคำตอบให้ได้ว่า Frank อยู่ที่ไหน และ ‘ใคร’อีกเจ้าของอีกเสียงขึ้น และการตามล่าคืออะไร

ระหว่างเดียวกัน เหตุการณ์รอบตัวที่เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอก็มีผลต่อเธอไปพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นการที่ต้องออกไปช่วยเพื่อนตำรวจสืบสวนหาสาเหตุของการฆาตกรรม และการที่เพื่อนของเธออีกคนหนึ่งขอให้เธอช่วยตามหาของบางอย่างให้ แม้ว่าดูเหมือนเป็นคนละเรื่อง แต่เหตุการณ์ทั้งหมดก็ถูกเชื่อมโยงและถักทอไว้ด้วยกันอย่างชาญฉลาด ถือได้ว่าคนเขียนวางโครงเรื่องไว้ดี และก็ดำเนินเรื่องตามกรอบที่ตัวเองตั้งไว้ได้โดยที่ไม่หลุดออกไปแม้แต่น้อย

ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้ Spiral Hunt เป็นหนังสือที่ต้องอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์ เพราะเมื่อวางโครงเรื่องใหญ่ไว้และดำเนินเรื่องตามนั้นไว้แล้วก็หมายความว่าเงื่อนงำต่าง ๆ ถูกซ่อนไว้ในเนื้อเรื่องอยู่เป็นระยะ การอ่านหนังสือเล่มนี้เหมือนการต่อรูปปริศนาที่ตัวต่อแต่ละชิ้นจากเงื่อนงำที่คนอ่านได้รับระหว่างอ่านเรื่อง อันหมายถึงว่าเมื่อจบเล่มก็จะได้รูปปริศนาที่มีคำตอบสมบูรณ์

ทั้งนี้ นอกเหนือจากการวางโครงเรื่องที่แหลมคมแล้ว สิ่งที่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลยก็คือ จินตนาการที่ใส่ไว้ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นจินตนาการทางความคิดที่สร้างเรื่องราวต่าง ๆ ขึ้นมา หรือแม้กระทั่งจินตนาการทางการเรียบเรียงใช้ถ้อยคำ อย่างที่การใช้ประสาทสัมผัสของเธอถูกบรรยายไว้ว่าอยู่ในรูปเส้นสายที่โยงใยอยู่ด้วยกัน ทำให้ผู้อ่านเห็นภาพและรู้สึกตามไปได้ชัดเจนในใจ หรือจุดที่เด่นที่สุดอีกจุดหนึ่งก็คือการใช้ตำนานพื้นบ้านไอร์แลนด์มาสร้างเป็นสิ่งใหม่ในเรื่อง โดยเฉพาะในส่วนตัวของ Evie เอง ที่การถูกเรียกว่า Hound ไม่ใช่เหตุบังเอิญ และความสามารถในการดมกลิ่นของเธอก็มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน ชอบที่การใช้ประโยชน์จากการเล่นเสียงนามสกุลของเธอ (Scelan) ซึ่งกลายเป็นคำอธิบายปริศนาที่ใหญ่มากที่สุดอันหนึ่งในเรื่อง

สิ่งที่ไม่คิดฝัน และจุดพลิกผันก็ถือเป็นความยอดเยี่ยมอีกเช่นกัน สิ่งที่ไม่คิดฝัน และจุดพลิกผันก็ถือเป็นความยอดเยี่ยมอีกเช่นกัน (สปอยล์) [โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าการตามหา Frank เป็นจุดประสงค์หลักของเรื่อง การตายของเขาเป็นจุดหักมุมที่ยอดเยี่ยมที่สุดจุดหนึ่ง เพราะกลายเป็นว่า Rena พบศพเขาอยู่ในสภาพแปลกประหลาด และจากที่ตามหาตัวคนรักเก่า ก็กลายเป็นตามหาคนที่ฆ่าเขา และสาเหตุ รวมไปถึงความจริงที่ว่าเธอเข้าไปใกล้เหล่าร้ายมากขึ้นอีก] ปกติแล้ว หากตัวละครถูกทรยศ หรือถูกช่วยจากตัวละครอื่นแล้ว สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นในครั้งเดียว แต่ในเรื่องไม่ใช่เลย ตัว Evie เองได้รับการช่วยเหลือจากตัวละครบางตัวนับไม่ถ้วน ก่อนที่จะถูกหักหลังจากตัวละครตัวเดิม และได้รับความช่วยเหลืออีกครั้ง ขณะที่ตัวละครอีกตัว ได้รับความไว้วางใจจากเธอ ก่อนจะหักหลังเธอและช่วยเหลือเธอในที่สุด ทำให้การอ่านไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตัวร้ายที่แท้จริง และมิตรแท้ของเธอคือใคร และแต่ละคนมีจุดประสงค์อะไรในใจ (สปอยล์) [อย่างตัว Brendan เองที่หักหลังเธอด้วยการสวมรอยมาช่วยเธอตั้งแต่เริ่มต้น และก็มีเป้าหมายของตัวเองในใจ จนทำให้เชื่อมากว่า แม้เขาจะทรยศ Evie แต่ก็มีเป้าประสงค์มากกว่านั้น และแม้จะเป็นศัตรูที่แฝงตัวมาเป็นมิตร แต่ก็ยังคงความเป็นมิตรอยู่ บทบาทไม่ชัดเจนหรือแน่นอนแต่อย่างใด จนกระทั่งตอนใกล้จบที่ช่วยเธอไว้อีกครั้ง แต่ในที่สุด ก็เป็นศัตรูจริง ๆ และลงเอยด้วยความตาย – นึกว่าจะมีโอกาสแก้ตัวแท้ ๆ] แม้ว่าเราจะเห็นตัวละครอื่น ๆ ทำสิ่งที่น่าสงสัย และไม่น่าเชื่อใจเป็นระยะ ๆ ก็ตาม (สปอยล์) [ยกเว้นแต่ตัว Connor ที่ปรากฏตัวออกมาก็รู้แน่ชัดว่าเป็นตัวร้ายแน่ ๆ และก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย]

Evie เป็นตัวละครที่ต่างจาก Urban Fantasy ทั้งหลายที่ความอ่อนโยน และการคิดถึงคนอื่น ซึ่งส่วนหนึ่งอาจจะมาจากการรับรู้อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปจากลิ่นของคนรอบตัวก็ได้ แต่ถึงกระนั้น ก็ทำให้เธอแกร่งแต่ไม่กร้าวกระด้าง อย่างที่เธอแสดงออกกับ Katie น้องสาวของเพื่อนที่ถูกลักพาตัวไปเพราะเหล่าคนร้ายต้องการล่อให้เธอออกมา และจับเธอให้ได้ เมื่อทั้งคู่หนีออกมาได้ เธอให้เด็กหญิงขี่หลัง และพยายามเล่าเรื่องให้ฟัง เพื่อให้ผ่อนคลายความกลัว ก็เป็นฉากที่ชัดเจนที่สุดฉากหนึ่ง

แต่ทั้งนี้ หากจะมองว่าเรื่องลักษณะ Urban Fantasy ต้องดำเนินเรื่องอย่างฉับไว ในลักษณะตาต่อตาฟันต่อฟันแล้ว ก็ถือว่า Spiral Hunt ก็สอบผ่านอีกเช่นกัน ฉากที่เธอสู้กับตัวร้าย และฆ่าตัวร้ายเป็นฉากที่สะใจมากที่สุดฉากหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวละครนั้นทำมาตลอด แม้จะโหดไปบ้างก็ตาม
"With one hand I kept my grip on his windpipe, crushing it bit by bit. The other I drove up into his stomach, my fingers pointed together into a single claw, striking, pushing, rending –
The Morrigan’s power screamed through me, and Boru’s pupils dilated as I dug into his flash. What had been the doughly solidity of his stomach below the sternum gave way to something soft and warm, and I reached in, reached further - " (หน้า 283-4)

คำคมในเรื่องที่ชอบก็คือ “No geis is harder than the ones we lay upon ourselves.” (หน้า 295) เพราะในเรื่องเธอหวาดระแวงมาตลอดว่าจะมีมนต์บางอย่างเข้ามาครอบงำเธอ และทำให้เธอต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้ร้าย หรือแม้แต่เป็นเครื่องมือให้ใช้งาน แต่ในตอบจบ Morrigan เทพีไอริชได้พูดประโยคนี้กับเธอ และก็ทำให้เธอได้คิด (และทำให้ตัวคนอ่านอย่างอีฉันได้คิด) ในเรื่องก็พูดถึงตัวละครหลายตัวที่ตกอยู่ภายใต้ความเชื่อที่ตัวเองสร้างขึ้น และถูกครอบงำจากความเชื่อและความคิดจากบทบาทเช่นนั้นจนสูญเสียความเป็นอิสระหรือแม้กระทั่งตัวของตัวเองไปในระดับหนึ่ง (ซึ่งตอนที่พิมพ์ก็คิดต่อ .... ว่าบทบาทของเราเป็นตัวจำกัดอิสรภาพของเราจริงหรือ และถ้าเราไม่มีบทบาทหรือความเชื่อนั้น เราจะเป็นอย่างไร เพราะตัวเราไม่มีทางอยู่โดยปราศจากความเชื่อหรือบทบาทเช่นนั้นได้ ก็เป็นปัญหาที่ตอบยาก และมีเส้นแบ่งข้อจำกัดและโอกาสที่เกิดขึ้นจากบทบาทความเชื่อเหล่านั้นที่แสนจะไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง)

สรุปว่าพระเอกตัวจริงในเรื่อง (สปอยล์) [Nate เพื่อนของ Evie ตั้งแต่สมัยเรียน และพี่ชายของ Katie] ก็เป็นพระเอกที่คนอ่านอย่างอีฉันกึ่งลุ้นมาตั้งแต่ตอนเริ่มต้น และก็จบลงอย่างชื่นมื่น ... อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง เพราะเห็นตัวจริง/ ความสามารถที่แท้จริงของตัวเอกแล้วไม่หวาดกลัวจนหนีหายไป (เปรียบเทียบ Hunter/ Clayton/ Daemon เป็นต้น) แต่กลับกลายเป็นว่าการรู้จักตัวจริงทำให้ตัดสินใจเดินหน้าต่อเพราะได้รู้จักกันมากขึ้น (หรืออย่างน้อยก็ผ่านอันตรายมาด้วยกันแล้ว) แต่ก็ทำให้เกิดคำถามว่า ถ้าพระเอกอ่อนแอกว่าจะมีทางออกที่สมบูรณ์ให้กับทั้งคู่แน่หรือ .... ถ้าเขาจะกลายมาเป็นจุดอ่อนของเธอ ทั้งนี้ ก็ต้องติดตามกันต่อไป เพราะเหมือนว่าพระเอกอาจจะมีความสามารถบางอย่างอยู่ในตัวก็ได้

จากการตามล่าหาเกี่ยวกับ Margaret Ronald เธอมีเล่มที่สองในชุด คือ Wild Hunt ซึ่งไม่รู้ว่าจะออกเมื่อไหร่ หรือว่าจะเป็นเกี่ยวกับอะไรชัดเจน (นอกเหนือจากความสามารถที่ถูกปลุกให้ตื่นแล้วของ Evie ในเล่มแรก) ซึ่งตอนนี้อีฉันก็อยากอ่านมาก ... และก็ต้องขอบอกว่าเป็นหนังสือที่ลงตัวที่สุดเล่มหนึ่งตั้งแต่อ่าน UF มา ในฐานะนักเขียนหน้าใหม่ คิดว่าเธอทำได้ดีมาก ๆ (เพราะถึงจะเขียนมาก่อนแล้ว การวางโครงและตามโครงเรื่องอย่างนี้ก็ยากแล้ว) ถึงขั้นอ่านไปกลางเล่มก็คิดว่า A ได้ A แน่ ๆ (เพียงแต่กลัวพลิกผันตอนจบว่าจะทำให้คะแนนน้อยลง) และดังนั้น เมื่อดำเนินไปได้อย่างที่คาดหวังเอาไว้ ก็ให้คะแนนที่ A+ อย่างไม่ต้องสงสัย ชอบมาก มาก และมาก สรุปว่า A perfect combination of clever and imaginative enigma and everything … just right combination!

คิดว่าอาจจะต้องอ่านซ้ำอีกครั้ง เพื่อเก็บรายละเอียดในการตีความ คิดว่าอาจจะต้องอ่านซ้ำอีกครั้ง เพื่อเก็บรายละเอียดในการตีความ เหมือนเป็นหนังสือเกม Whodunit ที่คนอ่านต้องเก็บเบาะแสในระหว่งอ่าน และก็คิดว่าจะไปเขียนรีวิวใน Amazon ให้ด้วยซ้ำ!!!

อีกประการหนึ่งก็คือ คิดว่าเข้าใจ Celtic myth/ folklore แต่สงสัยจะน้อยเกินไป หลังจากนี้จะไปหาอ่านเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ความชัดเจนเกี่ยวกับความเชื่อเหล่านี้มากขึ้น

ปล. มีจุดที่ยังไม่เข้าใจอยู่อีกจุดคือ ความรู้สึกจริง ๆ ของ Brendan ที่มีต่อ Evie ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับจุดยืนของเขา หลายครั้งที่เขาดูจะมีความรู้สึกต่อเธอ สงสัยจะชัดขึ้นหลังอ่านซ้ำ